“Jewel Thief” ในปัจจุบันมีผลงานที่น่าสนใจและอาจทำให้สับสนได้ง่ายอยู่ 2 เรื่องหลักๆ ซึ่งเป็นกระแสในแพลตฟอร์มสตรีมมิ่ง ผมจึงขอสรุปรีวิวและเรื่องย่อให้ทั้ง 2 แบบ เพื่อให้คุณเลือกอ่านได้ตรงกับเรื่องที่คุณกำลังสนใจครับ
1. The Jewel Thief (สารคดีปี 2023/2024 – Disney+/Hulu)
อันนี้เป็น สารคดีอาชญากรรม (True Crime Documentary) ที่ได้รับคำชมสูงมาก และดูสนุกเหมือนดูหนังฮอลลีวูด
เรื่องย่อ เรื่องราวชีวิตจริงที่เหลือเชื่อของ Gerald Blanchard ชายหนุ่มหน้าตาเนิร์ดๆ ที่ดูไม่มีพิษมีภัย แต่เบื้องหลังคืออาชญากรระดับอัจฉริยะ (Mastermind) ที่ตำรวจทั่วโลกตามจับตัวได้ยากที่สุด เขาเริ่มจากการขโมยของเล็กๆ น้อยๆ ในร้านค้า จนพัฒนาไปสู่การปล้นธนาคารด้วยวิธีที่ซับซ้อน และวีรกรรมที่โลกจดจำคือการ “ขโมยเพชรดาราแห่งจักรพรรดินีซิซี” (Star of Empress Sisi) จากพระราชวังในออสเตรีย โดยการกระโดดร่มลงมาบนหลังคาปราสาท! สารคดีจะพาไปดูวิธีคิด การวางแผน และการเล่นเกมแมวไล่จับหนูกับตำรวจนักสืบ 2 นายที่กัดไม่ปล่อย
2. Jewel Thief The Red Sun (ภาพยนตร์ปี 2025 – Netflix)
อันนี้เป็น หนังอินเดีย (Bollywood) แนวโจรกรรม/แอ็กชัน ที่นำแสดงโดยดาราดังอย่าง Saif Ali Khan และ Jaideep Ahlawat
เรื่องย่อ เรื่องราวของ Rehan (รับบทโดย Saif Ali Khan) จอมโจรผู้เชี่ยวชาญด้านการขโมยเพชร ที่ถูกบีบให้มาร่วมมือกับ Rajan Aulakh (รับบทโดย Jaideep Ahlawat) เจ้าพ่อมาเฟียและนักสะสมงานศิลปะผู้ทรงอิทธิพล เป้าหมายของภารกิจคือการขโมย “Red Sun” เพชรสีแดงล้ำค่าหายาก ซึ่งถูกเก็บรักษาไว้อย่างแน่นหนา การปล้นครั้งนี้เต็มไปด้วยการหักหลังซ้อนหักหลัง และไม่มีใครไว้ใจใครได้จริง
รีวิว & ความรู้สึก
- คะแนน ประมาณ 5/10 (เสียงวิจารณ์แตกไปทางผิดหวัง)
- จุดเด่น งานภาพสวย (Cinematography) โปรดักชันดูแพง และการแสดงของ Jaideep Ahlawat (ตัวร้าย) ที่ดูน่าเกรงขามและมีเสน่ห์ดึงดูด
- จุดด้อย บทภาพยนตร์ค่อนข้างสูตรสำเร็จ (Generic) และเดาทางง่าย ปัญหาใหญ่ที่นักวิจารณ์พูดถึงคือ “ตรรกะของหนัง” (Logic holes) ที่มีความไม่สมเหตุสมผลในแผนการปล้นหลายจุด ทำให้ความตื่นเต้นลดลง
- เหมาะสำหรับ คนที่ดูหนังเพื่อความบันเทิงแบบไม่ต้องคิดมาก ชอบดูฉากสวยๆ และดาราหล่อเท่ แต่ถ้าคาดหวังความเฉียบคมแบบหนังปล้นระดับตำนาน อาจจะผิดหวังได้
นี่คือบทวิจารณ์ภาพยนตร์เรื่อง Jewel Thief The Red Sun (เวอร์ชันภาพยนตร์ Netflix ล่าสุด) ในรูปแบบบทความเจาะลึก (Deep Dive Review) เน้นการวิเคราะห์เชิงวิพากษ์ในสไตล์ “คุยหนังแบบคอหนัง” ที่เน้นความรู้สึก อารมณ์ และศิลปะภาพยนตร์ มากกว่าการเล่าเรื่องย่อครับ
[Deep Review] Jewel Thief ความงามที่ฉาบฉวย หรือ ความเหนือชั้นที่ซ่อนรูป? เมื่อ “ภาพ” แบก “บท” จนหลังแอ่น
ถ้าจะให้ผมนิยามประสบการณ์การดู Jewel Thief เรื่องนี้ในประโยคเดียว ผมคงต้องบอกว่า มันเหมือนกับ “การได้รับของขวัญกล่องหรูหรา ที่ผูกโบว์ไหมทองคำอย่างประณีต แต่พอแกะออกมาข้างในกลับเป็นแค่ขนมขบเคี้ยวธรรมดาที่เราหากินได้ทั่วไป”
หนังเรื่องนี้พยายามอย่างยิ่งที่จะพาตัวเองไปยืนอยู่ในจุดของหนัง Heist (หนังปล้น) ระดับไฮคลาส ที่ผสมผสานความเท่แบบ James Bond เข้ากับเล่ห์เหลี่ยมแบบ Ocean’s Eleven แต่ในความพยายามนั้น มันทิ้งร่องรอยของ “ความไม่สมบูรณ์” เอาไว้หลายจุด ซึ่งวันนี้เราจะมาคุยกันให้ลึกถึงแก่นเลยว่า ทำไมหนังเรื่องนี้ถึงเป็นกรณีศึกษาที่น่าสนใจ ในแง่ของ Art Direction vs. Storytelling
1. บทภาพยนตร์และการเล่าเรื่อง ความทะเยอทะยานที่ไปไม่ถึงดวงดาว
สิ่งที่น่าเสียดายที่สุดของ Jewel Thief ไม่ใช่นักแสดง ไม่ใช่ทุนสร้าง แต่คือ “บทภาพยนตร์”
โครงสร้างที่พยายามจะซับซ้อน แต่กลับหลวมโพรก โจทย์ของหนังแนวโจรกรรม (Heist Movie) คือคนดูต้องรู้สึกว่า “เฮ้ย คิดได้ไง!” หรือ “โดนหลอกซ้ำซ้อน!” แต่สำหรับ Jewel Thief การเดินเรื่องกลับให้ความรู้สึกเหมือนเรากำลังดู Check List ของสูตรสำเร็จหนังปล้นที่ถูกติ๊กถูกไปทีละข้อ
- รวมทีมผู้เชี่ยวชาญ (Check)
- แผนการที่ดูเป็นไปไม่ได้ (Check)
- การหักหลัง (Check)
- จุดพลิกผันตอนจบ (Check)
ปัญหาคือ “วิธีการ” ที่หนังพาเราไปสู่จุดเหล่านั้น มันขาด Intelligence หรือความเฉลียวฉลาดที่หนังแนวนี้ควรจะมี การแก้ปัญหาของตัวละครดูง่ายดายเกินไป อุปสรรคต่างๆ ถูกคลี่คลายด้วย “ความบังเอิญ” หรือ “อุปกรณ์ไฮเทคที่ไม่มีที่มาที่ไป” มากกว่าจะเป็นการใช้ไหวพริบของตัวละครจริงๆ ทำให้ความรู้สึกลุ้นระทึก (Suspense) ที่ควรจะบีบหัวใจคนดู กลับกลายเป็นกราฟเส้นตรงที่ราบเรียบ
จังหวะ (Pacing) ที่ผิดเพี้ยน หนังมีความยาวที่พอเหมาะ แต่กลับรู้สึกยาวนานกว่าความเป็นจริงในช่วงกลางเรื่อง (Second Act) บทหนังเสียเวลาไปกับการสร้างบรรยากาศความ “Cool” ของตัวละครมากเกินไป จนลืมให้ความสำคัญกับรายละเอียดของแผนการปล้น เราเห็นตัวละครยืนเก๊กท่าสูบบุหรี่ จิบวิสกี้ หรือเดินสโลว์โมชั่นในชุดสูทตัดเย็บอย่างดี มากกว่าที่จะเห็นพวกเขาถกเถียงกันเรื่องแผนสำรอง หรือแสดงความวิตกกังวล สิ่งนี้ทำให้ “เดิมพัน” (Stakes) ของเรื่องดูต่ำลง เราไม่เชื่อว่าถ้าพวกเขาพลาดแล้วจะตายจริงๆ
Twist ที่ไร้น้ำหนัก จุดหักมุมของเรื่องนี้ เป็นสิ่งที่คอหนังแนวสืบสวนสอบสวนน่าจะเดาทางได้ตั้งแต่ 30 นาทีแรก การวาง Clue (เบาะแส) ของผู้กำกับนั้นโจ่งแจ้งเกินไป ขาดความละเมียดละไมในการซ่อนปม ทำให้เมื่อถึงเวลาเฉลย ความรู้สึกของคนดูจึงไม่ใช่ความ “ว้าว” แต่เป็นความรู้สึกว่า “นั่นไง ว่าแล้ว”
2. งานภาพและองค์ประกอบศิลป์ พระเอกตัวจริงของเรื่อง
ถ้าบทภาพยนตร์คือจุดอ่อน Cinematography (งานกำกับภาพ) และ Production Design คือผู้กอบกู้สถานการณ์ ที่ทำให้หนังเรื่องนี้ยัง “ดูได้เพลินๆ” จนจบ
Cinematography ที่ขับเน้นอารมณ์ Noir ต้องขอปรบมือให้กับทีมกำกับภาพ หนังเลือกใช้โทนสีที่ค่อนข้างทึบ มืด และเล่นกับเงา (Shadow) ได้อย่างมีเสน่ห์ ให้กลิ่นอายของ Neo-Noir ที่ชัดเจน การจัดแสงในเรื่องนี้ไม่ใช่แค่เพื่อให้เห็นหน้านักแสดง แต่เป็นการ “ปั้นบรรยากาศ” แสงไฟนีออนที่สะท้อนบนพื้นผิวเปียกชื้น แสงสีทองจากโคมไฟในห้องทำงานหรู หรือโทนสีฟ้าเย็นยะเยือกในห้องนิรภัย ทุกช็อตถูกดีไซน์มาแล้วว่าต้อง “สวย” และต้อง “เท่”
มุมกล้องและการเคลื่อนไหว มีการใช้มุมกล้องที่เน้นความยิ่งใหญ่ (Grandeur) ของสถานที่ และการ Close-up ใบหน้าตัวละครเพื่อจับอารมณ์ความไม่น่าไว้วางใจ เลนส์ที่ใช้ถ่ายทอดภาพออกมามีความคมชัดแต่ก็นุ่มนวลในเวลาเดียวกัน ทำให้ภาพลักษณ์ของหนังดู “แพง” เกินกว่าบทไปมาก มันยกระดับหนังเกรด B ให้ดูเหมือนหนังบล็อกบัสเตอร์ฟอร์มยักษ์ได้ด้วยพลังของงานภาพล้วนๆ
Costume Design รันเวย์แฟชั่นกลางดงโจร เราต้องพูดถึงเครื่องแต่งกาย เพราะมันเป็นส่วนสำคัญที่สร้าง Character ให้ชัดเจน ชุดสูทของ Saif Ali Khan ไม่ใช่แค่เสื้อผ้า แต่มันคือเกราะที่เขาใช้สวมใส่เพื่อแสดงอำนาจและความมั่นใจ ทุกชุดถูกตัดเย็บมาอย่างสมบูรณ์แบบ (Impeccable tailoring) เสริมบุคลิกให้ดูเป็น Gentleman Thief อย่างสมบูรณ์ ส่วนตัวละครอื่นๆ ก็มีการคุมโทนสีเสื้อผ้าให้เข้ากับฉากหลังได้อย่างกลมกลืน ถือเป็น Eye Candy (อาหารตา) ชั้นดีสำหรับคนเสพงานศิลป์
3. การแสดง สงครามประสาทของสองยอดฝีมือ
แม้บทจะอ่อน แต่การที่ได้นักแสดงระดับแม่เหล็กมาประชันกัน คือสิ่งที่พยุงหนังเรื่องนี้ไว้อย่างแท้จริง เป็นการปะทะกันของ “เคมี” ที่น่าสนใจ
Saif Ali Khan (ในบท Rehan) ความนิ่งที่ทรงเสน่ห์ แต่แอบเกร็ง Saif Ali Khan คือตัวเลือกที่ถูกต้องที่สุดสำหรับบทโจรผู้ดีมีความรู้ เขาแบกรับความเท่ของหนังไว้บนบ่าได้อย่างสบายๆ แต่ในเรื่องนี้ ผมรู้สึกว่าเขามีความ “เกร็ง” อยู่บ้างในบางจังหวะ เหมือนเขารู้ตัวว่าต้อง “เล่นให้เท่” ตลอดเวลา จนความเป็นมนุษย์ (Humanity) ของตัวละครหายไป เราเข้าถึงจิตใจของ Rehan ได้ยาก เขาเหมือนหุ่นโชว์ที่เดินได้และพูดจาคมคาย แต่ขาดความเปราะบาง (Vulnerability) ที่จะทำให้คนดูเอาใจช่วย แต่ถามว่าเขาดูดีไหม? ดูดีมาก เขาใช้สายตาและรอยยิ้มมุมปากบริหารเสน่ห์ได้คุ้มค่าตัว
Jaideep Ahlawat (ในบท Rajan Aulakh) ปีศาจในคราบผู้ดี คนนี้คือ MVP (Most Valuable Player) ของเรื่องอย่างแท้จริง! Jaideep Ahlawat ขโมยซีนทุกครั้งที่ปรากฏตัว เขาไม่ต้องตะโกน ไม่ต้องทำหน้าถมึงทึง แต่เขาสามารถแผ่รังสีอำมหิตออกมาได้ผ่านความนิ่ง การแสดงของเขามีเลเยอร์ (Layer) ที่ซับซ้อนกว่าคนอื่น ภายใต้ท่าทางที่ดูสุภาพและเยือกเย็น สายตาของเขาบอกชัดเจนว่า “ถ้าแกพลาด ฉันฆ่าแกแน่” Jaideep ใช้เทคนิค Micro-expression (การแสดงออกทางสีหน้าเพียงเล็กน้อย) ได้เก่งมาก จังหวะการเลิกคิ้ว การขยับกราม หรือการเปลี่ยนโทนเสียงเพียงนิดเดียว ทำให้ตัวละครนี้ดูน่ากลัวและน่าเกรงขามจริงๆ ถ้าไม่มีเขา หนังเรื่องนี้จะจืดชืดลงไปกว่า 50%
Chemistry (เคมี) ระหว่างสองตัวนำ ฉากที่ทั้งสองคนเข้าคู่กันคือช่วงเวลาที่ดีที่สุดของหนัง มันเหมือนการเต้นรำของงูพิษสองตัวที่ต่างฝ่ายต่างระแวงกัน บทสนทนาของพวกเขาแม้จะไม่คมคายที่สุดในโลกภาพยนตร์ แต่น้ำเสียงและจังหวะการรับส่ง (Delivery) ของทั้งคู่ ทำให้ประโยคธรรมดาดูมีความนัยแฝง เป็นสงครามจิตวิทยาที่น่าดูชมกว่าฉากแอ็กชันเสียอีก
4. บทสรุป สวยแต่รูป จูบไม่หอม?
Jewel Thief เรื่องนี้ เปรียบเสมือนอาหารจานหรูในภัตตาคารที่จัดจาน (Plating) มาอย่างวิจิตรบรรจง ถ่ายรูปสวย อวดลงโซเชียลได้ไม่อายใคร แต่รสชาตินั้นกลับ “จืด” และ “ขาดรสสัมผัส” ที่จะทำให้เราจดจำ
จุดที่น่าชื่นชม
- งานภาพ (Visuals) ระดับ A-List สวยทุกเฟรม
- การแสดงของ Jaideep Ahlawat ที่ทรงพลังและน่ากลัวจริง
- การออกแบบเครื่องแต่งกายและฉากที่ดูดีมีรสนิยม
จุดที่ต้องตำหนิ
- บทภาพยนตร์ที่เบาหวิวและเต็มไปด้วยช่องโหว่ (Plot holes)
- ความง่ายดายของสถานการณ์ที่ลดทอนความตื่นเต้น
- การหักมุมที่ขาดชั้นเชิง
คำตัดสินสุดท้าย หากคุณเป็นคนที่เสพ “บรรยากาศ” ชอบดูหนังที่ภาพสวย นักแสดงแต่งตัวดี และชอบการแสดงที่มีเสน่ห์โดยไม่สนความสมเหตุสมผลของบทมากนัก Jewel Thief คือหนังที่คุณเปิดดูแกล้มไวน์ในคืนวันศุกร์ได้เพลินๆ
แต่ถ้าคุณคือคอหนัง Heist สายแข็ง ที่คาดหวังความซับซ้อนระดับ Inception หรือความกดดันระดับ Heat คุณอาจจะต้องเตรียมใจเผื่อความผิดหวังไว้บ้าง เพราะหนังเรื่องนี้สอบผ่านในวิชา “ศิลปะ” แต่สอบตกในวิชา “ตรรกะ” ครับ
คะแนนความชอบส่วนตัว
- บทภาพยนตร์ 5/10
- งานภาพ/โปรดักชัน 9/10
- การแสดง 8/10
- ความบันเทิงโดยรวม 6.5/10
สำหรับภาพยนตร์เรื่อง Jewel Thief The Red Sun นักแสดงคือกุญแจสำคัญที่ทำให้หนังเรื่องนี้ดู “แพง” และน่าติดตามครับ นี่คือประวัติย่อและจุดเด่นของนักแสดงหลัก 3 ท่านที่คุณจะได้รับชมครับ
1. Saif Ali Khan (รับบท Rehan)
พระเอกมาดเนี๊ยบ จอมโจรผู้ดี
ประวัติโดยย่อ Saif Ali Khan (ไซฟ์ อาลี ข่าน) เกิดเมื่อปี 1970 เป็นลูกไม้ที่หล่นไม่ไกลต้น เพราะเขาคือบุตรชายของ Mansoor Ali Khan Pataudi กัปตันทีมคริกเก็ตตำนานของอินเดีย และ Sharmila Tagore นางเอกหนังระดับตำนาน ด้วยเชื้อสายราชวงศ์ (Pataudi family) ทำให้เขามีฉายาว่า “Chhote Nawab” (เจ้าชายน้อย)
เขาเริ่มต้นอาชีพในยุค 90s และโด่งดังระเบิดเถิดเทิงจากหนังวัยรุ่นอย่าง Dil Chahta Hai (2001) แต่จุดเปลี่ยนสำคัญคือการที่เขาหันมารับบทที่เข้มข้นและดาร์กขึ้น เช่นบทตัวร้ายใน Omkara (2006) และซีรีส์ Netflix เรื่องดังอย่าง Sacred Games ที่ทำให้คนทั่วโลกยอมรับฝีมือ
สไตล์การแสดง มีความเป็นผู้ดีโดยธรรมชาติ (Aristocratic Charm) พูดภาษาอังกฤษสำเนียงบริติชได้คล่องแคล่ว เหมาะที่สุดกับบท “Gentleman Thief” ที่ต้องดูฉลาด เจ้าเล่ห์ แต่ก็มีเสน่ห์ดึงดูดใจสาวๆ ในเรื่องนี้เขาใช้ความนิ่งสยบความเคลื่อนไหวได้ดีมาก
2. Jaideep Ahlawat (รับบท Rajan Aulakh)
เจ้าพ่อมาเฟีย ผู้ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขาม
ประวัติโดยย่อ Jaideep Ahlawat (จัยดีป อัฮลาวัต) เป็นนักแสดงสายฝีมือตัวจริง จบการศึกษาจากสถาบันการแสดงอันดับหนึ่งของอินเดีย (FTII) เขาเริ่มเป็นที่รู้จักจากบทสมทบใน Gangs of Wasseypur แต่สิ่งที่ทำให้เขากลายเป็น “ปรากฏการณ์” คือการรับบทตำรวจชั้นผู้น้อยในซีรีส์ Paatal Lok (2020) ซึ่งการแสดงของเขาได้รับคำชมถล่มทลายจนกวาดรางวัลมากมาย
สไตล์การแสดง Jaideep ขึ้นชื่อเรื่องการแสดงที่ “น้อยแต่มาก” (Subtle but Intense) เขามีสายตาที่ดุดันและน้ำเสียงที่ทุ้มลึก สามารถแผ่รังสีอำมหิตได้โดยไม่ต้องตะโกน ในเรื่อง Jewel Thief เขาคือคนที่ขโมยซีน (Scene Stealer) อย่างแท้จริง การปะทะคารมของเขากับ Saif Ali Khan คือไฮไลท์ที่ห้ามกระพริบตา
3. Nikita Dutta (รับบทนางเอก/ตัวแปรสำคัญ)
หญิงสาวปริศนา ท่ามกลางดงโจร
ประวัติโดยย่อ Nikita Dutta (นิกิตา ดัตตา) เข้าวงการจากการประกวดนางงาม โดยเป็นผู้เข้ารอบสุดท้าย Miss India ปี 2012 เธอเริ่มต้นงานแสดงในซีรีส์โทรทัศน์ก่อนจะขยับมาเล่นภาพยนตร์ ผลงานที่ทำให้คนจดจำได้คือบทบาทในหนังฮิตอย่าง Kabir Singh (2019) และหนังการเงินระทึกขวัญ The Big Bull (2021)
สไตล์การแสดง เธอมีความสวยที่ดูทันสมัยและมั่นใจ ในเรื่องนี้บทบาทของเธออาจจะไม่ได้เน้นแอ็กชันหนักเท่าฝ่ายชาย แต่เธอทำหน้าที่เป็นเหมือน “ดอกไม้ที่มีหนาม” ที่เข้ามาเพิ่มความซับซ้อนให้กับความสัมพันธ์ของตัวละครหลัก ทำให้เรื่องราวมีสีสันและเดาทางยากขึ้น
สรุปเคมีนักแสดง เรื่องนี้เป็นการจับคู่ที่น่าสนใจระหว่าง Saif (ความเท่แบบซูเปอร์สตาร์) กับ Jaideep (ความดิบเถื่อนแบบนักแสดงสาย Method) เปรียบเหมือนการเอา “น้ำ” กับ “ไฟ” มาอยู่ด้วยกัน ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้ยังคงน่าดูแม้บทจะมีช่องโหว่ครับ movieseries
