Gemini บอกว่า
สวัสดีครับทุกคน! ถ้าพูดถึงนักแสดงหญิงที่ทรงอิทธิพลที่สุด มีความสามารถหลากหลายที่สุด และกล้าที่จะท้าทายตัวเองในทุกๆ บทบาทในฮอลลีวูดชั่วโมงนี้ ชื่อแรกที่ทุกคนต้องนึกถึงคือ “Margot Robbie” (มาร์โกต์ ร็อบบี้) อย่างแน่นอนครับ เธอไม่ใช่แค่คนสวยที่มาประดับฉาก แต่เธอคือนักแสดงระดับคุณภาพที่แบกหนังทั้งเรื่องเอาไว้บนบ่าได้อย่างสบายๆ แถมยังเป็นโปรดิวเซอร์ที่ตาแหลมคมสุดๆ อีกด้วย
วันนี้ผมจะพาทุกคนมาเจาะลึก นั่งคุยแบบรีวิวจัดเต็มกับ 10 ภาพยนตร์ของ Margot Robbie ที่คุณ “ต้องดู” แต่เดี๋ยวก่อน! เราจะไม่มานั่งเล่าเรื่องย่อให้เสียเวลาครับ เพราะคุณไปหาอ่านที่ไหนก็ได้ แต่วันนี้เราจะมาเจาะลึกกันที่ “แก่นของเนื้อเรื่อง (Themes) งานภาพ (Cinematography) และพลังการแสดง (Acting)” แบบเน้นๆ ให้ออกมาเป็นภาษาพูดที่เหมือนเรากำลังนั่งจิบกาแฟคุยเรื่องหนังกันเลยครับ ถ้าพร้อมแล้ว ไปลุยกันเลย!
10 ผลงานชิ้นเอกของ Margot Robbie ตัวแม่ แห่งฮอลลีวูดตัวจริง!
The Wolf of Wall Street (2013) จุดกำเนิดออร่าซูเปอร์สตาร์ที่ขโมยซีนระดับตำนาน
การแสดง
ทุกคนครับ ลองนึกภาพนักแสดงหน้าใหม่ที่ต้องมาประกบกับเบอร์ใหญ่อย่าง Leonardo DiCaprio แถมยังกำกับโดยปรมาจารย์ Martin Scorsese ดูสิครับ ความกดดันมันจะมหาศาลขนาดไหน แต่มาร์โกต์ในบท “นาโอมิ ลาปาเกลีย” ทำเอาทุกคนต้องอ้าปากค้าง! เธอไม่ได้มาแค่โชว์ความเซ็กซี่ แต่เธอแสดงให้เห็นถึง “อำนาจ” เธอใช้เสน่ห์ ร่างกาย และสำเนียงบรู๊คลินที่ดัดมาอย่างเป๊ะปัง เป็นอาวุธในการต่อกรกับจอร์แดน เบลฟอร์ต ฉากที่เธอเอาส้นสูงยันหน้าเลโอในห้องนอนเด็ก คือการประกาศศักดาว่า “ฉันนี่แหละของจริง” สีหน้า แววตาที่สลับไปมาระหว่างความเย้ายวนและความเกรี้ยวกราด มันทรงพลังมากครับ
แก่นของเรื่อง
หนังไม่ได้เล่าแค่เรื่องคนรวยเล่นหุ้น แต่มันตีแผ่ “ความโลภแบบไม่มีที่สิ้นสุด” ของทุนนิยมอเมริกัน มันคือการขับเคลื่อนด้วยกิเลสตัณหา ล้วนๆ มาร์โกต์คือตัวแทนของ “รางวัลชิ้นใหญ่” ที่ผู้ชายในเรื่องไขว่คว้า แต่ท้ายที่สุดเธอก็เป็นกระจกสะท้อนความกลวงเปล่าของชีวิตที่สร้างบนกองเงินสกปรก
งานภาพ
บ้าคลั่ง! งานภาพของเรื่องนี้คือความ “Over the top” แสงสีจัดจ้าน คอนทราสต์พุ่งๆ กล้องเคลื่อนไหวแบบฉวัดเฉวียน (Kinetic) สะท้อนความเมายาและเมาเงินของตัวละคร ทุกครั้งที่กล้องจับไปที่มาร์โกต์ แสงจะถูกจัดให้เธอเปล่งประกายราวกับเทพธิดาในโลกที่เต็มไปด้วยคนบาป มันคืองานวิชวลที่สะกดสายตาเราไว้ได้อย่างอยู่หมัด
I, Tonya (2017) การแสดงระดับมาสเตอร์พีซที่ลบภาพจำความสวยจนหมดสิ้น
การแสดง
ถ้าคุณคิดว่าเธอมีดีแค่สวย หนังเรื่องนี้จะตบหน้าคุณฉาดใหญ่ครับ! มาร์โกต์ ทรานส์ฟอร์มตัวเองเป็น “ทอนย่า ฮาร์ดิ้ง” นักสเก็ตลีลาที่โลกเกลียดชัง เธอเปลี่ยนทั้งวิธีการเดิน วิธีการพูด น้ำเสียงที่แหบพร่า และที่สำคัญที่สุดคือ “แววตาของคนที่ถูกโลกทำร้ายมาทั้งชีวิต” ฉากที่พีคที่สุดสำหรับผมคือฉากหน้ากระจกก่อนออกไปแข่ง ที่เธอพยายามแต่งหน้า พยายามยิ้มให้ตัวเอง แต่น้ำตามันไหลออกมาและรอยยิ้มนั้นก็บิดเบี้ยวกลายเป็นความเจ็บปวด มันคือการแสดงที่ดิบ เถื่อน และคู่ควรกับออสการ์ที่สุดครับ
แก่นของเรื่อง
นี่ไม่ใช่แค่หนังชีวประวัตินักกีฬา แต่มันคือการวิพากษ์วิจารณ์ “ความเหลื่อมล้ำทางชนชั้น (Classism)” ในอเมริกา และ “ความจริงที่ถูกปั้นแต่งโดยสื่อ” หนังตั้งคำถามกับคนดูว่า เรากำลังเสพติดการทำลายชีวิตคนอื่นเพื่อความบันเทิงอยู่หรือเปล่า ทอนย่าเป็นทั้งเหยื่อและผู้กระทำ และมาร์โกต์ถ่ายทอดความย้อนแย้งนี้ออกมาได้อย่างไร้ที่ติ
งานภาพ
ผู้กำกับเลือกใช้สไตล์ Mockumentary (สารคดีปลอม) สลับกับการเล่าเรื่องแบบปกติ งานภาพจะมีความเกรน (Grainy) สีตุ่นๆ อมฟ้าและน้ำตาล ให้กลิ่นอายยุค 90s ที่ดูอับเฉาและไม่สวยงาม คอนทราสต์กับชุดสเก็ตที่พยายามจะวิบวับแต่มันดูราคาถูก เทคนิคการใช้กล้องหมุนวนรอบตัวทอนย่าตอนเล่นสเก็ต ทำให้เรารู้สึกถึงความโดดเดี่ยวและแรงกดดันที่เธอแบกรับไว้บนลานน้ำแข็งได้อย่างชัดเจน
Babylon (2022) พลังงานดิบเถื่อนในยุคทองที่บ้าคลั่งของฮอลลีวูด
การแสดง
โอ้โห… ใครดูเรื่องนี้แล้วไม่เหนื่อยไปกับ “เนลลี่ ลารอย” บ้างครับ? มาร์โกต์ใส่เกียร์ห้าแบบไม่แตะเบรกเลยตั้งแต่ฉากแรกจนฉากสุดท้าย เธอเล่นเป็นดาราหนังเงียบที่เกิดมาพร้อมพรสวรรค์แต่ถูกทำลายด้วยความบ้าคลั่งของตัวเอง ฉากที่เธอต้องร้องไห้แบบสั่งได้หน้ากล้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า คือการโชว์ศักยภาพการแสดงขั้นเทพ มันคือส่วนผสมของความกล้าหาญ ความบ้าบิ่น และความเปราะบางที่แตกสลายอยู่ข้างใน เรารักเธอและสงสารเธอในเวลาเดียวกัน
แก่นของเรื่อง
มันคือจดหมายรักที่เขียนด้วยเลือดและอ้วกถึงฮอลลีวูดครับ หนังพูดถึงการเปลี่ยนผ่านจากยุคหนังเงียบมาสู่ยุคหนังมีเสียง ที่บดขยี้ชีวิตคนไปมากมาย มันสะท้อนให้เห็นว่าวงการบันเทิงคือเครื่องจักรกลืนกินมนุษย์ ที่สูบเอาวัยเยาว์และพรสวรรค์มาทำเป็นเงิน แล้วก็คายซากทิ้งเมื่อหมดประโยชน์
งานภาพ
ฝีมือผู้กำกับ Damien Chazelle ไม่เคยทำให้ผิดหวัง งานภาพโคตรอลังการ! การจัดแสงช่วง Golden Hour ของแคลิฟอร์เนียที่ดูอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยฝุ่นควัน การใช้ Long Take ลากยาวตามตัวละครเข้าไปในปาร์ตี้สุดเหวี่ยง มันสร้างประสบการณ์ที่ทั้งตื่นตาตื่นใจและชวนอึดอัด งานโปรดักชั่นดีไซน์ สีสัน คอสตูม ทุกอย่างมัน “ล้น” ไปหมด แต่มันล้นอย่างมีศิลปะเพื่อสะท้อนความฟอนเฟะของยุคนั้นครับ
Barbie (2023) ปรากฏการณ์ป๊อปคัลเจอร์ที่ซ่อนปรัชญาชีวิตไว้ในสีชมพู
การแสดง
อย่าคิดว่าการเล่นเป็นตุ๊กตาพลาสติกมันง่ายนะครับ! มาร์โกต์ในบท “Stereotypical Barbie” คือความอัจฉริยะในการบาลานซ์ระหว่างคอมเมดี้จังหวะเป๊ะๆ กับความลึกซึ้งทางอารมณ์ เธอต้องแสดงท่าทางแข็งๆ แบบตุ๊กตาในตอนแรก แต่ค่อยๆ ทลายกรอบนั้นจนกลายเป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ ฉากที่เธอนั่งป้ายรถเมล์ มองดูผู้คนหลากหลายวัย แล้วมีน้ำตาหยดแรกไหลออกมา พร้อมบอกยายแก่ข้างๆ ว่า “คุณสวยจัง” มันคือซีนที่งดงาม มินิมอล แต่มหาศาลด้วยความรู้สึก เธอทำให้เราเข้าใจถึงความปวดร้าวของการรับรู้ถึงความตายและความไม่สมบูรณ์แบบ
แก่นของเรื่อง
ภายใต้เปลือกนอกที่เป็นสีชมพูแหวว หนังเรื่องนี้คือการวิพากษ์ระบบปิตาธิปไตย (Patriarchy) สตรีนิยม (Feminism) และปรัชญาอัตถิภาวนิยม (Existentialism) มันตั้งคำถามว่า “การเป็นผู้หญิงในโลกความจริงมันยากขนาดไหน?” และ “ความหมายของการมีชีวิตอยู่คืออะไร หากเราไม่ได้ถูกสร้างมาให้สมบูรณ์แบบ?”
งานภาพ
บาร์บี้แลนด์คืองานศิลปะ! การไม่ใช้ CGI พร่ำเพรื่อ แต่สร้างฉากขึ้นมาจริงๆ (Practical Sets) ทำให้ภาพมันดูมีมิติแบบแปลกตา สีชมพูที่ถูกใช้ทุกเฉดสีถูกคำนวณมาอย่างดี งานภาพสดใส ไร้เงาตกกระทบที่ดูมืดมน สะท้อนโลกที่ไม่มีปัญหา ก่อนจะค่อยๆ ปรับโทนสีและแสงให้ดูสมจริง มีเงา มีมิติความลึกมากขึ้นเมื่อเธอข้ามมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ถือเป็นการใช้ Visual storytelling ที่ฉลาดมากครับ
Once Upon a Time in Hollywood (2019) รัศมีดาราที่เปล่งประกายโดยแทบไม่ต้องใช้คำพูด
การแสดง
บท “ชารอน เทต” ของมาร์โกต์ (Margot Robbie) ในเรื่องนี้มีบทพูดน้อยมากจนหลายคนบ่นในตอนแรก แต่ถ้าคุณดูที่ “ภาษากายและสีหน้า” คุณจะรู้เลยว่าการแสดงของเธอคือหัวใจของเรื่อง เธอไม่ต้องตะโกนเพื่อให้คนสนใจ แค่เธอเดินไปมา รอยยิ้ม ความสดใส ความอินโนเซนต์ มันแผ่ออกมาทะลุจอ ฉากที่เธอเข้าไปดูหนังที่ตัวเองเล่นในโรงภาพยนตร์ แล้วแอบมองปฏิกิริยาคนดู พลางยิ้มอย่างภูมิใจเมื่อคนหัวเราะ… มันอิ่มเอมใจมากครับ เธอแสดงให้เห็นถึงความหวังและความรักในภาพยนตร์อย่างบริสุทธิ์ใจ
แก่นของเรื่อง
นี่คือโลกสมมติที่เควนติน ทารันติโน่ สร้างขึ้นเพื่อปกป้องความไร้เดียงสาของยุค 60s ชารอน เทต ในเรื่องนี้ไม่ใช่แค่ตัวละคร แต่เธอคือ “สัญลักษณ์” ของยุคทองฮอลลีวูดที่กำลังจะถูกทำลายล้าง เนื้อเรื่องทำงานกับความทรงจำและความรู้สึกโหยหาอดีต (Nostalgia) ของผู้ชม
งานภาพ
งานภาพของเรื่องนี้คือการย้อนเวลาครับ! ถ่ายทำด้วยฟิล์ม 35 มม. แสงแดดของลอสแองเจลิสในยุค 1969 ป้ายไฟนีออนตามท้องถนน เสื้อผ้าหน้าผม ทุกอย่างมันละมุนตาไปหมด กล้องมักจะจับภาพชารอนด้วยมุมที่ทำให้เธอดูเหมือนนางฟ้า คลุมด้วยแสงนวลๆ (Soft focus) เพื่อขับเน้นออร่าความบริสุทธิ์ของเธอให้ตัดกับความดิบเถื่อนของตัวละครอื่นๆ
Birds of Prey (2020) อิสรภาพที่บ้าบิ่น คัลเลอร์ฟูล และโคตรจะเฟมินิสต์
การแสดง
เมื่อฮาร์ลีย์ ควินน์ ไม่มีโจ๊กเกอร์ เธอจะเป็นยังไง? มาร์โกต์ (Margot Robbie) ตอบคำถามนี้ด้วยการใส่พลังงานที่ทั้งบ้าบอ คาดเดาไม่ได้ แต่แฝงไปด้วยความเปราะบางของคนอกหัก เธอปลดปล่อยตัวเองจากการเป็นแค่ “แฟนของวายร้าย” มาเป็น “แอนตี้ฮีโร่” ที่ยืนด้วยลำแข้งตัวเอง จังหวะคอมเมดี้ของเธอแม่นยำมาก และคิวบู๊ที่เธอเล่นเองหลายฉากก็ดูแข็งแรง ทะมัดทะแมง เราได้เห็นฮาร์ลีย์ที่เมามาย ร้องไห้กินแซนด์วิชไข่ และบ้าคลั่งเตะก้านคอคนในเวลาเดียวกัน
แก่นของเรื่อง
การมูฟออน! นี่คือหนังเกี่ยวกับการเลิกราที่นำเสนอผ่านฉากแอคชั่น มันพูดถึง Emancipation (การปลดแอก) ของผู้หญิงจากความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ และการค้นพบพลังของ “ความสมานฉันท์ระหว่างผู้หญิง” (Sisterhood) แบบไม่ได้ตั้งใจ เนื้อเรื่องเล่าแบบสลับไปมาตามอารมณ์ที่ไม่ปะติดปะต่อของฮาร์ลีย์ ซึ่งมันเข้ากับคาแรคเตอร์สุดๆ
งานภาพ
บอกลางานภาพมืดๆ ทึมๆ แบบหนังดีซีเรื่องอื่นไปได้เลยครับ เรื่องนี้คือระเบิดสีสัน! (Color explosion) การคุมโทนสีชมพูสะท้อนแสง เหลือง ฟ้า งานภาพมีความเป็น Popart สูงมาก ฉากต่อสู้ใช้แสงเงาและสโลว์โมชั่นได้เก๋ไก๋สุดๆ โดยเฉพาะฉากต่อสู้ในโรงงานที่ใช้ควันสีและปืนยิงคอนเฟตติ มันคือการทำลายล้างที่ดูสวยงามและบันเทิงสายตาอย่างที่สุด
Bombshell (2019) ความอึดอัดที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ทุกอณู
การแสดง
มาร์โกต์ (Margot Robbie) รับบท “เคย์ล่า พอสพิซิล” (ตัวละครสมมติที่เป็นตัวแทนของเหยื่อหลายคน) นี่คือหนึ่งในการแสดงที่ดราม่าเข้มข้นที่สุดของเธอ เราได้เห็นพัฒนาการจากเด็กสาวโลกสวยที่ทะเยอทะยาน ค่อยๆ ถูกบดขยี้ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ฉากในห้องทำงานของโรเจอร์ เอลส์ ที่เธอถูกสั่งให้ “ดึงกระโปรงขึ้นไปอีก”… สีหน้าของมาร์โกต์ในฉากนั้นคือเดอะแบกของเรื่อง ความสับสน ความกลัว ความรังเกียจ และความจำยอม มันแสดงออกมาผ่านแววตาและลมหายใจที่ติดขัด ทำให้คนดูรู้สึกอึดอัดแทบจะขาดใจตามไปด้วย
แก่นของเรื่อง
หนังตีแผ่วัฒนธรรมการคุกคามทางเพศในที่ทำงาน (Sexual Harassment) และการล่วงละเมิดอำนาจในวงการสื่อ เนื้อเรื่องไม่ประนีประนอม มันแสดงให้เห็นถึงราคาที่ผู้หญิงต้องจ่ายเพื่อความก้าวหน้าในโลกที่ผู้ชายเป็นใหญ่ และความยากลำบากในการลุกขึ้นสู้กับระบบที่เน่าเฟะ
งานภาพ
ผู้กำกับเลือกใช้มุมกล้องและการตัดต่อที่ให้ความรู้สึกเหมือนสารคดีข่าว กล้องมีความสั่นไหวเล็กน้อย (Handheld) ซูมเข้าออกเร็วๆ เพื่อสร้างความรู้สึกตึงเครียด (Tension) และความหวาดระแวง การจัดแสงในออฟฟิศ Fox News จะดูสว่างจ้า คลีนๆ แบบหลอดฟลูออเรสเซนต์ แต่มันกลับให้ความรู้สึกหนาวเหน็บ ไร้ความปรานี และไม่มีที่ซ่อนตัวสำหรับเหยื่อเลย
Mary Queen of Scots (2018) ราชินีผู้ถูกพันธนาการด้วยอำนาจและความอิจฉา
การแสดง
ใครบอกว่ามาร์โกต์ (Margot Robbie)รับแต่บทสวยๆ ข้ามเรื่องนี้ไปได้เลยครับ! ในบท “ควีนอลิซาเบธที่ 1” เธอต้องทนกับการแต่งหน้าที่ทำให้หน้าพังจากโรคฝีดาษ สวมใส่วิกผมที่ดูรกรุงรัง แต่ภายใต้รูปลักษณ์นั้น เธอโชว์ทักษะการแสดงดราม่าขั้นสูง อลิซาเบธของมาร์โกต์เต็มไปด้วยความอิจฉาในความงามและวัยเยาว์ของแมรี่ (รับบทโดย Saoirse Ronan) แต่ก็มีความหวาดกลัวและโดดเดี่ยวของคนที่มีอำนาจล้นฟ้า ท่าทางการเดินที่ดูแข็งเกร็ง สะท้อนถึงผู้หญิงที่ต้องทำตัวเป็นบุรุษเพื่อปกครองประเทศ
แก่นของเรื่อง
เป็นเรื่องราวการขับเคี่ยวทางการเมืองที่น่าเศร้าของผู้หญิงสองคนที่มีอำนาจที่สุดในเกาะอังกฤษ หนังนำเสนอธีมของ “ผู้หญิงในโลกของผู้ชาย” พวกเธอไม่ได้อยากฆ่ากันเอง แต่สภาพแวดล้อม ขุนนางชายรอบข้าง และระบบการสืบสันตติวงศ์ บีบบังคับให้พวกเธอต้องเป็นศัตรูกัน มันคือความเจ็บปวดของการเป็นผู้นำที่ต้องสละความเป็นมนุษย์และความเป็นหญิงทิ้งไป
งานภาพ
งานภาพอลังการแบบหนังพีเรียด ทิวทัศน์ของสก็อตแลนด์ที่กว้างใหญ่ ทึมๆ และเต็มไปด้วยหมอก สื่อถึงความไม่แน่นอนและภัยคุกคาม แต่สิ่งที่เด่นที่สุดคืองาน “คอสตูมและการจัดเฟรมภาพ” ชุดของตัวละครไม่ใช่แค่ใส่ให้สวย แต่มันดูหนัก หนา และรัดรูป สื่อถึงพันธนาการที่รัดตัวราชินีทั้งสองไว้ การจัดเฟรมภาพมักจะวางตัวละครให้อยู่ท่ามกลางผู้ชายที่รายล้อม เพื่อเน้นย้ำความแปลกแยกและแรงกดดัน
Focus (2015) เสน่ห์อันตราย เคมีฟุ้งกระจาย และศิลปะแห่งการหลอกลวง
การแสดง
มาที่หนังดูสนุกๆ สไตล์จารกรรมกันบ้างครับ ในบท “เจส” นักต้มตุ๋นฝึกหัด มาร์โกต์งัดเอาเสน่ห์แพรวพราวออกมาใช้แบบหมดหน้าตัก เคมีระหว่างเธอกับ Will Smith คือดีงามจนจอแทบไหม้! เราได้เห็นเธอเปลี่ยนโหมดจากสาวน้อยมือใหม่ที่ตื่นตระหนก ไปเป็นสาวสวยทรงเสน่ห์ที่ใช้สายตาและรอยยิ้มในการหลอกล่อเหยื่อได้อย่างแนบเนียน การแสดงของเธอในเรื่องนี้คือคำจำกัดความของคำว่า “Seductive” (เย้ายวนและมีเสน่ห์ดึงดูด) อย่างแท้จริงครับ
แก่นของเรื่อง
“คุณจะเชื่อใจใครได้ในโลกที่ทุกคนอาศัยการโกหกเป็นอาชีพ?” นี่คือแก่นหลักของเรื่องครับ หนังไม่ได้ลึกซึ้งระดับปรัชญา แต่มันสำรวจเรื่องของความเชื่อใจ (Trust) การเบี่ยงเบนความสนใจ (Misdirection) และความรักที่เกิดขึ้นในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยความหลอกลวง
งานภาพ
ความรู้สึกของงานภาพเรื่องนี้คือ “Sleek & Sexy” ครับ โทนภาพมีความหรูหรา โกลว์ๆ การใช้ไฟนีออนตอนกลางคืนสวยงามมาก สถานที่ถ่ายทำอย่างนิวออร์ลีนส์หรือบัวโนสไอเรส ถูกถ่ายทอดออกมาให้ดูเย้ายวนใจ มุมกล้องมีการโฟกัสที่จุดเล็กๆ น้อยๆ (ตามชื่อเรื่อง Focus) เช่น มือที่กำลังฉกกระเป๋า สายตาที่จ้องมอง เพื่อให้คนดูตกหลุมพรางการเบี่ยงเบนความสนใจไปพร้อมๆ กับเหยื่อในเรื่อง
The Suicide Squad (2021) ฮาร์ลีย์ ควินน์ ที่เลือดสาด บ้าคลั่ง และเป็นตัวของตัวเองที่สุด
การแสดง
กลับมาที่บทฮาร์ลีย์ ควินน์ อีกครั้ง แต่คราวนี้ภายใต้วิสัยทัศน์ของผู้กำกับ James Gunn มาร์โกต์เหมือนได้ปลดปล่อยขีดจำกัดของตัวละครนี้ไปอีกขั้น เธอเอาอยู่ทั้งฉากคอเมดี้หน้าตาย ฉากแอคชั่นโหดเลือดสาด และฉากดราม่า ซีนที่เธอเล่าถึง “Red flags” (สัญญาณเตือนความอันตรายในตัวผู้ชาย) ก่อนจะเหนี่ยวไกปืนยิงเผาขน คือฉากที่สะท้อนพัฒนาการของตัวละครนี้ได้อย่างยอดเยี่ยม ฮาร์ลีย์เวอร์ชั่นนี้ไม่ได้พึ่งพาใคร เธอเป็นอิสระ โหดเหี้ยม แต่ก็มีความน่ารักแบบเพี้ยนๆ ที่ทำให้เรารัก
แก่นของเรื่อง
ภายใต้ความบ้าบอเลือดสาด หนังพูดถึงการรวมกลุ่มของพวกขี้แพ้ (Underdogs) ที่ถูกสังคมและรัฐบาลทอดทิ้ง และแอบเสียดสีลัทธิจักรวรรดินิยมของอเมริกาที่ชอบเข้าไปแทรกแซงประเทศอื่น ฮาร์ลีย์ในเรื่องนี้ทำหน้าที่เป็นตัวแทนของความปั่นป่วนทางศีลธรรม (Chaotic Neutral) ที่ท้ายที่สุดเธอก็เลือกทำสิ่งที่ถูกต้องในแบบฉบับของเธอเอง
งานภาพ
บ้าพลังทะลุปรอท! งานภาพผสมผสานความเป็นหนังสงครามดิบๆ เข้ากับความเป็นการ์ตูนคอมมิกจัดๆ ฉากจำที่โคตรจะวิชวลคือฉากที่ฮาร์ลีย์หลบหนีจากการจับกุม แล้วภาพกราฟิกดอกไม้ นกการ์ตูน สีสันสดใส พุ่งกระจายออกมาจากแผลที่เธอฟันศัตรูแทนที่จะเป็นเลือดข้นๆ มันคือการเล่าเรื่องผ่าน “มุมมองความบ้าคลั่งในหัวของตัวละคร” (Subjective reality) ที่ผู้กำกับและนักแสดงทำงานร่วมกันได้อย่างไร้ที่ติครับ
จบไปแล้วนะครับสำหรับการรีวิวเจาะลึก 10 ผลงานที่สะท้อนความสามารถและฝีมือที่หาตัวจับยากของ Margot Robbie จะเห็นได้ว่าเธอไม่ได้หยุดตัวเองไว้แค่บท “สาวสวยบลอนด์” แต่เธอผลักดันตัวเองไปสู่บทบาทที่มีความซับซ้อนทางอารมณ์ ดำดิ่งไปกับสภาวะจิตใจของตัวละคร และทำงานร่วมกับผู้กำกับระดับท็อปเพื่อสร้างงานศิลปะที่น่าจดจำ ทั้งในแง่ของเนื้อหา งานภาพ และการแสดง
ไม่ว่าคุณจะชอบหนังดราม่าหนักๆ แอคชั่นสุดมันส์ หรือคอเมดี้เสียดสี ผลงานของเธอมีให้คุณเลือกชมแบบครบรสแน่นอนครับ! movieseries
