สวัสดีครับคอหนังทุกคน! ถ้าพูดถึงนักแสดงแอ็กชันที่มีเอกลักษณ์ชัดเจนที่สุดคนหนึ่งในวงการฮอลลีวูด ชื่อของ Vin Diesel (วิน ดีเซล) ต้องลอยขึ้นมาเป็นอันดับต้นๆ อย่างแน่นอน ด้วยภาพลักษณ์ชายหนุ่มหัวโล้น กล้ามโต เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ และมาดนิ่งๆ ที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นแบบ “แฟมิลี่” ทำให้เขากลายเป็นไอคอนของหนังบล็อกบัสเตอร์มากมาย
แต่วันนี้ เราจะไม่มานั่งเล่าเรื่องย่อให้เสียเวลาครับ เพราะผมเชื่อว่าหลายคนคงคุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว เราจะมาเจาะลึกแบบ “นักวิจารณ์สายคุย” รีวิวเน้นๆ ไปที่ ความเฉียบคมของเนื้อเรื่อง งานภาพที่สะกดสายตา และมิติการแสดง ของวิน ดีเซล ( Vin Diesel )ใน 10 ภาพยนตร์ที่เรียกได้ว่าเป็น “Must Watch” ของเขา เตรียมป๊อปคอร์นให้พร้อม แล้วมาลุยกันเลยครับ!
The Fast and the Furious (2001) – จุดเริ่มต้นของตำนานนักซิ่ง
บทภาพยนตร์และเนื้อเรื่อง นี่คือหนังที่เซ็ตมาตรฐานใหม่ให้กับวงการหนังซิ่งรถ บทไม่ได้มีความซับซ้อนระดับรางวัลออสการ์ แต่มันทำหน้าที่ “สร้างโลก” (World-building) ของแก๊งซิ่งใต้ดินได้อย่างสมบูรณ์แบบ ความเจ๋งของบทคือการผสมผสานระหว่างหนังแนวตำรวจแฝงตัว (Undercover cop) เข้ากับวัฒนธรรมรถแต่งได้อย่างกลมกล่อม จังหวะการเล่าเรื่องมีความฉับไว ไดอะล็อกเท่ๆ ที่ฟังแล้วติดหู และประเด็นเรื่อง “ครอบครัว” ที่ถูกหยอดไว้ตั้งแต่ภาคแรก ซึ่งกลายเป็นแก่นหลักของแฟรนไชส์นี้ในเวลาต่อมา
งานภาพและโปรดักชัน งานภาพในภาคนี้มีความเป็นยุค 2000s สูงมาก มีความดิบ เถื่อน และสมจริง มุมกล้องที่ติดอยู่กับล้อรถ ท่อไอเสีย และการซูมเข้าไปให้เห็นกลไกของเครื่องยนต์เวลาฉีดไนตรัส (NOS) กลายเป็นลายเซ็นที่น่าจดจำ โทนสีของภาพจะมีความอมเหลืองๆ ส้มๆ สะท้อนถึงบรรยากาศของลอสแอนเจลิสยามค่ำคืนและการแข่งขันที่ร้อนระอุ
การแสดง บอกเลยว่านี่คือหนังที่สร้างชื่อให้ วิน ดีเซล ( Vin Diesel ) ในฐานะ Dominic Toretto (ดอม) อย่างแท้จริง การแสดงของเขาไม่ได้เน้นแอคติ้งที่โอเวอร์เพลย์ แต่ใช้ “ออร่า” และความนิ่งที่น่าเกรงขาม วินทำให้ดอมดูเป็นทั้งหัวหน้าแก๊งที่อันตราย แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นพี่ชายที่พึ่งพาได้ เคมีระหว่างเขากับ Paul Walker (ไบรอัน โอคอนเนอร์) คือเวทมนตร์ที่ทำให้หนังเรื่องนี้มีชีวิตชีวา การสบตาและการปะทะอารมณ์ของทั้งคู่ดูลื่นไหลและเป็นธรรมชาติมากๆ
Fast Five (2011) – จุดพีกของการปล้นระดับพระกาฬ
บทภาพยนตร์และเนื้อเรื่อง ภาคนี้คือการทุบโต๊ะเปลี่ยนแนวทางของแฟรนไชส์ จากหนังแข่งรถใต้ดิน กลายเป็นหนัง Heist (โจรกรรม) ระดับบล็อกบัสเตอร์ บทถูกเขียนมาให้สเกลใหญ่ขึ้น ระห่ำขึ้น แต่จุดที่น่าชื่นชมคือการเกลี่ยบทให้ตัวละครเก่าๆ จากภาคก่อนๆ กลับมารวมตัวกันได้อย่างมีนัยสำคัญและไม่มีใครจมหาย จังหวะคอมเมดี้ แอ็กชัน และดราม่า ถูกร้อยเรียงกันอย่างมีชั้นเชิง เป็นหนึ่งในบทที่กลมกล่อมและบันเทิงที่สุดของแฟรนไชส์
งานภาพและโปรดักชัน งานภาพก้าวกระโดดไปสู่ความเป็นหนังฟอร์มยักษ์อย่างเต็มตัว ทิวทัศน์ของสลัมในนครรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ถูกถ่ายทอดออกมาได้ทั้งสวยงามและดูอันตราย ฉากแอ็กชันไล่ล่าบนหลังคาคือการวางมุมกล้องที่ทำให้คนดูรู้สึกเหนื่อยตาม และไฮไลต์สำคัญคือฉากลากตู้เซฟยักษ์ท้ายเรื่อง ที่ใช้คอมพิวเตอร์กราฟิก (CGI) ผสมผสานกับการถ่ายทำจริง (Practical Effects) ได้อย่างเนียนตาและทรงพลัง สร้างความรู้สึกถึงน้ำหนักและแรงกระแทกได้อย่างยอดเยี่ยม
การแสดง วิน ดีเซล ( Vin Diesel )ในภาคนี้คือ “เดอะแบก” ในฐานะผู้นำครอบครัวอย่างแท้จริง มิติการแสดงของเขาดูโตขึ้น สุขุมขึ้น และแบกรับความกดดันเอาไว้มากกว่าเดิม ไฮไลต์หนีไม่พ้นการปะทะกันแบบตัวต่อตัวกับ Dwayne “The Rock” Johnson ซึ่งวินสามารถแสดงรังสีอำมหิตและความดิบเถื่อนออกมาสู้กับสรีระที่ใหญ่กว่าของเดอะร็อกได้อย่างสูสี เป็นการประชันบทบาทที่ทำให้คนดูแทบหยุดหายใจ
Pitch Black (2000) – กำเนิดอาชญากรแห่งจักรวาล
บทภาพยนตร์และเนื้อเรื่อง นี่คือหนังไซไฟ-สยองขวัญฟอร์มเล็กที่บทฉลาดเกินทุนสร้าง การเซ็ตติ้งเรื่องราวบนดาวเคราะห์ที่กำลังจะตกอยู่ในความมืดมิดและเต็มไปด้วยสัตว์ประหลาด เป็นการเล่นกับความกลัวสัญชาตญาณดิบของมนุษย์ บทค่อยๆ ปอกเปลือกตัวละครทีละชั้น โดยเฉพาะการตั้งคำถามศีลธรรมว่า บางครั้งเราอาจต้องพึ่งพาปีศาจ (ในคราบมนุษย์) เพื่อเอาชีวิตรอดจากปีศาจที่แท้จริง
งานภาพและโปรดักชัน งานภาพของเรื่องนี้คือ “มาสเตอร์พีซของข้อจำกัด” ผู้กำกับใช้แสงและเงาในการเล่าเรื่องได้อย่างชาญฉลาด โทนสีของหนังในช่วงครึ่งแรกที่สว่างจ้าจนแสบตา ขัดแย้งกับครึ่งหลังที่มืดสนิทและเต็มไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว มุมกล้องแบบ Point of view (POV) ผ่านสายตาของสัตว์ประหลาดและสายตาที่มองเห็นในที่มืดของริดดิค ทำให้งานภาพมีความสไตล์ลิชและสร้างความอึดอัดได้อย่างตรงจุด
การแสดง นี่คือบทที่ผมกล้าพูดเลยว่า Richard B. Riddick คือหนึ่งในคาแรคเตอร์ที่ดีที่สุดในชีวิตการแสดงของวิน ดีเซล ( Vin Diesel ) เขาทำให้ริดดิคดูน่ากลัว อันตราย คาดเดาไม่ได้ แต่กลับมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาด การใช้เสียงทุ้มต่ำบวกกับท่วงท่าการเคลื่อนไหวแบบสัตว์ป่าที่รอตะครุบเหยื่อ ทำให้ทุกฉากที่ริดดิคปรากฏตัวเต็มไปด้วยความกดดัน วินพิสูจน์ให้เห็นว่าเขาไม่ต้องพูดเยอะก็สามารถครองพื้นที่บนจอได้อย่างอยู่หมัด
The Chronicles of Riddick (2004) – มหากาพย์สงครามอวกาศ
บทภาพยนตร์และเนื้อเรื่อง จากหนังเอาชีวิตรอดฟอร์มเล็ก ภาคนี้สเกลเรื่องถูกขยายให้กลายเป็น “Space Opera” หรือมหากาพย์อวกาศ บทพยายามสร้างลอจิกและจักรวาลใหม่ที่กว้างใหญ่มาก มีการพูดถึงเผ่าพันธุ์ ศาสนา และคำทำนาย แม้ว่าจังหวะการเล่าเรื่องอาจจะมีสะดุดไปบ้างเพราะข้อมูลที่อัดแน่น แต่ในแง่ของความทะเยอทะยาน ถือว่าเนื้อเรื่องมีความขบถและกล้าที่จะฉีกตัวเองออกจากกรอบเดิมๆ
งานภาพและโปรดักชัน ด้านงานภาพและโปรดักชันดีไซน์คือจุดแข็งที่สุดของเรื่องนี้ การออกแบบสถาปัตยกรรมของเผ่า Necromonger มีความวิจิตรตระการตา ผสมผสานความโกธิคเข้ากับความล้ำยุคได้อย่างลงตัว ฉากดาวเคราะห์เรือนจำ Crematoria ที่มีอุณหภูมิสุดขั้วก็ทำซีจีออกมาได้ดูร้อนระอุจริงๆ คอสตูมและเมคอัพอยู่ในระดับที่ควรค่าแก่การได้รับรางวัล มันคืองานภาพที่สร้างโลกใบใหม่ให้คนดูได้เข้าไปเดินสำรวจ
การแสดง วิน ดีเซล ( Vin Diesel ) กลับมารับบทริดดิคอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาต้องเผชิญหน้ากับความรับผิดชอบที่ใหญ่กว่าเดิม การแสดงของวินยังคงรักษาความขบถและมาดนิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ไว้ได้ดี เพิ่มเติมคือรังสีของความเป็นผู้นำที่ค่อยๆ ฉายแสงออกมา แม้จะอยู่ท่ามกลางนักแสดงฝีมือฉกาจอย่าง Judi Dench หรือ Karl Urban แต่วินก็สามารถประคองคาแรคเตอร์ของตัวเองไม่ให้โดนกลืนหายไปได้
xXx (2002) – สายลับพันธุ์เอ็กซ์ตรีมยุคมิลเลนเนียม
บทภาพยนตร์และเนื้อเรื่อง พล็อตเรื่องคือการนำเอาโครงสร้างของหนัง เจมส์ บอนด์ มาย่อยใหม่แล้วสาดความขบถแบบวัยรุ่นยุค 2000s เข้าไป บทไม่ได้มีความสมจริงเลยแม้แต่น้อย แต่มันถูกออกแบบมาเพื่อความมันส์แบบไม่ต้องคิดอะไรมาก เนื้อเรื่องขับเคลื่อนด้วยความขบถต่อต้านอำนาจรัฐของตัวเอก ก่อนจะค่อยๆ เรียนรู้ถึงความเสียสละ เป็นหนังแอ็กชันที่สะท้อนป๊อปคัลเจอร์ยุคนั้นได้อย่างชัดเจน
งานภาพและโปรดักชัน งานภาพคือการนำเสนอไลฟ์สไตล์เอ็กซ์ตรีมอย่างแท้จริง การตัดต่อมีความฉับไวแบบมิวสิกวิดีโอ MTV ฉากสตันท์ต่างๆ ทั้งการดิ่งพสุธา ขี่มอเตอร์ไซค์วิบาก หรือเล่นสโนว์บอร์ดหลบหิมะถล่ม ถูกถ่ายทำด้วยมุมกล้องกว้างและเทคนิคที่โชว์ให้เห็นความหวาดเสียวแบบจะๆ โปรดักชันมีความฉูดฉาด การจัดแสงสีในคลับใต้ดินดูจัดจ้าน สะท้อนความบ้าคลั่งของยุคสมัย
การแสดง วิน ดีเซล ( Vin Diesel ) ในบท Xander Cage คือการปลดปล่อยพลังงานความห้าวออกมาอย่างเต็มขีดจำกัด ต่างจากบทริดดิคหรือดอมที่มีความขรึม แซนเดอร์ เคจ เป็นตัวละครที่ปากแจ๋ว กวนโอ๊ย และเต็มไปด้วยความมั่นใจ วินเล่นบทนี้ได้ดูสนุกและมีชีวิตชีวามาก รอยยิ้มมุมปากและแอตติจูด “ไม่แคร์โลก” ของเขาคือเสน่ห์หลักที่ทำให้คนดูรักตัวละครตัวนี้ได้ไม่ยาก
Saving Private Ryan (1998) – เสี้ยวหนึ่งของความโหดร้ายในสงครามโลก
บทภาพยนตร์และเนื้อเรื่อง แม้ว่าวิน ดีเซล ( Vin Diesel ) จะไม่ใช่ตัวละครนำในมหากาพย์สงครามของ Steven Spielberg เรื่องนี้ แต่บทของทหารในหมู่รบที่ต้องไปตามหา พลทหารไรอัน ก็ถูกเขียนขึ้นมาอย่างพิถีพิถัน บทหนังสำรวจความเปราะบางของมนุษย์ ความกลัว และคุณค่าของชีวิตท่ามกลางไฟสงครามได้อย่างลึกซึ้งและสะเทือนอารมณ์
งานภาพและโปรดักชัน คงไม่ต้องพูดอะไรมากสำหรับงานภาพของเรื่องนี้ เพราะมันคือระดับ “ขึ้นหิ้ง” การย้อมสีภาพให้ดูหม่นหมอง สาก คล้ายภาพข่าวสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 และการใช้เทคนิคกล้อง Handheld ที่สั่นไหวในฉากยกพลขึ้นบกที่โอมาฮ่าบีช สร้างความรู้สึกสมจริงและดึงคนดูเข้าไปอยู่ในสมรภูมิได้อย่างชะงัด เป็นงานภาพที่กระแทกกระทั้นและไม่ประนีประนอมต่อความรุนแรง
การแสดง หลายคนอาจลืมไปว่า วิน ดีเซล รับบทเป็น พลทหาร Caparzo ในเรื่องนี้ นี่คือบทบาทที่พิสูจน์ว่าเขาสามารถเล่นหนังดราม่าหนักๆ ได้ วินถ่ายทอดความเป็นทหารที่มีจิตใจอ่อนโยนซ่อนอยู่ภายใต้ร่างกายที่กำยำ ฉากที่เขาพยายามจะช่วยเหลือเด็กผู้หญิงชาวฝรั่งเศสจนนำไปสู่จุดจบของตัวละคร เป็นฉากที่วินเล่นได้น้อยแต่มาก แววตาที่เต็มไปด้วยความเมตตาก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวด คือการแสดงระดับมาสเตอร์คลาสที่ควรค่าแก่การจดจำ
Find Me Guilty (2006) – เมื่อตัวตลกต้องขึ้นศาล
บทภาพยนตร์และเนื้อเรื่อง นี่คือหนังดราม่า-คอเมดี้ในศาลที่สร้างจากเรื่องจริง บทหนังมีความโดดเด่นมากในการนำเสนอการพิจารณาคดีมาเฟียที่ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐฯ ไดอะล็อกในเรื่องเต็มไปด้วยความยียวนกวนประสาท แต่ก็แฝงไปด้วยความฉลาดหลักแหลม เนื้อเรื่องไม่ได้เน้นฉากยิงกันกระจาย แต่ใช้ริมฝีปากและไหวพริบในการฟาดฟันกันในชั้นศาลแทน
งานภาพและโปรดักชัน ผู้กำกับ Sidney Lumet เลือกใช้วิธีการถ่ายทำที่เรียบง่าย ไม่หวือหวา มุมกล้องส่วนใหญ่โฟกัสไปที่หน้านักแสดงและบรรยากาศในห้องพิจารณาคดี การจัดแสงดูเป็นธรรมชาติ ไม่มีการประดิษฐ์ความอลังการใดๆ ซึ่งความเรียบง่ายนี้เองที่ทำให้ผู้ชมโฟกัสไปที่บทสนทนาและมิติของการแสดงได้อย่างเต็มที่
การแสดง ถ้าคุณอยากเห็น วิน ดีเซล ในมุมที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อน ต้องดูเรื่องนี้ครับ! เขารับบทเป็น Jackie DiNorscio มาเฟียอิตาลีที่ตัดสินใจว่าความตัวเองในศาล วินลงทุนเพิ่มน้ำหนัก ใส่วิกผม และสลัดคราบพระเอกแอ็กชันทิ้งไปจนหมดสิ้น การแสดงของเขาทั้งตลก น่ารำคาญ แต่ก็เต็มไปด้วยความจริงใจ เขาสามารถควบคุมจังหวะคอมเมดี้ในศาลได้อย่างอยู่มือ และในขณะเดียวกันก็ถ่ายทอดความจงรักภักดีต่อเพื่อนฝูงออกมาได้อย่างน่าประทับใจ นี่คือหนึ่งในการแสดงที่ดีที่สุดที่ถูกประเมินค่าต่ำเกินไปของเขา
The Iron Giant (1999) – หัวใจโลหะที่เปี่ยมด้วยความรู้สึก
บทภาพยนตร์และเนื้อเรื่อง แม้จะเป็นแอนิเมชัน แต่บทของเรื่องนี้มีความลึกซึ้งและคลาสสิกมากๆ ว่าด้วยเรื่องราวมิตรภาพระหว่างเด็กชายกับหุ่นยนต์ยักษ์จากนอกโลกในช่วงยุคสงครามเย็น บทมีการตั้งคำถามที่ทรงพลังเกี่ยวกับ “เจตจำนงเสรี” และ “การเลือกที่จะเป็น” ผ่านประโยคที่ว่า “You are who you choose to be.” เป็นการเล่าเรื่องที่อบอุ่นหัวใจและทำให้ผู้ใหญ่หลายคนต้องเสียน้ำตา
งานภาพและโปรดักชัน งานภาพเป็นการผสมผสานระหว่างแอนิเมชัน 2D วาดมือแบบดั้งเดิม เข้ากับหุ่นยนต์ที่สร้างจาก 3D CGI ในยุคแรกๆ ซึ่งทำออกมาได้กลมกลืนและมีเสน่ห์มากๆ การออกแบบตัวหุ่นยนต์ยักษ์ดูมีความเป็นเครื่องจักรสังหาร แต่ในขณะเดียวกันการสื่อสารผ่านดวงตากลับทำให้มันดูไร้เดียงสา โทนสีของเรื่องให้ความรู้สึกนอสทัลเจีย (Nostalgia) รำลึกถึงความหลังยุค 50s ได้อย่างงดงาม
การแสดง (ให้เสียงพากย์) วิน ดีเซล ให้เสียงพากย์เป็น หุ่นยนต์ยักษ์ (The Iron Giant) เขาใช้เสียงทุ้มต่ำที่เป็นเอกลักษณ์ดัดให้มีความสั่นเครือคล้ายเครื่องจักรกล แต่สิ่งที่น่าทึ่งคือ เขาสามารถใส่ “จิตวิญญาณ” และ “อารมณ์” ลงไปในตัวละครที่มีบทพูดเพียงไม่กี่คำได้อย่างไร้ที่ติ เสียงครางต่ำๆ เสียงหัวเราะแบบเด็กๆ และคำพูดในฉากไคลแม็กซ์ท้ายเรื่อง เป็นการใช้น้ำเสียงที่ทรงพลังและกระชากอารมณ์คนดูได้อย่างมหาศาล
Guardians of the Galaxy (2014) – ต้นไม้พูดได้ที่ขโมยหัวใจคนทั้งโลก
บทภาพยนตร์และเนื้อเรื่อง หนังจักรวาลมาร์เวลที่แหวกขนบซูเปอร์ฮีโร่สุดๆ บทหนังเต็มไปด้วยอารมณ์ขันที่จิกกัดตัวเอง การเล่าเรื่องลื่นไหล มีการสร้างปูมหลังให้กลุ่มแก๊งขี้แพ้ (Losers) กลายเป็นฮีโร่ได้อย่างสมเหตุสมผล ประเด็นเรื่องมิตรภาพและความเป็นครอบครัว (ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด) ถูกหยิบยกมาเล่าได้อย่างอบอุ่นและไม่ยัดเยียด
งานภาพและโปรดักชัน งานภาพระดับจักรวาลที่เต็มไปด้วยสีสันฉูดฉาด การดีไซน์ดาวเคราะห์ต่างๆ ทำออกมาได้ล้ำจินตนาการ คอสตูมและเอฟเฟกต์ซีจีอยู่ในมาตรฐานที่สูงมาก โดยเฉพาะการเรนเดอร์พื้นผิวของตัวละคร CGI อย่าง ร็อคเก็ต และ กรู้ท ที่ดูมีชีวิตชีวา สมจริง ทั้งรายละเอียดของเปลือกไม้และเส้นขน ถือเป็นงานคราฟต์ทางด้านวิชวลเอฟเฟกต์ชั้นยอด
การแสดง (ให้เสียงพากย์และ Motion Capture แบบบางส่วน) ใครจะเชื่อว่านักแสดงที่พูดแค่ประโยคเดียวว่า “I am Groot” ทั้งเรื่อง จะกลายเป็นตัวละครที่คนรักมากที่สุด วิน ดีเซล พิสูจน์ให้เห็นถึงทักษะการใช้ระดับเสียง (Tone & Pitch) ที่หลากหลาย เขาพูดประโยคเดิมซ้ำๆ แต่สามารถสื่อสารอารมณ์ได้ต่างกันไปในทุกๆ บริบท ทั้งดีใจ โกรธ เศร้า หรือปกป้องเพื่อน เป็นการใช้พละกำลังทางการแสดงผ่านน้ำเสียงล้วนๆ ที่น่าทึ่งมาก และฉาก “We are Groot” ก็เป็นเครื่องยืนยันว่า วิน ดีเซล เข้าถึงแก่นแท้ของตัวละครนี้อย่างถ่องแท้
Bloodshot (2020) – จักรกลสังหารที่สูญเสียความทรงจำ
บทภาพยนตร์และเนื้อเรื่อง หนังซูเปอร์ฮีโร่สายดาร์กจากค่าย Valiant Comics บทมีการหยิบยืมพล็อตคลาสสิกสไตล์ Cyberpunk และหนังความจำเสื่อมมาผสมผสานกัน แม้การเล่าเรื่องในช่วงแรกอาจจะดูเป็นหนังแอ็กชันล้างแค้นสูตรสำเร็จ แต่เมื่อหนังเฉลยจุดหักมุม (Twist) เกี่ยวกับความจริงที่ตัวเอกเผชิญ บทก็มีความน่าสนใจและตั้งคำถามเกี่ยวกับการถูกควบคุมและการถูกหลอกลวงความทรงจำได้อย่างน่าติดตาม
งานภาพและโปรดักชัน จุดเด่นที่สุดของหนังคือวิชวลเอฟเฟกต์ (VFX) โดยเฉพาะฉากที่ตัวละคร Bloodshot ถูกโจมตีจนหน้าแหว่งหรือตัวขาด แล้วเหล่านาไนต์ (Nanites) ในเลือดทำการซ่อมแซมร่างกายแบบเรียลไทม์ งานซีจีทำออกมาได้ดูสมจริง ผสมความสยองขวัญนิดๆ เข้ากับความล้ำยุค การสาดสีแดงและแสงนีออนในฉากต่อสู้ในอุโมงค์ ถือเป็นการจัดองค์ประกอบภาพที่ดูสวยงามและดุดันมาก
การแสดง วิน ดีเซล กลับมาในโซนที่เขาถนัด (Comfort Zone) กับบท Ray Garrison ทหารที่ถูกปลุกชีพขึ้นมาเป็นเครื่องจักรสังหาร วินทำได้ดีในฉากแอ็กชันที่ต้องใช้ความดิบและความทนทานทางร่างกาย แต่สิ่งที่น่าสนใจคือการถ่ายทอดอารมณ์ความสับสน เคว้งคว้าง และความเจ็บปวดจากการสูญเสียภรรยา (แม้จะเป็นความทรงจำที่ถูกสร้างขึ้น) วินสามารถแสดงแววตาของชายที่แตกสลายอยู่ภายในร่างกายที่เป็นอมตะได้อย่างน่าเห็นใจ
สรุปส่งท้าย ตลอดระยะเวลากว่า 2 ทศวรรษในวงการ วิน ดีเซล ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า เขาไม่ได้มีดีแค่กล้ามโตๆ หรือการขับรถซิ่งผาดโผน แต่เขามีฝีมือทางการแสดงที่สามารถรับบทดราม่าหนักๆ หรือแม้แต่ใช้เพียงเสียงพากย์ก็สามารถขโมยซีนได้ งานภาพและบทภาพยนตร์ในหนังที่เขาเลือกเล่น มักจะมีการใส่ตัวตนและความเป็น “ครอบครัว” ลงไปเสมอ ทำให้ผลงานของเขามีลายเซ็นที่ชัดเจนและเป็นที่รักของแฟนๆ ทั่วโลก
หวังว่ารีวิวนี้จะทำให้ทุกคนอยากกลับไปเปิดหนังของ วิน ดีเซล ดูกันอีกรอบนะครับ! movieseries
