นี่คือรีวิวแบบเจาะลึกจัดเต็มในสไตล์ “ภาษาพูด” ที่เน้นการเล่าเรื่องแบบถึงพริกถึงขิง วิเคราะห์กันให้เห็นภาพ โดยไม่เน้นการเล่าเรื่องย่อครับ ความยาวและเนื้อหาถูกจัดวางให้เหมือนบทความ Long-form หรือสคริปต์รายการเจาะลึกหนัง เพื่อให้คุณอ่านได้อรรถรสที่สุดครับ
รีวิวเจาะลึก Jumanji Welcome to the Jungle (2017) – เมื่อเกมเปลี่ยน กติกาเปลี่ยน และความฮาบังเกิด
ถ้าพูดถึงชื่อ “Jumanji” เชื่อว่าเด็กยุค 90s ร้อยทั้งร้อยต้องนึกถึงเสียงกลองทุ้มๆ ลึกลับ กับตำนานของ โรบิน วิลเลียมส์ ที่ขึ้นหิ้งไปแล้ว ตอนที่มีข่าวว่าจะมีการทำภาคต่อ (หรือรีบูตกลายๆ) ในชื่อ “Welcome to the Jungle” ยอมรับตรงๆ เลยว่าผมเป็นคนหนึ่งที่ตั้งการ์ดสูงมาก คือแบบ… “จะไหวเหรอ?” “จะทำลายความทรงจำวัยเด็กไหม?” แต่พอได้ดูจบ บอกได้คำเดียวว่า “ขอโทษที่เคยสบประมาท!”
หนังเรื่องนี้ฉลาดมากที่ไม่ได้พยายามจะ “แข่ง” กับต้นฉบับ แต่เลือกที่จะ “เคารพ” และ “ฉีก” แนวทางของตัวเองออกไปอย่างสิ้นเชิง วันนี้ผมจะไม่มานั่งเล่าเรื่องย่อว่าใครทำอะไร ที่ไหน เพราะเชื่อว่าทุกคนรู้คอนเซปต์กันอยู่แล้ว แต่เราจะมาคุ้ยแคะแกะเกาในสิ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้มัน “เวิร์ก” จนกวาดรายได้ถล่มทลาย ทั้งในแง่การเขียนบท การแสดง และงานภาพครับ
1. บทภาพยนตร์ การตีความใหม่ที่ “ฉลาดเป็นบ้า” (The Concept & Writing)
สิ่งที่ต้องปรบมือให้ดังที่สุดสำหรับหนังเรื่องนี้ คือ “ไอเดีย” ครับ
โจทย์ยากที่สุดของการทำ Jumanji ยุคใหม่คือ บอร์ดเกมมันตายไปแล้วครับ เด็กยุคนี้ใครจะมานั่งทอยลูกเต๋าแล้วตื่นเต้น? คนเขียนบทเลยทำการอัปเกรด Jumanji ให้กลายเป็น “วิดีโอเกมคอนโซล” ยุค 90 ซึ่งนี่คือจุดเปลี่ยนที่อัจฉริยะมาก มันไม่ใช่แค่การเปลี่ยนสิ่งของ แต่มันคือการเปลี่ยน “กฎฟิสิกส์และตรรกะ” ของหนังทั้งเรื่อง
การใช้ Logic ของวิดีโอเกมมาขับเคลื่อนหนัง หนังเรื่องนี้ไม่ได้แค่เอาคนไปวิ่งในป่าเฉยๆ แต่บทหนังขยี้คำว่า “Video Game Logic” ได้อย่างเมามันส์และชาญฉลาดมาก สังเกตดูนะครับ หนังใส่กิมมิคที่เรา (ในฐานะคนเล่นเกม) คุ้นเคยลงไปเยอะมาก และใช้มันเป็นเครื่องมือในการเล่าเรื่อง เช่น
- NPC (Non-Player Character) ตัวละครในเกมที่ถูกตั้งโปรแกรมมาให้พูดประโยคเดิมซ้ำๆ ถ้าเราไม่ถามสิ่งที่ถูกต้อง มันสร้างสถานการณ์ตลกหน้าตายได้ดีมาก และยังทำให้เรารู้สึกว่า “เออ นี่มันอยู่ในเกมจริงๆ ว่ะ” ไม่ใช่แค่โลกแฟนตาซีลอยๆ
- Cutscenes การตัดฉากเล่าเรื่องย้อนหลังที่ตัวละครบังคับตัวเองไม่ได้
- Strengths & Weaknesses การที่ตัวละครแต่ละตัวมีตารางค่าพลัง จุดแข็ง และจุดอ่อนที่โคตรจะไร้สาระ (เช่น แพ้เค้ก?!) มันกลายเป็นเงื่อนไขที่ทำให้ตัวละครต้องร่วมมือกัน ขาดใครคนใดคนหนึ่งไปไม่ได้ บทหนังตรงนี้เขียนมาเพื่อบังคับให้เกิด “Teamwork” โดยธรรมชาติ ไม่ใช่แค่การยัดเยียดบทพูดสอนใจ
การเปลี่ยนร่าง (Body Swap) มุกเก่าที่เล่าใหม่ได้โคตรฮา หัวใจหลักที่ทำให้บทของภาคนี้แข็งแรงกว่าหนังแอ็คชั่นทั่วไป คือการเล่นกับ “ความขัดแย้งภายใน” (Internal Conflict) ผ่านร่างอวตารครับ บทหนังจับคู่ตัวละครได้แสบมาก
- เด็กเนิร์ดขี้กลัว -> ไปอยู่ในร่างพี่กล้ามโต (The Rock)
- นักกีฬาตัวท็อป -> ไปอยู่ในร่างคนแคระอ่อนแอ (Kevin Hart)
- สาวป๊อปผู้มั่นหน้า -> ไปอยู่ในร่างผู้ชายอ้วนลงพุง (Jack Black)
- สาวเงียบขี้อาย -> ไปอยู่ในร่างสาวนักฆ่าสุดเซ็กซี่ (Karen Gillan)
ความสนุกของบทคือการที่เราได้เห็นตัวละครเรียนรู้ที่จะยอมรับ “ตัวตนใหม่” และก้าวข้าม “ปมด้อยเดิม” ของตัวเอง บทสนทนาที่เขียนออกมาจึงมีความ Real ของวัยรุ่นที่ซ่อนอยู่ในร่างผู้ใหญ่ มันทำให้หนังมีเลเยอร์ของหนัง Coming-of-age (การก้าวผ่านวัย) แทรกอยู่ในหนังแอ็คชั่นได้อย่างกลมกล่อม ไม่ดูยัดเยียดศีลธรรมจนเกินงาม
2. การแสดง เคมีระดับพระกาฬที่แบกหนังทั้งเรื่อง (The Acting)
ต้องพูดตรงๆ ว่า ถ้าไม่ได้นักแสดงชุดนี้ หนังเรื่องนี้อาจจะพังไปแล้วก็ได้ครับ การแคสติ้ง (Casting) ของเรื่องนี้คือที่สุดของความลงตัว เคมีของทั้ง 4 คนเข้ากันจนน่าตกใจ
Jack Black (รับบท Bethany/Professor Shelly Oberon) – MVP ของเรื่อง ขอกราบ Jack Black งามๆ สามที! ในความเห็นผม เขาคือคนที่แบกพาร์ทคอมเมดี้ที่ยากที่สุดของเรื่อง การที่ผู้ชายร่างท้วมวัยกลางคน ต้องมาเล่นเป็น “สาวไฮโซวัยรุ่นจริตตัวแม่” (Prom Queen) ถ้าเล่นไม่ดีคือจะดูน่ารำคาญหรือดูถูกเพศไปเลย แต่ Jack Black เล่นได้ “ละเอียด” มากครับ ไม่ใช่แค่การดัดเสียง แต่มันคือจริตการกรีดนิ้ว การมองสายตา การยืนบิดสะโพก หรือฉากสอนเดินให้เซ็กซี่ ทุกอย่างที่เขาทำมันทำให้เราเชื่อสนิทใจว่า “ข้างในร่างนั้นคือเด็กผู้หญิงจริงๆ” ไม่ใช่แค่ผู้ชายมาทำท่าตุ้งติ้ง ฉากที่เขาดีใจตอนเจอน้องชายตัวเอง หรือฉากเข้าห้องน้ำชายครั้งแรก คือมาสเตอร์พีซของความฮาที่เกิดจากการแสดงล้วนๆ
Dwayne “The Rock” Johnson (รับบท Spencer/Dr. Smolder Bravestone) เรารู้กันอยู่แล้วว่า The Rock เล่นหนังแอ็คชั่นเก่ง แต่เรื่องนี้เขาต้องเล่นเป็น “เด็กเนิร์ด” ในร่างยักษ์ สิ่งที่น่าชื่นชมคือเขาทำลายภาพจำความเท่ของตัวเองทิ้งหมด เราได้เห็นแววตาที่ “ไม่มั่นใจ” ตลอดเวลา ความเก้ๆ กังๆ เวลาเจออันตราย หรืออาการตกใจเสียงดังๆ ทั้งที่ตัวเองต่อยคนทีเดียวปลิว การแสดงของ The Rock ทำให้เรารู้สึกเอาใจช่วยตัวละครนี้จริงๆ ไม่ใช่เพราะเขาเก่ง แต่เพราะเรารู้ว่าข้างในเขาคือเด็กตัวเล็กๆ ที่กำลังพยายามรวบรวมความกล้า มันทำให้ฉากแอ็คชั่นตอนท้ายดูมีน้ำหนักมากขึ้น เพราะมันคือชัยชนะของจิตใจ ไม่ใช่แค่กล้ามเนื้อ
Kevin Hart (รับบท Fridge/Mouse Finbar) Kevin Hart คือตัวชงมุกชั้นยอด หน้าที่ของเขาคือการโวยวายและบ่น ซึ่งอาจจะดูน่ารำคาญถ้าเป็นคนอื่นเล่น แต่ด้วยจังหวะการพูด (Comedic Timing) ของเขา มันทำให้ทุกคำบ่นกลายเป็นเรื่องตลก ความน้อยเนื้อต่ำใจเรื่อง “ความสูง” และ “ความอ่อนแอ” ของตัวละคร ถูกถ่ายทอดออกมาได้น่าเอ็นดู เคมีระหว่างเขากับ The Rock คือของจริง (อาจเพราะสนิทกันนอกจอด้วย) การรับส่งมุกดูเป็นธรรมชาติเหมือนเพื่อนด่ากันจริงๆ ไม่เหมือนท่องบท
Karen Gillan (รับบท Martha/Ruby Roundhouse) บทนี้มีความยากในแง่ของ Physical Acting ครับ เธอต้องเล่นเป็นคนที่ “ไม่รู้ว่าจะวางมือไม้ไว้ตรงไหน” ทั้งที่ใส่ชุดสุดแสนจะทะมัดทะแมง ฉากที่เธอพยายามจะ “ยั่ว” (Flirting) ยามหน้าประตู คือซีนในตำนานที่ตลกมาก เพราะมันคือความพยายามของคนที่ทำไม่เป็นจริงๆ แต่ต้องฝืนทำ นอกจากนี้ เธอยังเป็นตัวแทนที่หนังใช้ล้อเลียน (Satire) วิดีโอเกมยุคเก่า ที่ตัวละครหญิงมักจะใส่ชุดวาบหวิวอย่างไร้เหตุผลในป่าดงดิบ ซึ่งเธอถ่ายทอดความอึดอัดนั้นออกมาได้ดีมาก
3. งานภาพและงานสร้าง สีสันจัดจ้านและการเคารพความเป็น “เกม” (Visuals & Production)
งานภาพของ Jumanji Welcome to the Jungle ไม่ได้เน้นความสมจริงแบบสารคดี National Geographic แต่มันจงใจออกแบบมาให้มีความเป็น “Hyper-real” หรือความจริงที่ถูกบิดให้เกินจริงนิดๆ แบบในวิดีโอเกม
CGI และสัตว์ป่า สัตว์ในเรื่องนี้ ไม่ว่าจะเป็นแรด, เสือ, หรือฮิปโป งาน CGI ทำออกมาได้ดีในระดับมาตรฐานฮอลลีวูด แต่สิ่งที่น่าสังเกตคือ อนิเมชั่นการเคลื่อนไหวของสัตว์บางตัวจะมีความ “กระตุก” หรือ “เว่อร์” นิดๆ (เช่น ฉากแรดวิ่งไล่เฮลิคอปเตอร์) ซึ่งส่วนตัวผมมองว่ามันเข้ากับธีมของหนังที่เป็นโลกในเกม คือมันไม่ต้องสมจริง 100% ก็ได้ แต่มันต้องดูน่ากลัวและคุกคามในแบบของ Boss Fight
ฉากแอ็คชั่นและการออกแบบคิวบู๊ คิวบู๊ในเรื่องนี้สนุกมากครับ โดยเฉพาะฉากการต่อสู้ด้วยทักษะ “Dance Fighting” ของ Karen Gillan มันเป็นการผสมผสานศิลปะการต่อสู้เข้ากับดนตรีที่ดูเพลินและเท่มาก มุมกล้องในฉากแอ็คชั่นมักจะกว้างและชัดเจน ไม่ใช้การตัดต่อแบบฉับไว (Shaky Cam) จนดูไม่รู้เรื่อง ทำให้เราเห็นท่วงท่าและการใช้ “พลังพิเศษ” ของตัวละครได้ชัดเจน เหมือนเรากำลังนั่งดูคนแคสเกม (Game Caster) เล่นโชว์เทพๆ ให้ดู
Visual Effects ของ Interface อีกจุดเล็กๆ ที่ชอบคือการทำกราฟิกพวกค่าพลังชีวิต (Life Bars) หรือเมนูที่ลอยขึ้นมาในอากาศ ทีมงานดีไซน์ออกมาได้กลิ่นอาย Retro ยุค 90 แต่ยังดูทันสมัย ไม่ดูเชยหรือรกตา มันช่วยย้ำเตือนคนดูตลอดเวลาว่า “นี่คือเกมนะ ตายแล้วตายเลยนะ” เป็นการสร้างเดิมพัน (Stake) ให้หนังดูตื่นเต้นขึ้น
4. สรุปภาพรวม ทำไมหนังเรื่องนี้ถึงน่าสนใจ?
Jumanji Welcome to the Jungle คือตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบของการทำหนังภาคต่อในยุคที่เต็มไปด้วยการรีบูต มันคือหนังที่รู้สถานะของตัวเองดีว่า “ฉันคือหนังบันเทิง” หนังไม่ได้พยายามจะปีนกระไดดู หรือใส่ปรัชญาหนักหัวจนเกินไป แต่มันเสิร์ฟสิ่งที่คนดูต้องการได้อย่างแม่นยำ
ความน่าสนใจที่คุณจะได้เจอ
- ความตลกที่ทำงาน 100% มุกตลกในเรื่องไม่ใช่แค่มุกเจ็บตัว แต่เป็นมุกสถานการณ์และคาแรคเตอร์ที่ผ่านการคิดมาดี
- Message ที่ดี ภายใต้ความฮา หนังบอกเราว่า “เราเลือกเกิดไม่ได้ (เหมือนที่เราเลือกอวตารไม่ได้) แต่เราเลือกที่จะเล่นเกมชีวิตของเราให้ดีที่สุดได้” การที่ตัวละครต้องมาอยู่ในร่างที่ไม่ชอบ กลับทำให้เขาเห็นคุณค่าของตัวเองมากขึ้น
- ความลุ้นระทึก แม้จะเป็นหนังตลก แต่ฉากเสี่ยงตายก็ทำออกมาให้ลุ้นจนจิกเบาะได้เหมือนกัน โดยเฉพาะเมื่อจำนวน “ชีวิต” (Lives) ของตัวละครเริ่มลดลง
บทส่งท้าย ถ้าคุณกำลังมองหาหนังที่ดูแล้วคลายเครียด ได้หัวเราะจนปวดท้อง แต่ในขณะเดียวกันก็ได้ดูฉากแอ็คชั่นดีๆ และงานภาพสวยๆ Jumanji Welcome to the Jungle คือคำตอบที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่งในรอบทศวรรษครับ มันคือหนังที่พิสูจน์ว่า การเอาของเก่ามาเล่าใหม่ ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับรูปแบบเดิมเสมอไป ขอแค่ “หัวใจ” ของเรื่องยังสนุกและเข้าถึงคนดูได้ แค่นั้นก็พอแล้ว
เป็นหนังที่ดูจบแล้วคุณจะอยากหาจอยเกมมานั่งเล่น หรือไม่ก็อยากชวนเพื่อนกลุ่มเดิมๆ ออกไปผจญภัยอะไรสักอย่างด้วยกันแน่นอนครับ คะแนนความบันเทิงผมให้เต็มแม็กซ์เลย!
บทสรุปช่วงท้ายเรื่อง (Ending Summary) แบบละเอียดของ Jumanji Welcome to the Jungle
1. ภารกิจสุดท้าย: เดิมพันด้วยชีวิต (The Climax)
เมื่อกลุ่มตัวเอกเดินทางมาถึงรูปปั้นเสือจากัวร์ยักษ์เพื่อนำอัญมณี (Jaguar’s Eye) กลับไปใส่ที่เดิม พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับกองทัพสัตว์ป่าและ รัสเซล แวน เพลต์ (Van Pelt) ตัวร้ายที่ตามล่าพวกเขามาตลอด
ในขณะที่ทุกคนกำลังจนมุม มาร์ธา (ในร่าง Ruby Roundhouse) สังเกตเห็นว่า “จุดอ่อน” ของแวน เพลต์ คือ งู และเธอกำลังยืนอยู่ท่ามกลางดงงูพอดี เธอจึงตัดสินใจทำสิ่งที่กล้าหาญที่สุด คือการ “สละชีวิต” (ซึ่งเธอเหลือเป็นชีวิตสุดท้ายในเกม) โดยยอมให้งูกัดเพื่อให้ตัวเองตายและเกิดใหม่ (Respawn)
ร่างของมาร์ธาตกลงมาจากฟ้า (ตามระบบการเกิดใหม่ของเกม) ทำให้เธอสามารถส่งอัญมณีให้กับ สเปนเซอร์ (ในร่าง Dr. Bravestone) ได้ในจังหวะทีเผลอ สเปนเซอร์ใช้ทักษะความแข็งแกร่งปีนขึ้นไปบนยอดรูปปั้นเสือจากัวร์ และนำอัญมณีวางกลับเข้าไปในเบ้าตา พร้อมกับที่ทุกคนตะโกนคำว่า “JUMANJI!” ออกมาพร้อมกัน
2. ชัยชนะและการจากลา (Game Over)
เมื่อภารกิจสำเร็จ คำสาปแห่งจูแมนจี้ก็ถูกลบล้าง ร่างของแวน เพลต์ สลายกลายเป็นฝูงหนู จากนั้น ไนเจล (Nigel) ตัวละคร NPC ผู้มอบภารกิจก็ขับรถมารับพวกเขา ไนเจลยื่นมือมาจับมือกับผู้เล่นทีละคน ซึ่งเป็นการส่งพวกเขากลับสู่โลกแห่งความจริง
- อเล็กซ์ (Jefferson “Seaplane” McDonough) เป็นคนแรกที่ได้จับมือและหายวับกลับไปก่อน เพราะเขาคือคนที่ติดอยู่ในเกมนานที่สุด (ตั้งแต่ปี 1996)
- จากนั้น สเปนเซอร์, ฟริดจ์, เบธานี และมาร์ธา ก็ทยอยกลับสู่โลกจริง
3. กลับสู่โลกความจริง (Return to Reality)
เด็กวัยรุ่นทั้ง 4 คนตกลงมาที่ห้องใต้ดินของโรงเรียนที่เดิม ในร่างเดิมของตัวเอง สภาพเหมือนเพิ่งผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมง ทั้งที่ในความรู้สึกพวกเขาผ่านไปนานมาก สิ่งแรกที่พวกเขาสงสัยคือ “อเล็กซ์เป็นยังไงบ้าง?”
พวกเขารีบวิ่งออกจากโรงเรียนไปที่บ้านเก่าของอเล็กซ์ (ที่ตอนต้นเรื่องเป็นบ้านร้างทรุดโทรม) ปรากฏว่าตอนนี้บ้านหลังนั้น “ใหม่และมีคนอยู่” พ่อของอเล็กซ์เปิดประตูออกมาต้อนรับ ทันใดนั้นรถหรูคันหนึ่งก็ขับเข้ามา… อเล็กซ์ในวัยผู้ใหญ่ เดินลงมาจากรถ
4. ปาฏิหาริย์แห่งกาลเวลา (The Timeline Reset)
นี่คือจุดที่ซึ้งที่สุดของเรื่อง เมื่ออเล็กซ์กลับออกจากเกม เขาไม่ได้กลับมาในปี 2017 พร้อมเพื่อนๆ แต่เขากลับไปยังช่วงเวลาเดิมที่เขาหายไปคือ ปี 1996 ทำให้เขาได้ใช้ชีวิตเติบโตมาตามปกติจนเป็นผู้ใหญ่ในปัจจุบัน
อเล็กซ์จำเด็กๆ ทั้ง 4 คนได้ทันที เขาเข้ามาขอบคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้ และแนะนำครอบครัวของเขาให้รู้จัก อเล็กซ์มีลูกสาวคนหนึ่ง และเขาตั้งชื่อลูกสาวว่า “เบธานี” เพื่อระลึกถึงเพื่อนในเกมที่ช่วยชีวิตเขา (คนที่เป่าลมหายใจช่วยชีวิตอเล็กซ์ในเกมคือเบธานี)
5. บทสรุปความสัมพันธ์ (The Aftermath)
กลับมาที่โรงเรียน ความสัมพันธ์ของทั้ง 4 คนเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นอย่างชัดเจน:
- สเปนเซอร์ และ ฟริดจ์ กลับมาเป็นเพื่อนซี้กันอีกครั้ง
- เบธานี เลิกนิสัยติดโซเชียลและหันมาสนใจคนรอบข้างมากขึ้น (มีฉากน่ารักที่เธอชวนสาวเนิร์ดไปเดินป่า)
- สเปนเซอร์ และ มาร์ธา ยืนคุยกันหน้าโรงเรียน สเปนเซอร์สารภาพความในใจ และทั้งคู่ก็จูบกัน เริ่มต้นความสัมพันธ์แบบคนรักอย่างเปิดเผย
6. ฉากจบสุดท้าย (Final Scene)
ในขณะที่ทั้ง 4 คนกำลังนั่งคุยกันอย่างมีความสุข จู่ๆ พวกเขาก็ได้ยินเสียง “กลอง” (เสียงเอกลักษณ์ของ Jumanji) ดังมาจากจุดทิ้งขยะ กล้องแพนไปเห็นเครื่องเกม Jumanji วางอยู่
ทั้ง 4 คนมองหน้ากัน แล้วตัดสินใจหยิบลูกโบว์ลิ่งทุ่มใส่เครื่องเกมนั้นจน แตกละเอียด เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครต้องหลุดเข้าไปเสี่ยงชีวิตในเกมบ้านั่นอีก… จบเรื่องอย่างสมบูรณ์. movieseries
