สวัสดีครับ! ถ้าให้พูดถึงนักแสดงหญิงชาวเกาหลีใต้ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมากที่สุด คงหนีไม่พ้น “แบดูนา” (Bae Doona) ผู้หญิงที่ไม่ได้มีกรอบความสวยแบบฉบับนิยมพิมพ์นิยม แต่กลับมีแรงดึงดูดมหาศาลเวลาอยู่บนหน้าจอ ใบหน้านิ่งๆ ดวงตาที่เหมือนจะว่างเปล่าแต่กลับซ่อนอารมณ์ไว้เป็นล้านความรู้สึก ทำให้เธอเป็นที่รักของผู้กำกับระดับโลกมากมาย ตั้งแต่ บงจุนโฮ, พัคชานอุก ไปจนถึง โคเรเอดะ ฮิโรคาสุ และพี่น้องวาชอว์สกี้
วันนี้ผมจะมาชวนคุยและรีวิวหนังแบดูนาผลงานระดับท็อปฟอร์มของแบดูนา 10 เรื่องเน้นๆ โดยเราจะข้ามเรื่องย่อแบบวิกิพีเดียไปเลย แต่จะมาเจาะลึกกันว่า “มวลรวมของเนื้อเรื่อง งานภาพ และการแสดงของเธอ” ในแต่ละเรื่องมันทำงานกับความรู้สึกเรายังไงบ้าง เตรียมขนมและเครื่องดื่มให้พร้อม แล้วมาลุยกันเลยครับ!
Air Doll (2009) – เมื่อความว่างเปล่ามีหัวใจ
รีวิวหนังแบดูนา เรื่องนี้คือมาสเตอร์พีซที่ส่วนตัวผมยกให้อยู่บนหิ้งเลยครับ มันคือหนังของ โคเรเอดะ ฮิโรคาสุ ที่ว่าด้วยตุ๊กตายางที่วันดีคืนดีเกิดมีชีวิตและจิตใจขึ้นมา
- รีวิวความรู้สึกต่อเนื้อเรื่อง มันไม่ใช่หนังแฟนตาซีสดใส แต่มันคือหนังที่ตั้งคำถามถึง “ความเหงา” ของมนุษย์เมืองได้อย่างเจ็บปวดและลึกซึ้งมาก หนังพาเราไปสำรวจความเว้าแหว่งในจิตใจคน ผ่านสายตาของสิ่งที่ถูกสร้างมาเพื่อสนองความต้องการทางกาย มันตั้งคำถามว่าตกลงแล้วมนุษย์หรือตุ๊กตากันแน่ที่กลวงเปล่าอยู่ข้างใน
- งานภาพ (Visuals) ภาพสวยจับใจมากครับ โทนสีมีความละมุน อมฟ้าๆ หม่นๆ แสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามามันดูอบอุ่นแต่มันกลับทำให้เรารู้สึกโดดเดี่ยว การถ่ายทอดกรุงโตเกียวในมุมที่เงียบเหงาทำออกมาได้โรแมนติกและเศร้าสร้อยไปพร้อมๆ กัน
- การแสดงของแบดูนา ท้าทายขีดจำกัดสุดๆ แบดูนาต้องเล่นเป็น “ตุ๊กตา” เธอควบคุมสรีระร่างกาย การกระพริบตา การขยับคอ หรือแม้กระทั่งจังหวะการหายใจให้ดูไม่ใช่คนในตอนแรก แล้วค่อยๆ พัฒนาความนึกคิดจนกลายเป็นมนุษย์ แววตาที่ไร้เดียงสาเวลาออกไปเจอโลกกว้าง มันช่างบริสุทธิ์จนเราอยากจะปกป้อง เธอทำให้เรารู้สึกรักและสงสารตุ๊กตายางตัวนี้จับใจ เป็นการแสดงที่ใช้ร่างกายได้เปลืองและคุ้มค่าที่สุดเรื่องหนึ่งของเธอเลยครับ
Cloud Atlas (2012) – ปรัชญาข้ามภพชาติ
รีวิวหนังแบดูนา ผลงานฮอลลีวูดฟอร์มยักษ์ของพี่น้องวาชอว์สกี้ ที่นักแสดงหนึ่งคนต้องรับบทหลายตัวละครในหลายช่วงเวลา
- รีวิวความรู้สึกต่อเนื้อเรื่อง หนังเรื่องนี้มีความทะเยอทะยานสูงมากครับ สเกลมันระดับมหากาพย์ที่ร้อยเรียงเรื่องราวต่างยุคต่างสมัยเข้าด้วยกันด้วยเส้นด้ายแห่ง “การกระทำและผลกรรม” (Karma) ดูแล้วต้องใช้ความคิดตามเยอะหน่อย แต่มวลรวมมันคือความหวัง การปลดแอก และความรักที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของเวลา เป็นประสบการณ์การดูหนังที่อิ่มเอมและทรงพลัง
- งานภาพ (Visuals) อลังการงานสร้างสุดๆ โดยเฉพาะพาร์ทของ “นีโอ โซล” ในโลกอนาคตที่แบดูนาเป็นเส้นเรื่องหลัก ภาพแสงสีนีออน ความไซไฟดิสโทเปีย ตึกระฟ้าที่ล้ำยุค ตัดกับสภาพสังคมที่กดขี่ งานภาพในพาร์ทนี้ทำออกมาได้จัดจ้านและล้ำหน้ามาก
- การแสดงของแบดูนา ในเรื่องนี้เธอเล่นหลายบทครับ แต่ที่ตราตรึงที่สุดคือบท “ซอนมี-451” มนุษย์โคลนที่ถูกสร้างมาเพื่อเป็นแรงงานทาส แบดูนาถ่ายทอดความเย็นชา ไร้อารมณ์ของการเป็นโคลนในตอนต้น ก่อนจะค่อยๆ ถูกปลุกให้ตื่นรู้ถึงความเป็นมนุษย์และอิสรภาพ ฉากที่เธอต้องกล่าวสุนทรพจน์หรือตอนที่เธอเผชิญหน้ากับความตาย แววตาของเธอสงบนิ่งแต่มันทรงพลังจนก้องกังวานอยู่ในหัวใจคนดู เป็นการพิสูจน์เลยว่าเธอเอาเวทีระดับฮอลลีวูดได้อยู่หมัด
The Host (2006) – สัตว์ประหลาดกับครอบครัวสุดพัง
รีวิวหนังแบดูนาผลงานของเสด็จพ่อ บงจุนโฮ ที่เอาหนังสัตว์ประหลาดบุกเมืองมาผสมกับหนังครอบครัวแบล็คคอมเมดี้ได้อย่างลงตัว
- รีวิวความรู้สึกต่อเนื้อเรื่อง สิ่งที่เจ๋งมากคือมันไม่ใช่แค่หนังวิ่งหนีสัตว์ประหลาดดาดๆ ครับ แต่มันแฝงการวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาล ทหารอเมริกัน และความบัดซบของระบบราชการเกาหลีใต้เอาไว้เนียนๆ ผ่านครอบครัวคนชายขอบที่ดูไม่ได้ความแต่ต้องลุกขึ้นมาสู้เพื่อเอาชีวิตรอดและช่วยหลานสาว มันมีความตลกร้าย ความระทึก และความอบอุ่นแบบแปลกๆ ผสมกันอยู่
- งานภาพ (Visuals) โทนสีของหนังจะมีความดิบๆ เรียลๆ ภาพริมแม่น้ำฮันที่ดูสวยงามแต่กลับซ่อนความน่ากลัวเอาไว้ การดีไซน์ตัวสัตว์ประหลาดในยุคนั้นถือว่าเนียนตาและมีเอกลักษณ์มาก การจัดแสงมีความทึมๆ สะท้อนความสิ้นหวังของตัวละคร
- การแสดงของแบดูนา เธอรับบทเป็นคุณอาที่เป็นนักกีฬาธนูทีมชาติ แต่เป็นคนเชื่องช้า ตัดสินใจช้า (จนชวดเหรียญทอง) แบดูนาในเรื่องนี้มาในลุคสาวเสื้อวอร์ม หน้าตาอมทุกข์และมึนๆ ตลอดเวลา แต่ในจังหวะที่ต้องจับธนูเพื่อสู้กับสัตว์ประหลาด เธอเปลี่ยนโหมดกลายเป็นคนละคน ความเท่และความนิ่งของเธอมันระเบิดออกมาในฉากแอคชั่นช่วงท้าย เป็นคาแรคเตอร์ที่น่ารำคาญในตอนแรกแต่เราจะหลงรักเธอสุดๆ ในตอนจบ
Stranger (Secret Forest) (Series, 2017 & 2020) – มืดมนในดงความยุติธรรม
รีวิวหนังแบดูนา ซีรีส์สืบสวนสอบสวนที่ขึ้นหิ้งว่า “บทดีที่สุด” เรื่องหนึ่งของเกาหลีใต้
- รีวิวความรู้สึกต่อเนื้อเรื่อง ใครชอบความเข้มข้น ลับลวงพราง การเมืองในองค์กรอัยการและตำรวจ ต้องดูเลยครับ เรื่องนี้ไม่ประนีประนอมกับคนดู ไม่มีความโรแมนติกมาคั่นจังหวะ เนื้อเรื่องตึงเครียด การเฉือนคมกันด้วยคำพูดและกฎหมายมันสนุกจนแทบหยุดหายใจ มันสะท้อนภาพสีเทาๆ ของสังคมที่ไม่มีใครดีร้อยเปอร์เซ็นต์หรือเลวบริสุทธิ์
- งานภาพ (Visuals) งานภาพคุมโทนความเย็นชาได้อย่างยอดเยี่ยม สีฟ้า หม่น เทา ถูกนำมาใช้เพื่อสื่อถึงความไร้หัวใจของระบบยุติธรรม มุมกล้องมักจะจับภาพตัวละครในพื้นที่แคบๆ หรือมีกรอบหน้าต่างมาขวางกั้น เพื่อสร้างความอึดอัดและสะท้อนความซับซ้อนที่ซ่อนอยู่
- การแสดงของแบดูนา รับบทเป็นตำรวจหญิงฮันยอจิน ผู้มีหัวใจอบอุ่นและยึดมั่นในความถูกต้อง แบดูนาเล่นได้เป็นธรรมชาติมากกกก (ก.ไก่ล้านตัว) เธอคือแสงสว่างเดียวในซีรีส์ที่มืดมนเรื่องนี้ เคมีการแสดงระหว่างเธอกับ โชซึงอู (อัยการที่ถูกผ่าตัดสมองจนไร้ความรู้สึก) คือจุดสูงสุดของการแสดงที่เข้าขากัน แบดูนาไม่ต้องโวยวาย ไม่ต้องทำหน้าตาขึงขังแบบตำรวจในละครทั่วไป เธอเล่นเป็นตำรวจที่เป็นมนุษย์ธรรมดา มีอารมณ์ขัน มีความเหนื่อยล้า และมีสัญชาตญาณนักสืบที่เฉียบขาด การแสดงออกทางสีหน้าเล็กๆ น้อยๆ ของเธอทำให้ตัวละครนี้มีเสน่ห์ล้นเหลือ
Sense8 (Series, 2015-2018) – โลกไร้พรมแดนและการต่อสู้ดิ้นรน
ออริจินัลซีรีส์จาก Netflix ผลงานพี่น้องวาชอว์สกี้ ที่เชื่อมโยงจิตใจคน 8 คนจาก 8 มุมโลกเข้าด้วยกัน
- รีวิวความรู้สึกต่อเนื้อเรื่อง มันคือซีรีส์ที่เฉลิมฉลองความเป็นมนุษย์ ความหลากหลายทางเพศ เชื้อชาติ และวัฒนธรรม ได้อย่างงดงามที่สุด เนื้อเรื่องอาจจะล้ำๆ และมีความไซไฟ แต่แก่นแท้มันคือการบอกว่า “เราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้” เวลาดูแล้วมันจะเกิดความรู้สึกฮึกเหิม อบอุ่น และซาบซึ้งไปกับความสัมพันธ์ของตัวละคร เป็นซีรีส์ที่ทัชใจอย่างรุนแรง
- งานภาพ (Visuals) ระดับบล็อกบัสเตอร์! เพราะกองถ่ายเดินทางไปถ่ายทำสถานที่จริงทั่วโลก งานภาพจึงมีความอลังการและหลากหลาย ตั้งแต่ความแออัดในอินเดีย แสงสีในลอนดอน ไปจนถึงความวุ่นวายในโซล การตัดต่อเชื่อมโยงฉากแอคชั่นข้ามทวีปคือความอัจฉริยะที่ทำเอาคนดูอ้าปากค้าง
- การแสดงของแบดูนา เธอรับบทเป็น “ซอนบัก” ลูกสาวนักธุรกิจใหญ่ในโซลที่เป็นนักสู้ศิลปะป้องกันตัวใต้ดิน เรื่องนี้แบดูนาเท่ระเบิด! เธอคือขุมพลังแอคชั่นประจำกลุ่ม ซีนที่เธอต้องไป “สิงร่าง” เพื่อนในกลุ่มเพื่อช่วยเตะก้านคอตัวร้ายคือความสะใจขั้นสุด แต่ในความแข็งแกร่งและดุดัน แบดูนากลับถ่ายทอดความอ่อนแอ ความน้อยเนื้อต่ำใจที่ถูกครอบครัวทอดทิ้งออกมาทางสายตาได้อย่างลึกซึ้ง น้ำตาที่คลอเบ้าของตัวละครซอนในฉากกรงขัง มันคอนทราสต์กับกำปั้นที่หนักหน่วงของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ
Sympathy for Mr. Vengeance (2002) – ความแค้นที่ไร้เสียง
รีวิวหนังแบดูนา ปฐมบทแห่งไตรภาคความแค้นของผู้กำกับ พัคชานอุก หนังที่ดิบ เถื่อน และทำร้ายจิตใจที่สุด
- รีวิวความรู้สึกต่อเนื้อเรื่อง บอกตามตรงว่าดูจบแล้วจิตตกไปหลายวันครับ เรื่องราวมันพูดถึงคนตัวเล็กๆ ในสังคมที่ถูกบีบคั้นจนต้องตัดสินใจทำเรื่องเลวร้าย และมันก็นำไปสู่ห่วงโซ่แห่งการล้างแค้นที่ไม่มีวันจบสิ้น หนังไม่มีคำว่าปรานี มันโชว์ให้เห็นว่าเมื่อมนุษย์ถูกต้อนให้จนตรอก ความศีลธรรมก็ไม่มีความหมาย เนื้อเรื่องเต็มไปด้วยความตลกร้ายที่ขมคอสุดๆ
- งานภาพ (Visuals) สไตล์ของพัคชานอุกในยุคนั้นคือความเรียลดิบ การจัดองค์ประกอบภาพมีความคอนทราสต์สูง การใช้สีเขียวชืดๆ และสีแดงของเลือดช่างบาดตาบาดใจ ความรุนแรงในหนังถูกนำเสนอออกมาแบบตรงไปตรงมา ไม่มีการประดิดประดอยให้ดูสวยงาม แต่มันสร้างแรงกระแทกทางสายตาอย่างรุนแรง
- การแสดงของแบดูนา เธอรับบทเป็น “ยองมี” แฟนสาวของพระเอกที่เป็นนักเคลื่อนไหวอนาธิปไตยหัวรุนแรง แบดูนาในเรื่องนี้ดูลึกลับ คาดเดาไม่ได้ และมีความจิตเบาๆ เธอทิ้งภาพนางเอกแสนดีไปจนหมดสิ้น การแสดงของเธอมันมีพลังงานบางอย่างที่กระด้าง ก้าวร้าว แต่ก็แฝงไปด้วยอุดมการณ์ลมๆ แล้งๆ ฉากที่เธอต้องเผชิญหน้ากับความตาย เธอเล่นได้แบบนิ่งงันแต่น่าขนลุกมาก เป็นหนึ่งในการแสดงที่ขยายขอบเขตทางการแสดงของเธอในยุคแรกๆ เลยครับ
A Girl at My Door (2014) – ความลับในเมืองชายขอบ
หนังอินดี้ฟอร์มเล็กแต่ทรงพลังมหาศาล ที่ได้ไปฉายในเทศกาลหนังเมืองคานส์
- รีวิวความรู้สึกต่อเนื้อเรื่อง หนังเล่าเรื่องของตำรวจหญิงที่ถูกสั่งย้ายมาประจำในหมู่บ้านริมทะเล และได้พบกับเด็กผู้หญิงที่ถูกพ่อเลี้ยงทำร้าย เนื้อเรื่องมันมีบรรยากาศความไม่น่าไว้วางใจลอยคุ้งอยู่ตลอดเวลา มันพาเราไปสำรวจความรุนแรงในครอบครัว อคติทางเพศ และความโดดเดี่ยวของคนแปลกหน้าในสังคมชนบทที่ปิดตาย เป็นหนังที่ดำเนินเรื่องช้าๆ แต่อึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก
- งานภาพ (Visuals) ภาพมีความสมจริง สูบเอาสีสันออกไปให้เหลือแต่ความจืดชืดและชื้นแฉะของหมู่บ้านริมทะเล บรรยากาศหมอกจางๆ เสียงคลื่น เสียงลม ช่วยสร้างความรู้สึกโดดเดี่ยวและปกปิดความลับบางอย่างเอาไว้
- การแสดงของแบดูนา เรื่องนี้แบดูนาแบกหนังไว้ทั้งเรื่องร่วมกับนักแสดงเด็ก (คิมแซรน) เธอรับบทเป็นผู้กำกับตำรวจที่อมทุกข์ มีปัญหาเรื่องการดื่มเหล้าและพยายามหลีกหนีอดีต แบดูนาเล่นเรื่องนี้ด้วย “ความเงียบ” แทบจะทั้งเรื่อง อาศัยการแสดงออกทางใบหน้าที่ตึงเครียด แววตาที่เหนื่อยล้า และบุคลิกที่ดูห่างเหิน เธอถ่ายทอดความขัดแย้งในใจระหว่างการอยากช่วยเด็กคนนี้กับการพยายามรักษาระยะห่างเพื่อปกป้องตัวเองได้อย่างละเมียดละไมมากครับ
Kingdom (Series, 2019-2020) – การเอาตัวรอดในดงซอมบี้โชซอน
ซีรีส์ปลุกกระแส K-Zombie ที่ก้องโลก ด้วยการผสมผสานหนังย้อนยุคเข้ากับสยองขวัญได้อย่างชวนติดตาม
- รีวิวความรู้สึกต่อเนื้อเรื่อง ลุ้นระทึกทุกวินาที! เนื้อเรื่องไม่ได้มีแค่การหนีผีซอมบี้ที่วิ่งเร็วประหนึ่งนักวิ่งโอลิมปิก แต่มันยังตีแผ่เรื่องการแก่งแย่งชิงดีในราชสำนัก ความหิวโหยของประชาชน และความเน่าเฟะของชนชั้นปกครองที่มองคนระดับล่างเป็นแค่หมากกระดาน ตัวบทมีความฉลาด หักมุม และทำให้เราเอาใจช่วยตัวละครทุกตัวให้รอดชีวิตไปให้ได้
- งานภาพ (Visuals) สวยงามระดับมาสเตอร์พีซ ชุดฮันบก พระราชวัง ภูมิทัศน์ของเกาหลีในยุคโชซอน ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างวิจิตรบรรจง ซึ่งมันตัดกันอย่างรุนแรงกับฉากเลือดสาด ศพกองพะเนิน และฝูงซอมบี้ที่น่าสยดสยอง การเล่นกับความมืดและแสงสลัวๆ ในช่วงเวลากลางคืนยิ่งทำให้ซีรีส์มีความสยองขวัญเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ
- การแสดงของแบดูนา เธอรับบทเป็น “ซอบี” แพทย์หญิงที่เป็นหนึ่งในผู้รอดชีวิตจากจุดกำเนิดโรคระบาด แม้ในซีซั่นแรกอาจจะมีเสียงวิจารณ์เรื่องการใช้โทนเสียงย้อนยุคของเธอบ้าง แต่ถ้ามองข้ามเรื่องนั้นไป ซอบีคือตัวละครที่เป็นกระดูกสันหลังทางศีลธรรมของเรื่อง แบดูนาแสดงให้เห็นถึงความหวาดกลัวแบบปุถุชนทั่วไป แต่ในขณะเดียวกันแววตาของเธอก็มีความมุ่งมั่นที่จะค้นหาวิธีรักษาโรคนี้ เธอไม่ใช่ตัวละครสายบู๊ แต่ความเป็นคนช่างสังเกตและความใจสู้ของเธอ ผ่านการถ่ายทอดของแบดูนา ทำให้เราปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอคือหัวใจสำคัญของทีมรอดชีวิต
Broker (2022) – ครอบครัวจำลองบนรถตู้
การกลับมาร่วมงานกันอีกครั้งกับผู้กำกับ โคเรเอดะ ฮิโรคาสุ ในหนังที่หยิบเอาประเด็นตู้ทิ้งเด็ก (Baby Box) มาเล่า
- รีวิวความรู้สึกต่อเนื้อเรื่อง เหมือนจะเป็นหนังอาชญากรรมเกี่ยวกับการค้ามนุษย์ แต่เปล่าเลยครับ มันคือโร้ดมูฟวี่ที่อบอุ่นหัวใจและเยียวยาจิตใจสุดๆ หนังตั้งคำถามว่า “ใครกันแน่ที่สมควรเป็นแม่?” และ “ครอบครัวจำเป็นต้องเกิดจากสายเลือดหรือไม่?” การเดินทางบนรถตู้เก่าๆ ของแก๊งขายเด็ก แม่ผู้ให้กำเนิด และเด็กกำพร้า มันค่อยๆ ละลายกำแพงในใจตัวละครและคนดู เป็นหนังที่ดูจบแล้วยิ้มทั้งน้ำตา
- งานภาพ (Visuals) งานภาพมีความฟีลกู๊ด แสงแดดอุ่นๆ ทิวทัศน์ระหว่างการเดินทางข้ามจังหวัดในเกาหลีใต้ คุมโทนภาพสไตล์หนังครอบครัวญี่ปุ่นแต่ฉากหลังเป็นเกาหลี มันมีความนุ่มนวล ไม่ตัดสินตัวละคร และให้เกียรติความเป็นมนุษย์ผ่านมุมกล้องอย่างชัดเจน
- การแสดงของแบดูนา เรื่องนี้เธอมาในบทตำรวจที่ขับรถตามสะกดรอยแก๊งขายเด็ก แบดูนาไม่ได้อยู่กลางสปอตไลท์ของเรื่องเหมือนนักแสดงคนอื่น แต่เธอคือ “สายตาของคนดู” เธอเฝ้ามองดูพฤติกรรมของแก๊งนี้ผ่านกระจกรถและเครื่องดักฟัง จากตอนแรกที่เธอตั้งแง่รังเกียจแม่ที่ทิ้งลูก การแสดงของแบดูนาค่อยๆ ปรับเปลี่ยนไปตามสิ่งที่เธอได้ยินและได้เห็น แววตาที่เคยมองอย่างตัดสิน ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเข้าใจและเห็นใจ การกินขนม การนั่งหน้าเครียดหน้ารถของเธอ มันแฝงไปด้วยความรู้สึกของการเป็นคนนอกที่อยากจะเข้าไปโอบกอดตัวละครเหล่านั้น เป็นการแสดงที่นิ่งแต่มีน้ำหนักมากครับ
Linda Linda Linda (2005) – วันวัยรุ่นที่ส่งเสียงผ่านเสียงเพลง
หนังอินดี้ญี่ปุ่นฟีลกู๊ด ว่าด้วยเด็กมัธยมปลายสี่คนที่รวมวงดนตรีกันในเวลาไม่กี่วันก่อนงานเทศกาลโรงเรียน
- รีวิวความรู้สึกต่อเนื้อเรื่อง หนังเบาสบาย สมองโล่ง ไม่มีความดราม่าหนักหน่วงหรือจุดพีคที่กระชากอารมณ์ แต่มันมีเสน่ห์ล้นเหลือในความเรื่อยเปื่อยของการใช้ชีวิตวัยรุ่น หนังจับภาพช่วงเวลาของการทำตามแพสชั่น ความขลุกขลัก มิตรภาพไร้พรมแดน และพลังงานแห่งความเยาว์วัย ดูแล้วรู้สึกเหมือนได้กลับไปใส่ชุดนักเรียนอีกครั้งเลยครับ
- งานภาพ (Visuals) ภาพยนตร์วัยรุ่นญี่ปุ่นยุค 2000s ขนานแท้! แสงแดดสีทอง ห้องซ้อมดนตรีรกๆ ทางเดินในโรงเรียน งานภาพมันมีความออร์แกนิก ไม่จัดฉากเยอะ ถ่ายทอดความทรงจำในหน้าร้อนออกมาได้อย่างจับใจ
- การแสดงของแบดูนา น่ารักมากกกกก! เธอรับบทเป็น “ซอน” นักเรียนแลกเปลี่ยนชาวเกาหลีที่พูดญี่ปุ่นไม่ค่อยคล่อง แต่จับพลัดจับผลูต้องมาเป็นนักร้องนำวงร็อค แบดูนาในเรื่องนี้ดึงเอาความเด๋อด๋า ความเป็นธรรมชาติ และความมึนงงออกมาใช้ได้อย่างมีเสน่ห์สุดๆ ฉากที่เธอต้องร้องเพลง “Linda Linda” ด้วยสำเนียงแปร่งๆ พลังงานล้นเหลือ รอยยิ้มที่สดใสของเธอ มันทำลายกำแพงทางภาษาและวัฒนธรรมไปจนหมดสิ้น เป็นเรื่องที่เห็นเลยว่าแบดูนามีเรนจ์การแสดงที่กว้างมาก จะดาร์กก็สุด จะน่ารักก็ทำเอาใจละลาย
ทั้งหมดนี้คือ 10 ผลงานของ แบดูนา ที่ผมอยากให้คุณได้ลองใช้เวลาไปสัมผัสด้วยตัวเองครับ จะเห็นได้เลยว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ขายความสวยใสตามสไตล์เคป็อป แต่เธอขาย “จิตวิญญาณและฝีมือ” ที่ทุ่มเทให้กับทุกบทบาทอย่างแท้จริง ไม่ว่าจะเล่นหนังทุนต่ำหรือบล็อกบัสเตอร์ เธอคือนักแสดงที่ไว้ใจได้เสมอว่าผลงานชิ้นนั้นจะต้องมีอะไรให้เราจดจำแน่นอน
