นี่คือมัดรวม 10 รีวิวหนังระทึกขวัญ Netflix 2025-2026 ฟอร์มยักษ์! เน้นการเจาะลึกถึงอารมณ์ของหนัง งานภาพ และพลังการแสดง แบบไม่สปอยล์เนื้อหาสำคัญ เพื่อให้คุณได้อรรถรสในการตัดสินใจกดเพลย์ครับ
บทนำ ยุคทองของความระทึกขวัญบนสตรีมมิ่ง (2025-2026)
ในช่วงปี 2025 ต่อเนื่องถึง 2026 เราได้เห็นทิศทางที่เปลี่ยนไปของ Netflix ที่เริ่มถอยห่างจากการผลิตหนังเกรดบีที่เน้นปริมาณ มาสู่การทุ่มทุนสร้างกับผู้กำกับระดับ A-List และนักแสดงตัวท็อปของวงการอย่างชัดเจน หนังระทึกขวัญในปีนี้จึงไม่ใช่แค่เรื่องของการไล่ล่าหรือฆาตกรโรคจิตดาดๆ อีกต่อไป แต่มันคือการผสมผสานศิลปะภาพยนตร์ (Cinematography) เข้ากับจิตวิทยาที่บีบคั้นหัวใจ นี่คือ 10 เรื่องที่คุณไม่ควรพลาดด้วยประการทั้งปวง
Wake Up Dead Man A Knives Out Mystery (2025)
(ฆาตกรรมปริศนา / ตลกร้าย / สืบสวน)
ความรู้สึกหลังดู & เนื้อเรื่อง รีวิวหนังระทึกขวัญ Netflix ลืมภาพความสดใสของเกาะกรีซในภาค Glass Onion ไปได้เลย เพราะไรอัน จอห์นสัน (Rian Johnson) พาเรากลับมาสู่บรรยากาศที่ “ขลัง” และ “ยะเยือก” กว่าเดิม ภาคนี้เป็นคดีที่อันตรายที่สุดของ เบอนัวต์ บลังก์ (Benoit Blanc) ที่ต้องเข้าไปพัวพันกับปริศนาฆาตกรรมที่มีกลิ่นอายของ “ความตาย” ที่แท้จริง ไม่ใช่แค่เกมเศรษฐี หนังเล่นกับความเชื่อ เรื่องเล่าปรัมปรา และบรรยากาศงานศพที่ชวนขนลุกแต่ยังคงความตลกร้ายที่คมคาย
งานภาพ (Visuals) งานภาพในภาคนี้โดดเด่นที่การใช้ “แสงเงา” (Chiaroscuro) ที่ตัดกันอย่างรุนแรง ให้ความรู้สึกเหมือนหนังฟิล์มนัวร์ยุคเก่าผสมกับความทันสมัย การออกแบบฉาก (Set Design) มีความวิจิตรบรรจงแบบ Gothic Architecture ความมืดในเรื่องนี้ไม่ได้ทำให้มองไม่เห็น แต่มันถูกออกแบบมาเพื่อซ่อน “คำใบ้” เอาไว้ในมุมมืดของจอ การจัดองค์ประกอบภาพยังคงสมมาตรและเป๊ะตามสไตล์ผู้กำกับ แต่เพิ่มความรู้สึกอึดอัดคับแคบ (Claustrophobic) เข้ามาเพื่อกดดันคนดู
การแสดง (Acting) แดเนียล เคร็ก (Daniel Craig) ในบทนักสืบบลังก์ ยังคงเป็นหัวใจสำคัญ แต่ครั้งนี้เราได้เห็นมิติที่เปราะบางของเขามากขึ้น สายตาของเคร็กไม่ได้มีแค่ความขี้เล่น แต่มีความหวาดระแวงเจือปนอยู่ ซึ่งเป็นการแสดงที่ละเอียดอ่อนมาก ส่วนทีมนักแสดงสมทบที่ขนกันมาอย่างคับคั่งนั้น ทุกคนเล่นรับส่งบทกันได้อย่างลื่นไหลราวกับเต้นรำ โดยเฉพาะเคมีระหว่างตัวละครที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มจอมปลอม มันคือการแสดงที่ใช้ “หน้ากาก” เข้าหากันได้อย่างสมบูรณ์แบบ
Frankenstein (ปลายปี 2025)
(โกธิค / สยองขวัญ / ดราม่าจิตวิทยา)
ความรู้สึกหลังดู & เนื้อเรื่อง รีวิวหนังระทึกขวัญ Netflix นี่ไม่ใช่หนังแฟรงเกนสไตน์แบบที่คุณเคยดูในทีวีตอนบ่าย แต่นี่คือจดหมายรักอันบิดเบี้ยวของ กิลเลอร์โม เดล โตโร (Guillermo del Toro) ที่มีต่อสัตว์ประหลาด หนังเล่าเรื่องความหมกมุ่นของผู้สร้างและความโดดเดี่ยวของผู้ถูกสร้างในแบบที่ “เหงาจับขั้วหัวใจ” มันไม่ใช่แค่หนังระทึกขวัญที่ทำให้คุณกลัวปีศาจ แต่มันทำให้คุณกลัว “ความทะเยอทะยานของมนุษย์” บรรยากาศของหนังมีความโรแมนติกที่น่าสะพรึงกลัว (Dark Romanticism)
งานภาพ (Visuals) ถ้าต้องให้คะแนนงานภาพ นี่คือ 10/10 แบบไม่มีข้อกังขา งานโปรดักชั่นดีไซน์สะท้อนยุโรปยุคเก่าที่เต็มไปด้วยสนิม ไอน้ำ และเครื่องจักรกลที่ดูเหมือนมีชีวิต โทนสีของหนังเน้นสีเขียวหม่น สีเทา และสีเลือดหมูที่ดูข้นคลั่ก แสงไฟที่ส่องกระทบใบหน้าตัวละครให้ความรู้สึกเหมือนภาพวาดสีน้ำมัน งานเมคอัพเอฟเฟกต์ของ “The Monster” นั้นละเอียดจนน่าขนลุก คุณจะเห็นรอยเย็บ รอยแผล ที่ดูสมจริงจนแทบได้กลิ่นคาวเลือดผ่านหน้าจอ
การแสดง (Acting) ออสการ์ ไอแซ็ค (Oscar Isaac) ในบท ดร.วิคเตอร์ คือการระเบิดพลังความบ้าคลั่งแบบอัจฉริยะที่ค่อยๆ กัดกินตัวเอง สายตาของเขาสื่อถึงคนที่สูญเสียศรัทธาในพระเจ้าและพยายามจะตั้งตนเป็นพระเจ้าเสียเอง ในขณะที่ เจคอบ เอลอร์ดี (Jacob Elordi) ในบทสัตว์ประหลาด (The Monster) มอบการแสดงผ่านภาษากายที่น่าทึ่ง แม้จะอยู่ภายใต้เมคอัพหนาเตอะ แต่ความเจ็บปวดที่สื่อออกมาผ่านดวงตาและการขยับตัวที่ดูเก้ๆ กังๆ เหมือนเด็กทารกในร่างยักษ์ใหญ่ ทำให้คนดูรู้สึกสงสารและหวาดกลัวไปพร้อมๆ กัน
Apex (เมษายน 2026)
(เอาชีวิตรอด / จิตวิทยา / ระทึกขวัญกลางป่า)
ความรู้สึกหลังดู & เนื้อเรื่อง รีวิวหนังระทึกขวัญ Netflix ให้นึกภาพหนังอย่าง Free Solo มาเจอกับ Silence of the Lambs หนังเล่าเรื่องของนักปีนเขาหญิงที่ต้องหนีการไล่ล่าจากฆาตกรโรคจิตกลางป่าเขาที่ไร้ทางหนีทีไล่ ความน่าสนใจของ Apex คือการเปลี่ยน “ธรรมชาติ” ที่สวยงามให้กลายเป็น “กรงขัง” หนังเล่นกับความเงียบและเสียงลมหายใจได้อย่างชาญฉลาด มันกดดันคนดูด้วยความสูงและความเหนื่อยล้าทางกายภาพที่ส่งผ่านมาถึงคนดูจริงๆ
งานภาพ (Visuals) งานภาพคือพระเอกของเรื่อง การถ่ายทำเน้นมุมกว้าง (Wide Shot) เพื่อโชว์ความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติที่ทำให้มนุษย์ดูตัวเล็กจ้อย ตัดสลับกับมุมกล้องระยะประชิด (Extreme Close-up) ที่จับภาพเม็ดเหงื่อ รอยถลอก และแววตาที่ตื่นตระหนก การใช้กล้องโดรนบินโฉบเฉี่ยวสร้างความรู้สึกวิงเวียนและหวาดเสียวได้อย่างดีเยี่ยม โทนสีเน้นความดิบ เย็น และแห้งแล้งของโขดหิน ตัดกับท้องฟ้าสีครามที่ดูไร้ความปรานี
การแสดง (Acting) ชาร์ลีซ เธอรอน (Charlize Theron) พิสูจน์อีกครั้งว่าเธอคือราชินีหนังแอ็คชั่น-ระทึกขวัญ การแสดงของเธอในเรื่องนี้แทบไม่ต้องใช้บทพูด แต่ใช้ “ร่างกาย” ในการเล่าเรื่อง ความเจ็บปวดทางกายภาพที่เธอแสดงออกมาดูสมจริงจนคนดูลุ้นจนตัวเกร็ง ส่วน ทารอน เอเจอร์ตัน (Taron Egerton) พลิกบทบาทมารับบทร้ายจิตป่วนที่ดูสุภาพแต่เลือดเย็น รอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรของเขากลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในป่า เคมี “แมวไล่จับหนู” ของทั้งคู่คือสิ่งที่แบกหนังทั้งเรื่องไว้ได้อย่างอยู่หมัด
The Rip (มกราคม 2026)
(อาชญากรรม / แอ็คชั่น / ดราม่าเข้มข้น)
ความรู้สึกหลังดู & เนื้อเรื่อง รีวิวหนังระทึกขวัญ Netflix การกลับมาเจอกันของ แมตต์ เดมอน และ เบน แอฟเฟล็ก ในหนังระทึกขวัญอาชญากรรมที่มีกลิ่นอายของยุค 90s เรื่องราวของทีมตำรวจที่ไปพบเงินมหาศาลในบ้านร้างและนำไปสู่ความขัดแย้งที่บานปลาย หนังเรื่องนี้เดินเรื่องเร็ว กระชับ และเต็มไปด้วยความตึงเครียดของ “ความโลภ” ที่เปลี่ยนมิตรให้เป็นศัตรู มันคือการสำรวจสันดานดิบของมนุษย์เมื่ออยู่ต่อหน้าเงินตราและความตาย
งานภาพ (Visuals) ภาพยนตร์ถ่ายทอดบรรยากาศของเมืองไมอามี่ในมุมมองที่ต่างออกไป ไม่ใช่เมืองตากอากาศสีสดใส แต่เป็นมุมมืด ตรอกซอกซอย และบ้านร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่นและแสงแดดที่แผดเผาจนดูร้อนรุ่ม งานภาพมีความดิบ (Gritty) ใช้กล้อง Handheld ในฉากปะทะเพื่อสร้างความสมจริงและความสับสนอลหม่าน สีของภาพจะออกไปทางเหลืองอมส้ม (Sepia/Amber tone) สื่อถึงความร้อนและความกดดันที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ
การแสดง (Acting) เคมีของเพื่อนซี้อย่างเดมอนและแอฟเฟล็กคือจุดแข็งที่สุด แต่ในเรื่องนี้พวกเขาต้องเล่นบทที่ขัดแย้งกัน การปะทะคารมของทั้งคู่มีความเป็นธรรมชาติสูงมาก เหมือนเรากำลังแอบดูคนทะเลาะกันจริงๆ ไม่ใช่การแสดง แมตต์ เดมอน ถ่ายทอดบทตำรวจที่ค่อยๆ ถลำลึกสู่ความมืดได้อย่างน่าเชื่อถือ ส่วนเบน แอฟเฟล็ก ก็เล่นบทที่ดูคุกคามและคาดเดาไม่ได้ได้อย่างยอดเยี่ยม สายตาที่พวกเขามองกันเต็มไปด้วยความระแวง ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของหนังแนวหักเหลี่ยมเฉือนคม
Havoc (2025/2026)
(แอ็คชั่น / ระทึกขวัญ / อาชญากรรม)
ความรู้สึกหลังดู & เนื้อเรื่อง รีวิวหนังระทึกขวัญ Netflix หลังจากรอคอยกันมานาน ผู้กำกับ แกเร็ธ อีแวนส์ (จาก The Raid) ก็ปล่อยของเสียที เรื่องราวของสายสืบที่ต้องฝ่าดงนรกในโลกอาชญากรรมเพื่อช่วยเหลือลูกชายของนักการเมือง หนังเรื่องนี้คือ “นิยามของความเจ็บปวด” จังหวะการเล่าเรื่องรวดเร็ว รุนแรง และไม่ประนีประนอม เป็นหนังระทึกขวัญที่ทำให้คุณเหนื่อยเหมือนไปวิ่งมาเอง เพราะความตึงเครียดไม่เคยลดระดับลงเลยตั้งแต่ต้นจนจบ
งานภาพ (Visuals) เอกลักษณ์ของอีแวนส์ยังคงชัดเจน มุมกล้องมีความครีเอทีฟสูงมาก กล้องจะเคลื่อนที่ไปพร้อมกับหมัดและลูกกระสุน ราวกับคนดูถูกเหวี่ยงเข้าไปอยู่ในฉากต่อสู้ การใช้ Long Take ในฉากแอ็คชั่นระทึกขวัญยังคงเป็นไม้ตายที่ทำให้เราลุ้นจนลืมหายใจ โทนภาพมีความมืด ดิบ และเปียกชื้น (สไตล์ Neo-Noir) แสงไฟนีออนที่สะท้อนบนพื้นถนนเปียกๆ ช่วยสร้างบรรยากาศที่ดูอันตรายและสวยงามในเวลาเดียวกัน
การแสดง (Acting) ทอม ฮาร์ดี้ (Tom Hardy) เกิดมาเพื่อบทนี้ เขาคือสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บแต่ยังดุร้าย การแสดงของฮาร์ดี้มีความเข้มข้นทางกายภาพสูงมาก (Physical Acting) เขาทำให้เราเชื่อว่าตัวละครนี้กำลัง “เจ็บจริง” และ “เหนื่อยจริง” เสียงคำรามในลำคอและสายตาที่ดุดันของเขาคือสิ่งที่ทำให้ศัตรู (และคนดู) ต้องเกรงขาม เป็นการแสดงที่ใช้พลังงานมหาศาลและฮาร์ดี้ก็ส่งมันออกมาได้ทะลุจอ
Run Away (มกราคม 2026)
(ลึกลับ / ดราม่าครอบครัว / หักมุม)
ความรู้สึกหลังดู & เนื้อเรื่อง (Concept) สร้างจากนิยายของ ฮาร์ลาน โคเบน (Harlan Coben) เจ้าพ่อแห่งการหักมุม หนังเล่าเรื่องของพ่อที่ชีวิตพังทลายเมื่อลูกสาวหนีออกจากบ้านและเข้าไปพัวพันกับโลกอาชญากรรม จุดเด่นของเรื่องนี้คือการเล่นกับความลับในอดีตที่ค่อยๆ ถูกขุดคุ้ยขึ้นมา หนังสร้างบรรยากาศของความ “ไม่น่าไว้วางใจ” ให้กับตัวละครทุกตัว คุณจะเริ่มสงสัยแม้กระทั่งตัวเอกว่าสิ่งที่เขาพูดคือความจริงหรือไม่
งานภาพ (Visuals) หนังเลือกใช้บรรยากาศเมืองใหญ่ที่ดูวุ่นวายแต่โดดเดี่ยว การจัดแสงเน้นความสมจริง (Natural Light) แต่เลือกใช้โทนสีเย็น (Cool Tone) เพื่อสื่อถึงความห่างเหินในครอบครัว มุมกล้องมักจะถ่ายผ่านสิ่งกีดขวาง เช่น กระจก ลูกกรง หรือประตู เพื่อสื่อถึงระยะห่างและความลับที่ถูกปิดกั้น การตัดต่อมีความรวดเร็วฉับไวตามสไตล์หนังจากนิยายโคเบน เพื่อหลอกล่อและดึงความสนใจคนดูไปผิดทาง
การแสดง (Acting) เจมส์ เนสบิทท์ (James Nesbitt) ในบทพ่อผู้สิ้นหวัง ทำหน้าที่แบกหนังได้อย่างยอดเยี่ยม เขาถ่ายทอดความรู้สึกของคนเป็นพ่อที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อลูก แต่ก็เต็มไปด้วยความสับสนและความกลัว การแสดงอารมณ์ของเขาในช่วงที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายนั้นบีบหัวใจมาก นักแสดงสมทบทุกคนทำหน้าที่เป็น “จิ๊กซอว์” ที่ซ่อนเงื่อนงำไว้ภายใต้ใบหน้านิ่งเฉยได้อย่างแนบเนียน
Relay (2025)
(ระทึกขวัญองค์กร / จารกรรม / ไฮเทค)
ความรู้สึกหลังดู & เนื้อเรื่อง รีวิวหนังระทึกขวัญ Netflix หนังเล่าเรื่องของ “คนกลาง” (Fixer) ที่ทำหน้าที่เจรจาระหว่างบริษัทใหญ่กับคนที่ต้องการเปิดโปงความลับ โดยมีกฎเหล็กคือห้ามเปิดเผยตัวตน แต่เมื่อกฎถูกแหก ความระทึกจึงบังเกิด หนังเรื่องนี้มีความฉลาดในการเขียนบทที่เน้นการชิงไหวชิงพริบ (Brain Game) มากกว่าการใช้กำลัง เป็นความระทึกขวัญที่เกิดจากการ “รู้ทันกัน” และเทคโนโลยีที่ย้อนกลับมาทำร้ายผู้ใช้
งานภาพ (Visuals) งานภาพมีความเนี้ยบ สะอาด และดูทันสมัย (Sleek & Modern) สะท้อนโลกขององค์กรข้ามชาติ การใช้กราฟิกบนหน้าจอ (On-screen text/graphics) ถูกนำมาใช้อย่างมีศิลปะเพื่อเล่าเรื่องการแฮ็กและการสืบสวน การจัดเฟรมภาพมีความแม่นยำและนิ่งสงบ ซึ่งขัดแย้งกับสถานการณ์ที่กำลังเดือดดาลภายในใจตัวละคร สร้างความรู้สึกอึดอัดแบบ “คลื่นใต้น้ำ”
การแสดง (Acting) ริซ อาห์เหม็ด (Riz Ahmed) มอบการแสดงที่ทรงพลังด้วยความเงียบ เขาเป็นนักแสดงที่ใช้สายตาเก่งที่สุดคนหนึ่งในวงการ ในเรื่องนี้เขาต้องเล่นเป็นคนที่ต้องระมัดระวังตัวตลอดเวลา ทุกการขยับตัวมีความหมาย ทุกการกระพริบตามีความนัย ลิลี เจมส์ (Lily James) ที่มาร่วมแสดงก็สลัดภาพสาวหวานมารับบทที่ต้องเอาตัวรอดและฉลาดเป็นกรด เคมีของทั้งคู่คือความตึงเครียดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นโดยไม่ต้องแตะเนื้อต้องตัวกัน
Fear Street Prom Queen (2025)
(สแลชเชอร์ / ย้อนยุค 80s / สยองขวัญวัยรุ่น)
ความรู้สึกหลังดู & เนื้อเรื่อง (Concept) กลับมาสู่เมืองเชดี้ไซด์อีกครั้ง กับธีมงานพรอมยุค 80 ที่ควรจะสนุกสุดเหวี่ยงแต่กลับกลายเป็นลานประหาร หนังยังคงรักษาเอกลักษณ์ของแฟรนไชส์ Fear Street ที่ผสมผสานเพลงป๊อปยุคเก่าเข้ากับฉากฆ่าที่โหดดิบ เรื่องนี้เล่นกับความอิจฉาริษยาในโรงเรียนมัธยมได้แสบสันต์ เป็นหนังระทึกขวัญที่ดูสนุก (Popcorn Movie) ไม่ต้องคิดเยอะ แต่ลุ้นจนตัวโก่งว่าใครจะเป็นรายต่อไป
งานภาพ (Visuals) งานภาพคือระเบิดสีนีออน! ไฟในงานพรอม สีเสื้อผ้า หน้าผม จัดจ้านฉูดฉาดตัดกับเลือดสีแดงสดได้อย่างมีสไตล์ ผู้กำกับเลือกใช้เลนส์ที่ให้ความรู้สึกฟุ้งๆ (Soft Focus) ในบางฉากเพื่อจำลองหนังยุค 80 แต่พอถึงฉากระทึกขวัญ ภาพจะคมชัดและตัดต่อฉับไว เสียงประกอบ (Soundtrack) เพลงฮิตยุค 80 ถูกนำมาบิดให้หลอนหู ซึ่งช่วยสร้างบรรยากาศได้ดีมาก
การแสดง (Acting) ทีมนักแสดงรุ่นใหม่ทำหน้าที่ได้ดีในการเป็น “เหยื่อ” และ “ผู้รอดชีวิต” การแสดงอาจจะมีความเล่นใหญ่ (Overacting) นิดๆ ตามสไตล์หนังสแลชเชอร์ ซึ่งเข้ากับโทนหนังได้ดี สิ่งที่น่าชื่นชมคือนักแสดงสามารถถ่ายทอดความ “เฟค” ของสังคมโรงเรียนมัธยมออกมาได้น่าหมั่นไส้ จนเราแอบเชียร์ฆาตกรในบางครั้ง ก่อนจะกลับมาเอาใจช่วยให้รอดตายในตอนท้าย
Firebreak (กุมภาพันธ์ 2026)
(จิตวิทยา / ระทึกขวัญเพลิงไหม้ / ลึกลับ)
ความรู้สึกหลังดู & เนื้อเรื่อง (Concept) หนังระทึกขวัญสัญชาติสเปนที่เล่นกับความกลัวพื้นฐานของมนุษย์ นั่นคือ “ไฟ” เรื่องราวของเจ้าหน้าที่ดับเพลิงที่ต้องเผชิญกับเหตุการณ์ไฟไหม้ป่าที่มีเงื่อนงำบางอย่างซ่อนอยู่ หนังไม่ได้ขายแค่ฉากหนีไฟ แต่ขายความระแวงว่าใครคือคนจุดไฟ และไฟนั้นกำลังเผาทำลายหลักฐานหรือกำลังต้อนใครบางคนให้จนมุม เป็นหนังที่บรรยากาศ “ร้อน” ทั้งในจอและนอกจอ
งานภาพ (Visuals) งานภาพสวยงามและน่ากลัวดุจนรกบนดิน การถ่ายทำเปลวไฟทำได้สมจริงจนน่าตกใจ สีส้มและสีแดงของไฟตัดกับสีดำของควันและเถ้าถ่าน สร้างภาพที่ดูเหนือจริง (Surreal) กล้องมักจะถ่ายผ่านม่านควัน ทำให้คนดูมองเห็นเหตุการณ์ไม่ชัดเจน ซึ่งเป็นการสร้างความระทึกขวัญที่มีประสิทธิภาพมาก เสียงฟืนแตกและเสียงลมพัดแรงถูกมิกซ์เสียงมาอย่างดีเยี่ยมเพื่อสร้างความกดดัน
การแสดง (Acting) นักแสดงนำต้องทำงานแข่งกับเอฟเฟกต์ไฟและควัน แต่พวกเขาก็สามารถสื่อสารอารมณ์ความสิ้นหวังและความมุ่งมั่นออกมาได้ดี ภาษากายที่แสดงถึงความเหนื่อยล้า การสำลักควัน และความร้อนที่แผดเผาผิวหนัง ดูสมจริงมาก การแสดงความหวาดกลัวต่อสิ่งที่มองไม่เห็นในกองเพลิงนั้นทำได้ถึงอารมณ์ ทำให้คนดูรู้สึกร่วมไปกับชะตากรรมของตัวละคร
Carry-On (ปลาย 2024 – ต้น 2025)
(แอ็คชั่น / ระทึกขวัญในสนามบิน / ชิงไหวชิงพริบ)
ความรู้สึกหลังดู & เนื้อเรื่อง (Concept) แม้จะปล่อยออกมาช่วงปลายปี 24 แต่กระแสยังแรงต่อเนื่องมาถึงปี 25 เรื่องราวของเจ้าหน้าที่ TSA หนุ่มที่ถูกแบล็กเมล์โดยผู้โดยสารลึกลับให้ปล่อยกระเป๋าอันตรายผ่านเครื่องสแกน หนังเล่นกับสถานที่จำกัด (สนามบิน) และเวลาที่งวดเข้ามา (Real-time tension) ความสนุกอยู่ที่การได้เห็นกระบวนการรักษาความปลอดภัยที่เราคุ้นเคยถูกเจาะระบบ และความกดดันของคนธรรมดาที่ต้องรับมือกับอาชญากรอัจฉริยะ
งานภาพ (Visuals) หนังใช้ประโยชน์จากสถาปัตยกรรมของสนามบินได้คุ้มค่า ทั้งโถงทางเดินยาวๆ บันไดเลื่อน และห้องควบคุมที่เต็มไปด้วยจอมอนิเตอร์ แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ในสนามบินให้ความรู้สึกเย็นชาและเป็นทางการ ซึ่งขัดแย้งกับความโกลาหลที่เกิดขึ้นเงียบๆ มุมกล้อง CCTV ถูกนำมาใช้บ่อยครั้งเพื่อสร้างมุมมองแบบ “ผู้ถูกจับตามอง” (Voyeuristic view) เพิ่มความรู้สึกไม่ปลอดภัยให้กับคนดู
การแสดง (Acting) ทารอน เอเจอร์ตัน ในบทเจ้าหน้าที่ TSA เล่นเป็นคนธรรมดาที่ตื่นตระหนกได้ดีมาก เขาไม่ใช่ฮีโร่หนังแอ็คชั่น แต่เป็นคนที่กลัวและลนลาน ซึ่งทำให้หนังดูสมจริง แต่คนที่ขโมยซีนคือ เจสัน เบทแมน (Jason Bateman) ในบทร้ายที่นิ่ง สงบ และสุภาพจนน่าขนลุก เขาไม่ต้องตะโกนข่มขู่ แต่ใช้น้ำเสียงราบเรียบและรอยยิ้มเย็นๆ ในการควบคุมสถานการณ์ เป็นการแสดงบทร้ายที่ดู “แพง” และน่าจดจำที่สุดบทหนึ่งของเขา
บทสรุป & คำแนะนำ
ภาพรวมของหนังระทึกขวัญ Netflix ในปี 2025-2026 คือการยกระดับ “คุณภาพงานสร้าง” และ “บทภาพยนตร์” อย่างเห็นได้ชัด เราไม่ได้ดูแค่หนังไล่ล่ากันอีกต่อไป แต่เรากำลังดูหนังที่สำรวจจิตใจมนุษย์ในสภาวะกดดันผ่านงานภาพที่สวยงามระดับภาพยนตร์ฉายโรง movieseries
คำแนะนำสำหรับคุณ
- ถ้าชอบงานภาพสวย บรรยากาศหลอนๆ แบบผู้ดี ไปดู Frankenstein หรือ Wake Up Dead Man
- ถ้าชอบความกดดัน ลุ้นจนเหนื่อย ไปดู Apex หรือ Havoc
- ถ้าชอบบทฉลาดๆ ชิงไหวชิงพริบ ไปดู The Rip หรือ Relay
