สวัสดีครับ! โอ้โห… มาครับ มาคุยกันเรื่อง Spider-Man Far From Home กันแบบยาวๆ จุใจ 2,000 คำ ตามที่คุณขอมาเลย เราจะไม่เน้นย่อเรื่องแบบ “ใคร ทำอะไร ที่ไหน” แต่เราจะมา “ขยี้” กันให้แหลกไปเลยว่าหนังเรื่องนี้มันมีดีอะไร มันทำงานกับคนดูยังไง ในแง่ของ “เนื้อเรื่อง” ที่ซ่อนปมไว้ “ภาพ” ที่มันลวงตาเรา และ “การแสดง” ที่ต้องบอกว่า… สุดยอด
นั่งลงสบายๆ ครับ กาแฟพร้อมนะ… เรามาเริ่มกันเลย
หัวใจที่แตกสลาย ภายใต้หน้ากาก (วิเคราะห์เนื้อเรื่องและธีม)
ถ้าคุณคิดว่า Spider-Man Far From Home (FFH) เป็นแค่หนังซูเปอร์ฮีโร่ใสๆ วัยรุ่นไปทัศนศึกษา… คุณคิดผิดมหันต์ครับ
คุณต้องเข้าใจบริบทก่อน หนังเรื่องนี้คือลมหายใจเฮือกแรกของ MCU (Marvel Cinematic Universe) หลังจากที่พวกเราทุกคนโดน Avengers Endgame กระแทกอารมณ์จนแหลกสลาย โทนี่ สตาร์ค “พ่อทูนหัว” ของวงการ (และของปีเตอร์ ปาร์คเกอร์) ได้ดีดนิ้วล้างบางธานอสและสละชีวิตตัวเองไป โลกเพิ่งฟื้นตัวจาก “The Blip” (การกลับมาของคนที่หายไป 5 ปี)
FFH ไม่ใช่แค่หนังภาคต่อของ Spider-Man แต่เป็น “บทส่งท้าย” (Epilogue) ของ Infinity Saga ทั้งหมด และมันแบกรับภาระที่หนักอึ้งที่สุด นั่นคือ… “แล้วยังไงต่อ?”
1. ธีมหลัก “เงา” ของ ไอรอนแมน (The Burden of Legacy)
นี่คือหัวใจของหนังทั้งเรื่องครับ หนังเรื่องนี้คือการศึกษาเรื่อง “ความโศกเศร้า” (Grief) ของปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ แบบเต็มขั้น
ใน Homecoming ปีเตอร์อยากพิสูจน์ตัวเองให้โทนี่เห็น แต่ใน Far From Home โทนี่ไม่อยู่ให้พิสูจน์แล้ว สิ่งที่โทนี่ทิ้งไว้ไม่ใช่แค่ความทรงจำ แต่คือ “ความคาดหวัง” ของคนทั้งโลกที่จ้องมาที่เด็ก ม.ปลาย คนนี้ว่า “นายจะเป็นไอรอนแมนคนต่อไปใช่ไหม?”
สื่อทั่วโลกถามคำถามนี้ กราฟิตี้ตามกำแพงคือรูปไอรอนแมน นิค ฟิวรี่ (Nick Fury) บุกมาหาเขาเพื่อ “มอบหมายงาน” ที่ไอรอนแมนเคยทำ
แต่ประเด็นคือ… ปีเตอร์ไม่อยากเป็นครับ!
นี่คือความขัดแย้งที่เจ็บปวดที่สุด ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ คือตัวละครที่ “อยากเป็นเด็กธรรมดา” ที่สุดในจักรวาลฮีโร่ เขาแค่อยากไปทัศนศึกษาที่ยุโรป, อยากนั่งข้างๆ เอ็มเจ (MJ), อยากสารภาพรักบนหอไอเฟล เขาพยายาม “หนี” ความรับผิดชอบนี้ เขาถึงขนาด “โกสต์” (ไม่รับสาย) นิค ฟิวรี่ ซึ่งเป็นอะไรที่บ้าบิ่นมาก
ฉากที่ปีเตอร์พูดกับแฮปปี้ โฮแกน บนเครื่องบินเจ็ตว่า “ผมคิดถึงเขา” (I miss him) มันไม่ใช่แค่ประโยคบอกเล่า มันคือเสียงร้องไห้ของเด็กที่ “ถูกบังคับให้โต” ก่อนเวลาอันควร ทอม ฮอลแลนด์ ถ่ายทอดความรู้สึก “หลงทาง” นี้ออกมาได้ยอดเยี่ยมมาก
2. มรดกชิ้นสุดท้าย แว่น E.D.I.T.H.
มรดกที่โทนี่ทิ้งไว้ ไม่ใช่แค่ชุดเกราะ แต่คือแว่นตา E.D.I.T.H. (Even Dead, I’m The Hero) ชื่อแม่งโคตรโทนี่ สตาร์ค!
แว่นนี้ไม่ใช่แค่ของเล่นไฮเทค มันคือ “อำนาจ” ที่อันตรายที่สุดในโลก มันคือเครือข่ายโดรนสังหาร, ระบบสอดแนมทั่วโลก มันคืออำนาจที่โทนี่ สตาร์ค ครอบครอง และตอนนี้… เขาทิ้งมันไว้ให้เด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ
หนังเล่นกับประเด็น “อำนาจที่มากเกินไปในมือคนที่ไม่พร้อม” ได้อย่างชาญฉลาด ฉากที่ปีเตอร์พยายามใช้ E.D.I.T.H. จัดการแบรด (คู่แข่งหัวใจ) แต่เกือบจะสั่งฆ่าล้างทั้งรถบัส มันไม่ใช่แค่ฉากตลก มันคือฉากที่แสดงให้เห็นว่าปีเตอร์ “ยังไม่พร้อม” จริงๆ
และการที่เขามอบแว่นนี้ให้กับ เควนติน เบ็ค (Quentin Beck) หรือ มิสเตอริโอ (Mysterio) มันจึงเป็น “ความผิดพลาด” ที่สมเหตุสมผลที่สุด มันไม่ใช่เพราะปีเตอร์โง่ แต่เพราะปีเตอร์ “อยาก” ให้มีคนอื่นมารับผิดชอบแทนเขา เขาอยากโยนภาระนี้ทิ้งไปให้พ้นตัว ซึ่งเบ็คก็เข้ามาได้ถูกจังหวะพอดี
3. มิสเตอริโอ วายร้ายแห่งยุค “Fake News”
ถ้าไม่นับ คิลมองเกอร์ หรือ ธานอส… มิสเตอริโอ คือวายร้ายที่ “เข้ายุคสมัย” ที่สุดของ Marvel
คุณเอ๊ย… นี่คืออัจฉริยภาพในการเขียนบท เบ็คไม่ใช่มนุษย์ต่างดาว ไม่ได้มีพลังวิเศษ แต่เขาคือ “คนวงใน” (อดีตพนักงานของสตาร์ค) ที่ถูกมองข้าม เขาคืออัจฉริยะด้าน “ภาพลวงตา” (Illusion Tech)
สิ่งที่เบ็คต้องการไม่ใช่การครองโลก เขาต้องการให้โลก “ยอมรับ” เขา เขาอยากเป็นฮีโร่ เขาจึง “สร้าง” ภัยพิบัติ (พวก Elementals) ขึ้นมา แล้วก็ “สร้าง” ฮีโร่ (ตัวเขาเอง) ขึ้นมาจัดการมัน
นี่มันคือการวิพากษ์วิจารณ์ยุคสมัยของเราชัดๆ! ยุคที่ “ภาพลักษณ์” (Image) สำคัญกว่า “ความจริง” (Truth) ยุคที่ใคร “เล่าเรื่อง” ได้เก่งกว่า… คนนั้นชนะ
เบ็คคือปรมาจารย์ด้านการเล่าเรื่อง เขาใช้โดรน, โฮโลแกรม, และทีมงานโปรดักชั่น (ที่โคตรฮา) เพื่อ “หลอก” คนทั้งโลก… และเขาก็หลอกปีเตอร์ได้สำเร็จ
4. จุดพีคที่ไม่ใช่การต่อสู้ ฉาก “ภาพลวงตา”
ถ้าจะถามว่าฉากไหนในหนังเรื่องนี้คือ “ที่สุด” ผมไม่ตอบฉากสู้กับมอนสเตอร์น้ำที่เวนิส หรือฉากหุ่นยักษ์ที่ลอนดอนหรอกครับ
ฉากที่ “พีค” ที่สุด คือฉากที่มิสเตอริโอรู้ตัวจริงของปีเตอร์แล้ว และ “ต้อนรับ” เขาเข้าสู่ “โลกแห่งความจริง” (ของเบ็ค)
มันคือฉากที่ปีเตอร์เดินเข้าไปในอาคารร้าง แล้วโดนเทคโนโลยีภาพลวงตาของเบ็คปั่นหัวจนเละ…
คุณพระ! นี่มันไม่ใช่หนังฮีโร่แล้ว นี่มันหนังสยองขวัญจิตวิทยา (Psychological Horror) ชัดๆ!
ภาพที่เบ็คจำลองนิค ฟิวรี่, ภาพโถงทางเดินที่บิดเบี้ยว, ภาพที่เอ็มเจตกจากหอไอเฟล และที่เจ็บปวดที่สุด… ภาพ “ซอมบี้ไอรอนแมน” ที่คลานออกมาจากหลุมศพ พร้อมกับตาที่โบ๋… นี่คือการ “ขยี้” ปมในใจของปีเตอร์อย่างเลือดเย็นที่สุด เบ็คไม่ได้สู้กับร่างกายของสไปเดอร์แมน แต่เขากำลัง “ทำลาย” จิตใจของปีเตอร์ ปาร์คเกอร์
ฉากนี้คือการแสดงศักยภาพของ “ภาพยนตร์” อย่างแท้จริง มันคือการใช้ “ภาพ” (Visuals) ในการเล่า “เรื่อง” (Story) และ “อารมณ์” (Emotion) ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
5. การเติบโตที่แท้จริง Peter-Tingle!
สุดท้าย ปีเตอร์ก็หนีความรับผิดชอบไม่พ้น เขาต้อง “โต” จริงๆ เสียที และการเติบโตของเขาไม่ได้หมายถึงการได้ชุดใหม่ (แม้ชุดใหม่จะเท่มาก)
การเติบโตของเขาคือการ “ยอมรับ” ตัวตนและ “เชื่อมั่น” ในสัญชาตญาณของตัวเอง
ฉากการต่อสู้สุดท้ายบนสะพานทาวเวอร์บริดจ์ที่ลอนดอน มันไม่ใช่แค่การสู้กับโดรนเป็นร้อยๆ ตัว แต่มันคือการที่ปีเตอร์ต้อง “หลับตา” แล้ว “ฟัง” สไปเดอร์เซนส์ (ที่ป้าเมย์เรียกว่า Peter-Tingle) ของตัวเองเป็นครั้งแรก เขาต้องแยก “ความจริง” ออกจาก “ภาพลวงตา” ให้ได้ด้วยตัวเอง โดยไม่มีโทนี่ สตาร์ค คอยนำทางอีกต่อไป
เขาไม่ได้สู้ในฐานะ “ไอรอนแมนคนต่อไป” แต่เขาสู้ในฐานะ “สไปเดอร์แมน” อย่างเต็มภาคภูมิ
และแน่นอน… Mid-Credit Scene ที่เปลี่ยนโลกทั้งใบของปีเตอร์ไปตลอดกาล การที่มิสเตอริโอ “จัดฉาก” ครั้งสุดท้าย และ “เปิดโปง” ตัวตนของเขาให้โลกรู้… นี่คือการตบหน้าคนดูที่แรงที่สุด และเป็นการส่งไม้ต่อให้ภาคต่อไปได้อย่าง “โหดเหี้ยม” ที่สุดครับ
Spider-Man Far From Home โลกที่ถูกสร้าง งานภาพ และ CG ที่ “หลอกลวง” อย่างมีศิลปะ
มาถึงส่วนที่สอง คืองานด้านภาพ (Visuals & CGI)
ว่ากันตรงๆ นะครับ… ถ้าคุณดูแค่ฉากต่อสู้กับพวก Elementals (มอนสเตอร์ดิน น้ำ ลม ไฟ) คุณอาจจะรู้สึกว่า “ก็งั้นๆ” มันก็คือ CGI ตูมตาม สวยงามตามมาตรฐาน Marvel
แต่นั่นคือ “กับดัก” ครับ!
1. ความ “จงใจ” ที่จะธรรมดา (ในตอนแรก)
ผู้กำกับ จอน วัตต์ส จงใจให้ฉากสู้กับ Elementals มันดู “ธรรมดา” ครับ เพราะอะไร? เพราะมันคือ “ของปลอม”! มันคือ “โชว์” ที่มิสเตอริโอสร้างขึ้นมาหลอกเรา (ทั้งคนในหนังและคนดู) มันจึงต้องดูเหมือน “หนังฮีโร่สูตรสำเร็จ” ที่เราคุ้นเคย
แต่จุดที่น่าสนใจคือ “โลเคชั่น” หนังเรื่องนี้ใช้โลเคชั่นจริงในยุโรปได้สวยงามมาก เวนิส, ปราก, ลอนดอน การที่สไปเดอร์แมน (ฮีโร่ที่ปกติโหนตึกในนิวยอร์ก) ต้องมาอยู่ในเมืองโบราณที่ไม่มีตึกสูงให้โหน มันสร้างความ “แปลกตา” (Far From Home) ได้อย่างแท้จริง การได้เห็นเขาโหนสะพานรีอัลโต หรือสู้กันในตรอกซอกซอยของเวนิส มันให้ความรู้สึกที่ “ผิดที่ผิดทาง” แต่น่าตื่นตาตื่นใจ
2. The Illusion Sequence จุดสูงสุดของงานภาพ
ผมขอย้ำอีกครั้งว่าฉาก “ภาพลวงตา” ที่เบ็คใช้เล่นงานปีเตอร์ คือ “มาสเตอร์พีซ” ของงานวิชวลเอฟเฟกต์
มันไม่ใช่แค่การสร้างภาพสวยๆ แต่มันคือการ “ออกแบบ” ฝันร้าย มันใช้เทคนิคการตัดต่อที่รวดเร็ว, การบิดเบือนมุมกล้อง (Perspective), การเล่นกับสเกล (เล็ก-ใหญ่), และการใช้สัญลักษณ์ (Symbolism) ที่กระทบใจคนดู
ฉากซอมบี้ไอรอนแมน, ฉากที่ปีเตอร์เห็นตัวเองในเงาสะท้อนแต่ใส่ชุดไอรอนแมน, ฉากโถงทางเดินที่ไม่มีที่สิ้นสุด… ทั้งหมดนี้มันคือการ “กวน” ประสาทสัมผัสของเรา มันทำให้คนดูรู้สึก “อึดอัด” และ “สับสน” ไปพร้อมกับปีเตอร์ นี่คือการใช้ CGI เพื่อ “เล่าเรื่อง” และ “สร้างอารมณ์” ไม่ใช่แค่เพื่อ “โชว์”
3. การต่อสู้ใน “โลกแห่งความจริง” (The Drone Warfare)
ฉากไคลแม็กซ์ที่ลอนดอนก็เช่นกัน มันไม่ใช่การดวลหมัด แต่เป็นการต่อสู้กับ “เทคโนโลยี”
ภาพของโดรนเป็นพันๆ ตัวที่ถูกควบคุมโดย E.D.I.T.H. มันน่ากลัวมาก มันคือ “ฝูงตั๊กแตน” ดิจิทัลที่พร้อมจะทำลายทุกอย่าง
การออกแบบท่าทางการต่อสู้ (Choreography) ของสไปเดอร์แมนในฉากนี้จึงยอดเยี่ยมมาก เขาต้องใช้ทั้งความคล่องแคล่ว, พลัง, และที่สำคัญคือ “สมอง” (และการใช้ Peter-Tingle) เพื่อหลบหลีกและทำลายโดรนที่มองไม่เห็นซึ่งซ่อนอยู่ในภาพลวงตาขนาดมหึมาของมิสเตอริโอ
มันคือการต่อสู้ที่ “ทันสมัย” และ “ชาญฉลาด” มากครับ
วิญญาณของตัวละคร Spider-Man Far From Home การแสดงที่ “แบก” หนังทั้งเรื่อง
สุดท้าย… และอาจจะสำคัญที่สุด คือ “การแสดง” (Performances)
1. Tom Holland (ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ / สไปเดอร์แมน)
ทอม ฮอลแลนด์ ไม่ใช่แค่ “รับบท” เป็นปีเตอร์ ปาร์คเกอร์… เขา “คือ” ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์
ในภาคนี้ ทอมต้องแสดงอารมณ์ที่ซับซ้อนกว่าเดิมมาก เขาไม่ใช่แค่เด็กเนิร์ดตื่นเต้นที่ได้เป็นฮีโร่อีกต่อไป แต่เขาคือ “เด็กหนุ่มที่กำลังแบกโลก”
- เสน่ห์ความAwkward เคมีของเขากับ Zendaya (MJ) คือที่สุดของความน่ารัก มันคือความรักแบบเด็ก ม.ปลาย จริงๆ ที่มันเงอะๆ งะๆ พยายามจะเท่แต่ก็เฟล มัน “จริง” มาก
- ความตลก จังหวะคอเมดี้ของทอมยังคงแม่นยำ (ฉากในรถบัส, ฉากคุยกับนิค ฟิวรี่)
- ดราม่า อย่างที่บอกไป ฉากที่เขาคุยกับแฮปปี้บนเครื่องบิน, ฉากที่เขาตะโกนใส่เบ็คว่า “นายหลอกฉัน!” (You tricked me!) หรือฉากที่เขาพังทลายในอ้อมแขนของแฮปปี้หลังจากการต่อสู้… ทอมแสดงความ “เปราะบาง” ของเด็กที่อยากให้ทุกอย่างจบลงเสียทีได้จนเราสงสารจับใจ
2. Jake Gyllenhaal (เควนติน เบ็ค / มิสเตอริโอ)
นี่คือการแคสติ้งที่ “สมบูรณ์แบบ” (Perfect Casting) และเป็นการขโมยซีน (Scene-Stealer) ที่แท้จริงของหนังเรื่องนี้
เจค จิลเลนฮาล ต้องเล่นเป็นคน “สองหน้า” และเขาทำมันได้อย่างไร้ที่ติ
- ร่าง “พี่ชายที่แสนดี” ในครึ่งแรกของหนัง เจค คือ “ผู้ใหญ่” ที่ปีเตอร์ต้องการ เขาอบอุ่น, เข้าใจ, ดูพึ่งพาได้ เขาคือ “โทนี่ สตาร์ค” คนใหม่ที่ปีเตอร์ตามหา เราในฐานะคนดูก็ “เชื่อ” เขาไปพร้อมกับปีเตอร์
- ร่าง “อัจฉริยะขี้อิจฉา” ฉากในบาร์… โอ้พระเจ้า! วินาทีที่เขารู้ว่าแผนสำเร็จ และ “สับสวิตช์” จากฮีโร่ผู้ทุ่มเท กลายเป็น “ผู้นำลัทธิ” ที่เต็มไปด้วยอีโก้, ความหลงตัวเอง (Narcissistic) และความโกรธแค้นต่อโทนี่ สตาร์ค… เจคแสดงมันผ่านสายตาและน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขา “สนุก” กับการเป็นคนเลว และความสนุกของเขานี่แหละที่ทำให้ตัวละครนี้น่ากลัว
เจค จิลเลนฮาล ทำให้มิสเตอริโอเป็นวายร้ายที่น่าจดจำ ไม่ใช่เพราะพลัง แต่เพราะ “คาแรกเตอร์” ที่ซับซ้อนและน่ารังเกียจในเวลาเดียวกัน
3. Zendaya (เอ็มเจ) และนักแสดงสมทบ
- Zendaya (MJ) ภาคนี้ Zendaya ได้โชว์ของเยอะขึ้น เธอไม่ใช่ “นางเอก” ที่รอให้ช่วย แต่เธอ “ฉลาด” เธอคือคนแรกที่ปะติดปะต่อเรื่องราวได้ ความ “แปลก” และ “ช่างสังเกต” ของเธอคือเสน่ห์ที่ทำให้เคมีกับปีเตอร์มันลงตัว
- Jon Favreau (แฮปปี้ โฮแกน) แฮปปี้คือ “ผู้ปกครอง” ที่เหลืออยู่ของปีเตอร์ เขาคือคนที่เชื่อมปีเตอร์กับ “มรดก” ของโทนี่ ความสัมพันธ์ของเขากับป้าเมย์ (Marisa Tomei) ก็คือสีสันที่ฮาแตก แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็คือ “เซฟโซน” ที่อบอุ่นที่สุดของปีเตอร์ในหนังเรื่องนี้
- Samuel L. Jackson (นิค ฟิวรี่) ยังคงความเกรี้ยวกราด, ปากร้าย, และบ้างานได้คงเส้นคงวา (ซึ่งพอไปเจอ Post-Credit Scene ยิ่งทำให้การแสดงของเขาในเรื่องนี้ “ตลกร้าย” ขึ้นไปอีก)
บทสรุป Spider-Man Far From Home ไม่ใช่แค่ “ไกลบ้าน” แต่คือ “ไม่มีบ้านให้กลับ”
Spider-Man Far From Home ทำหน้าที่ของมันได้อย่างยอดเยี่ยม มันเป็นทั้งหนังวัยรุ่น (Teen Comedy) ที่ตลกและน่ารัก, เป็นหนังสายลับ (Spy Thriller) ที่มีภารกิจทั่วยุโรป, และเป็นหนังซูเปอร์ฮีโร่ (Superhero) ที่มีฉากแอ็คชั่นตระการตา
แต่นอกเหนือจากนั้น มันคือหนัง “Coming-of-Age” ที่หนักแน่นและเจ็บปวด มันคือการเดินทางของเด็กคนหนึ่งที่ต้องเรียนรู้ที่จะ “วาง” อดีต (โทนี่ สตาร์ค) ลง และ “ยอมรับ” ปัจจุบัน (ความรับผิดชอบ) เพื่อที่จะก้าวต่อไปในอนาคต
มันคือหนังที่ว่าด้วย “ความจริง” กับ “ภาพลวงตา” ในยุคที่คนพร้อมจะเชื่อใน “เรื่องเล่า” ที่น่าตื่นเต้น มากกว่า “ความจริง” ที่น่าเบื่อ
และด้วยฉากจบที่ทิ้งบอมบ์ลูกใหญ่ที่สุดลูกหนึ่งในประวัติศาสตร์ MCU มันตอกย้ำชื่อเรื่องได้อย่างสมบูรณ์… ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ ไม่ได้แค่ “ไกลบ้าน” (Spider-Man Far From Home) ชั่วคราว แต่เขาได้ “สูญเสีย” บ้านที่เรียกว่า “ชีวิตปกติ” ไปตลอดกาลแล้วครับ
นี่คือหนึ่งในหนัง Spider-Man Far From Home ที่ “ลึก” และ “เจ็บปวด” ที่สุด เท่าที่เคยมีมาครับ. movieseries
