เรื่องย่อ The Shrinking Man อัศจรรย์มนุษย์ย่อส่วน (2025)
ข้อมูลภาพยนตร์
- ชื่อไทย อัศจรรย์มนุษย์ย่อส่วน
- ชื่ออังกฤษ/ฝรั่งเศส The Shrinking Man / L’homme qui rétrécit
- วันเข้าฉายในไทย 10 ธันวาคม 2025
- นักแสดงนำ ฌอง ดูจาร์แดง (Jean Dujardin) จากเรื่อง The Artist
- ผู้กำกับ ยาน คูเนน (Jan Kounen)
เรื่องย่อฉบับเต็ม
เรื่องราวของ พอล (รับบทโดย ฌอง ดูจาร์แดง) ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ เขาทำธุรกิจต่อเรือและอาศัยอยู่กับภรรยาและลูกสาวอย่างมีความสุข จนกระทั่งวันหนึ่งระหว่างที่เขาล่องเรือออกทะเล เขาได้เผชิญกับปรากฏการณ์สภาพอากาศประหลาดที่ไม่สามารถอธิบายได้
หลังจากเหตุการณ์นั้น ชีวิตของพอลก็เปลี่ยนไปตลอดกาล เมื่อร่างกายของเขาเริ่ม “หดเล็กลง” อย่างต่อเนื่องในทุกๆ วัน แม้จะพยายามหาทางรักษาทางการแพทย์ แต่ก็ไม่มีวิทยาศาสตร์แขนงใดสามารถหยุดยั้งหรืออธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาได้
เมื่อร่างกายหดเล็กลงเรื่อยๆ โลกใบเดิมที่คุ้นเคยกลับกลายเป็นสถานที่ที่อันตรายและน่าหวาดหวั่นสำหรับเขา
- ความสัมพันธ์ เขาต้องเผชิญกับความกดดันทางจิตใจ การสูญเสียตัวตน และความห่างเหินจากครอบครัวที่เขารัก เพราะขนาดตัวที่เล็กลงทำให้เขาเริ่มแปลกแยกจากภรรยาและลูก
- การเอาชีวิตรอด จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นเมื่อเขาตัวเล็กลงจนพลาดตกลงไปติดอยู่ใน “ห้องใต้ดิน” ของบ้านตัวเอง ในขนาดตัวที่สูงเพียงไม่กี่เซนติเมตร บ้านที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นสนามรบ เขาต้องเอาตัวรอดจากสิ่งแวดล้อมที่กลายเป็นภัยคุกคามขนาดยักษ์ ไม่ว่าจะเป็นของใช้ในบ้าน สัตว์เลี้ยง หรือแม้แต่แมงมุมที่กลายเป็นสัตว์ประหลาดมหึมาสำหรับเขา
ท้ายที่สุด พอลต้องใช้สติปัญญาและสัญชาตญาณทั้งหมดที่มีเพื่อเอาชีวิตรอด พร้อมกับค้นหาคำตอบทางปรัชญาของการมีชีวิตอยู่ เมื่อตัวตนของเขาเล็กลงจนแทบจะเป็นฝุ่นผงในจักรวาน
เกร็ดน่ารู้เพิ่มเติม
- ดัดแปลงจากนิยายคลาสสิก ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างจากนิยายไซไฟระดับตำนานของ Richard Matheson (ผู้เขียน I Am Legend) และเป็นการรีเมคจากภาพยนตร์คลาสสิกปี 1957 ในชื่อ The Incredible Shrinking Man
- ความแตกต่างจากต้นฉบับ เวอร์ชันฝรั่งเศสปี 2025 นี้จะเน้นความดราม่าและจิตวิทยามากขึ้น โดยปรับบทให้ตัวเอกมี “ลูกสาว” (ต่างจากต้นฉบับที่เป็นคู่สามีภรรยาไม่มีลูก) เพื่อเพิ่มมิติความผูกพันและเหตุผลของการมี “บ้านตุ๊กตา” ซึ่งเป็นฉากสำคัญในเรื่อง
- แนวหนัง เป็นไซไฟ-ระทึกขวัญ ที่ผสมผสานปรัชญาการใช้ชีวิต (Existentialism) เกี่ยวกับการยอมรับชะตากรรมและธรรมชาติของมนุษย์
นี่คือรีวิวภาพยนตร์เรื่อง The Shrinking Man (อัศจรรย์มนุษย์ย่อส่วน) ฉบับปี 2025 ในรูปแบบบทวิจารณ์เจาะลึก เน้นการวิเคราะห์แก่นเรื่อง งานภาพ และการแสดง โดยไม่เน้นเล่าเรื่องย่อซ้ำซากครับ
รีวิวเจาะลึก The Shrinking Man (2025) – เมื่อจักรวาลถล่มทับ ในวันที่เราตัวเล็กลง
“ความยิ่งใหญ่ของมนุษย์ ไม่ได้วัดกันที่ขนาดของร่างกาย แต่วัดที่ขนาดของจิตใจในวันที่โลกทั้งใบพยายามบดขยี้คุณ”
ถ้าคุณเดินเข้าไปในโรงภาพยนตร์เพื่อหวังจะดูหนังแอ็กชันไซไฟสไตล์ Ant-Man หรือหวังความตลกขบขันแบบ Honey, I Shrunk the Kids ผมขอเตือนคุณตรงนี้เลยว่า “คุณกำลังคิดผิด” ครับ
The Shrinking Man หรือ L’homme qui rétrécit เวอร์ชันปี 2025 โดยผู้กำกับวิสัยทัศน์จัดจ้านอย่าง ยาน คูเนน (Jan Kounen) และการแสดงระดับมาสเตอร์คลาสของ ฌอง ดูจาร์แดง (Jean Dujardin) ไม่ใช่หนังบันเทิงเริงรมย์ แต่มันคือ “โศกนาฏกรรมไซไฟ (Sci-Fi Tragedy)” ที่งดงาม น่าหวาดหวั่น และบีบหัวใจที่สุดเรื่องหนึ่งของปีนี้ มันคือการนำนิยายคลาสสิกของ Richard Matheson มาตีความใหม่ในบริบทของโลกยุคปัจจุบัน ที่ความเปราะบางของมนุษย์ถูกขยายให้เห็นชัดเจนที่สุด ผ่านเลนส์ที่เล็กลงที่สุด
วันนี้ผมจะพาคุณไปสำรวจลึกถึงแก่นของหนังเรื่องนี้ ว่าทำไมมันถึงไม่ใช่แค่หนังรีเมคธรรมดา แต่มันคืองานศิลปะที่ตั้งคำถามถึง “การมีอยู่” ของเราทุกคน
1. การแสดง ฌอง ดูจาร์แดง กับ “One Man Show” ที่ทรงพลังที่สุดในชีวิต
ผมขอเริ่มที่หัวใจสำคัญของหนังเรื่องนี้ นั่นคือ ฌอง ดูจาร์แดง (เจ้าของรางวัลออสการ์จาก The Artist) ครับ
โจทย์ของหนังเรื่องนี้ยากมหาหินสำหรับนักแสดง เพราะในช่วงครึ่งหลังของเรื่อง เขาแทบจะต้องเล่นคนเดียว หรือพูดให้ถูกคือ “เล่นกับความว่างเปล่า” (Green Screen) เกือบตลอดเวลา แต่สิ่งที่ดูจาร์แดงทำได้นั้น มันก้าวข้ามขีดจำกัดของการแสดงไปไกลมาก
ภาษากายที่ตะโกนดังกว่าคำพูด ดูจาร์แดงขึ้นชื่อเรื่องการใช้สีหน้าและแววตามาตั้งแต่สมัยเล่นหนังเงียบ แต่ใน The Shrinking Man เขาใช้ “ร่างกาย” สื่อสารความสิ้นหวังได้อย่างน่าทึ่ง
- ช่วงแรก เขาเล่นเป็น พอล นักธุรกิจผู้มั่นใจ เป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดูแข็งแกร่ง ภาษากายของเขาคือผู้ควบคุม (Controller) เขาเดินอกผายไหล่ผึ้ง สายตามองไปข้างหน้า
- ช่วงกลาง เมื่อร่างกายเริ่มหดเล็กลง เราจะเห็นความ “หดหู่” ที่สะท้อนผ่านไหล่ที่ลู่ลง การเดินที่เริ่มระแวดระวัง สายตาที่เริ่มเลิ่กลั่ก ไม่กล้าสบตาภรรยา ไม่กล้ากอดลูกสาว ความเปราะบางของ “Ego” ผู้ชายที่ค่อยๆ แตกสลาย ดูจาร์แดงถ่ายทอดออกมาได้ละเอียดอ่อนจนน่าขนลุก
- ช่วงท้าย ในโหมดเอาชีวิตรอด เขาเปลี่ยนตัวเองเป็นสัตว์ป่าที่ตื่นกลัวแต่ไม่ยอมแพ้ การหายใจที่หอบถี่ การเคลื่อนไหวที่ต้องใช้พลังงานมหาศาลเพื่อปีนป่ายสิ่งของที่เคยเป็นเรื่องง่าย มันทำให้เราเชื่อจริงๆ ว่า “โซฟาตัวนั้นมันสูงเท่าภูเขา” สำหรับเขา
ซีนอารมณ์ที่ไม่มีบทพูด มีฉากหนึ่งที่ผมประทับใจมาก คือฉากที่เขาตัวเล็กจนภรรยาเริ่มมองไม่เห็นเขาในระดับสายตา เขาต้องตะโกนเรียกเธอ แต่เสียงของเขามันเบาหวิวเหมือนเสียงแมลง สายตาที่ดูจาร์แดงมองภรรยา (ซึ่งกลายเป็นยักษ์ไปแล้ว) มันเต็มไปด้วยความรักที่ผสมปนเปกับความน้อยเนื้อต่ำใจและความกลัวการถูกลืม มันเป็นซีนที่ขยี้หัวใจคนดูจนแหลกเหลวโดยไม่ต้องมีดนตรีประกอบบิลด์อารมณ์เลยด้วยซ้ำ
2. งานภาพและงานศิลป์ เมื่อ “บ้าน” กลายเป็น “นรก”
สิ่งที่ต้องชมเชยทีมงานเบื้องหลังคือ การออกแบบงานสร้าง (Production Design) และการกำกับภาพ (Cinematography) ที่เลือกจะไม่ใช้ CGI พร่ำเพรื่อ แต่เลือกใช้เทคนิคผสมผสานระหว่างฉากจริงขนาดยักษ์ (Oversized Sets) กับวิชวลเอฟเฟกต์
มุมกล้อง (Perspective) คือพระเอก ยาน คูเนน เลือกใช้มุมกล้องเพื่อกดดันคนดูอย่างจงใจ
- ในช่วงแรก กล้องจะอยู่ในระดับ Eye-level ปกติ
- แต่เมื่อพอลเริ่มหดตัวลง กล้องจะค่อยๆ ต่ำลง… ต่ำลง… และเริ่มใช้เลนส์ Wide เพื่อทำให้สภาพแวดล้อมดู “บิดเบี้ยว” และ “คุกคาม”
- การเล่นกับ Depth of Field (ระยะชัดลึก-ชัดตื้น) ในเรื่องนี้ทำได้ยอดเยี่ยม เมื่อพอลตัวเล็กมาก โลกของเขาจะมีระยะชัดที่แคบลง (เหมือนเวลาเราถ่ายรูป Macro) ฉากหลังจะเบลอจนดูเวิ้งว้าง ทำให้เรารู้สึกถึงความโดดเดี่ยวของตัวละครที่ถูกตัดขาดจากโลกความเป็นจริง
ความสยองขวัญในที่สว่าง (Daylight Horror) หนังเรื่องนี้ไม่ได้ใช้ความมืดเพื่อหลอกหลอน แต่ใช้ “ความธรรมดา” นี่แหละครับที่น่ากลัว
- ฝุ่นผง เมื่อถ่ายในระดับมาโคร ฝุ่นบนพื้นบ้านกลายเป็นเหมือนทะเลทรายที่แห้งแล้ง เศษอาหารที่ตกพื้นกลายเป็นก้อนหินสกปรก งานภาพเก็บรายละเอียด Texture พวกนี้ได้คมกริบจนเรารู้สึกคันตามตัว
- สัตว์เลี้ยง แมว และ แมงมุม ในเรื่องนี้ถูกถ่ายทอดออกมาไม่ใช่ในฐานะสัตว์น่ารัก แต่คือ “Kaiju” (สัตว์ประหลาด) ในสายตาของพอล การจัดแสงเงาตอนที่แมวเดินผ่าน หรือตอนที่แมงมุมโผล่มาจากมุมมืด มันให้อารมณ์เหมือนหนัง Alien ที่เปลี่ยนจากยานอวกาศมาเป็นห้องใต้ดินชื้นๆ
การออกแบบฉาก “ห้องใต้ดิน” ครึ่งหลังของหนังที่พอลตกลงไปในห้องใต้ดิน คือจุดพีคของงานวิชวล มันคือโลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยสนิม น้ำขัง และความมืดมิด ทีมงานออกแบบแสงได้ดิบและสมจริง แสงที่ลอดผ่านรอยแตกของพื้นไม้ด้านบนลงมา เปรียบเสมือนแสงแห่งความหวังที่ริบหรี่และไกลเกินเอื้อม มันสวยงามแต่ก็โหดร้ายในเวลาเดียวกัน
3. บทภาพยนตร์และการตีความ ปรัชญาแห่งความ “ไม่จีรัง”
บทหนังเรื่องนี้ฉลาดมากที่ไม่ได้โฟกัสแค่ว่า “จะกลับมาตัวใหญ่ยังไง” (เพราะถ้าใครเคยดูเวอร์ชันเก่าหรืออ่านนิยายจะรู้ว่าจุดจบเป็นอย่างไร) แต่หนังโฟกัสที่ “Process of Acceptance” (กระบวนการยอมรับความจริง)
ความเป็นชายที่ถูกสั่นคลอน (Toxic Masculinity Crisis) หนังวิพากษ์วิจารณ์บทบาทของ “หัวหน้าครอบครัว” ได้อย่างเจ็บแสบ พอลเคยเป็นคนที่ควบคุมทุกอย่าง แต่เมื่อเขาไม่สามารถปกป้องใครได้ ไม่สามารถแม้แต่จะเปิดประตูตู้เย็น หรือปกป้องตัวเองจากแมว หนังตั้งคำถามว่า คุณค่าของความเป็นคนอยู่ที่ไหน? บทหนังค่อยๆ เลาะเปลือกนอกของพอลออก ทีละชั้นๆ จนเหลือแต่สัญชาตญาณดิบ และจิตวิญญาณที่บริสุทธิ์ การเพิ่มตัวละคร “ลูกสาว” เข้ามาในเวอร์ชัน 2025 นี้ เป็นจุดที่ฉลาดมาก เพราะมันเพิ่มเดิมพันทางอารมณ์ การที่พ่อกลายเป็นตุ๊กตาในสายตาลูก หรือการที่เขาต้องเห็นลูกเติบโตในขณะที่ตัวเองกำลังจะหายไป มันเจ็บปวดกว่าเวอร์ชัน 1957 หลายเท่า
ปรัชญา Existentialism (อัตถิภาวนิยม) ช่วงท้ายของหนัง (ซึ่งผมจะไม่สปอยล์จุดจบ) บทหนังพาเราดิ่งลึกไปสู่ปรัชญาที่ว่าด้วย “ความเล็กจ้อย” และ “ความยิ่งใหญ่” เมื่อเราเล็กลงเรื่อยๆ จนถึงระดับโมเลกุล ระดับอะตอม… เราจะหายไป หรือเราจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวาล? บทสนทนาภายในใจ (Monologue) ของพอลในช่วงท้ายเรื่อง ถูกเขียนออกมาได้ราวกับบทกวี มันไม่ใช่ความกลัวตายอีกต่อไป แต่มันคือการค้นพบความหมายใหม่ของคำว่า “อนันต์” (Infinity)
ความสมจริงทางวิทยาศาสตร์ vs แฟนตาซี ถึงแม้หนังจะมีสมมติฐานที่แฟนตาซี (คนหดตัวได้) แต่บทหนังพยายามใส่ความสมจริงทางฟิสิกส์ลงไป เช่น เสียงที่เปลี่ยนไป การเผาผลาญพลังงาน (Metabolism) ที่ทำให้พอลต้องกินตลอดเวลาเพื่อเอาชีวิตรอด หรือแรงโน้มถ่วงที่ส่งผลต่อเขาต่างจากมนุษย์ปกติ รายละเอียดเหล่านี้ทำให้หนังดูน่าเชื่อถือและกดดันคนดูได้อยู่หมัด
4. ดนตรีประกอบและการตัดต่อ
Sound Design ที่น่าทึ่ง คุณเคยได้ยินเสียงหยดน้ำที่ดังเหมือนระเบิดไหม? หรือเสียงฝีเท้าของคนที่เดินอยู่ชั้นบนที่ดังเหมือนเสียงฟ้าร้อง? ทีมออกแบบเสียงของ The Shrinking Man 2025 ทำงานระดับรางวัลออสการ์ เสียงบรรยากาศ (Ambience) ในเรื่องนี้คือตัวละครอีกตัวหนึ่งที่คอยกดดันพอลตลอดเวลา ความเงียบในเรื่องนี้ไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือความเงียบก่อนพายุจะมา
ดนตรีประกอบ ดนตรีไม่ได้โหมประโคมแบบหนังบล็อกบัสเตอร์ แต่เน้นเสียงสังเคราะห์ที่ให้ความรู้สึก “เวิ้งว้าง” และ “ลึกลับ” สลับกับเสียงเครื่องสายที่บาดลึกในช่วงซีนดราม่า มันช่วยอุ้มหนังไว้ในจังหวะที่พอดี ไม่แย่งความเด่นจากงานภาพ
บทสรุป ทำไมคุณถึง “ต้องดู” เรื่องนี้?
The Shrinking Man (2025) ไม่ใช่หนังที่คุณจะดูเพื่อฆ่าเวลา แต่มันคือประสบการณ์ทางภาพยนตร์ที่เข้มข้น รุนแรงทางอารมณ์ และกระตุ้นความคิด
ข้อดี
- การแสดงระดับเทพเจ้าของ ฌอง ดูจาร์แดง ที่แบกหนังทั้งเรื่องไว้บนบ่าเล็กๆ ของเขา
- งานภาพที่ทำให้ของใช้ในบ้านกลายเป็นฉากมหัศจรรย์และน่ากลัว
- บทหนังที่ลึกซึ้ง ตีแผ่จิตใจมนุษย์ และความหมายของการมีชีวิต
- ตอนจบที่ตราตรึงใจ และจะทำให้คุณนั่งนิ่งๆ อยู่ในโรงแม้เครดิตจะขึ้นแล้วก็ตาม
ข้อสังเกต
- หนังมีความเป็นดราม่า-จิตวิทยา สูงมาก ใครคาดหวังฉากแอ็กชันตูมตามอาจจะผิดหวัง
- จังหวะการเล่าเรื่อง (Pacing) ในช่วงแรกอาจจะดูเนิบช้าสไตล์หนังฝรั่งเศส แต่เมื่อเครื่องติดแล้ว มันจะหยุดไม่อยู่
คะแนน The Shrinking Man 9/10
นี่คือหนังที่ย้ำเตือนเราว่า “จักรวาลนั้นกว้างใหญ่ไพศาลทั้งภายนอกและภายใน และมนุษย์เราก็เป็นเพียงฝุ่นผง… ที่มีความรู้สึก”
ถ้าคุณเป็นคอหนังที่ชอบเสพงานศิลป์ ชอบหนังที่ท้าทายความคิด และอยากเห็นศักยภาพของการเล่าเรื่องด้วยภาพ (Visual Storytelling) The Shrinking Man 2025 คือหนังที่คุณห้ามพลาดด้วยประการทั้งปวงครับ
นี่คือ บทสรุปท้ายเรื่องแบบเจาะลึก (Spoiler Alert) ของภาพยนตร์ The Shrinking Man (อัศจรรย์มนุษย์ย่อส่วน) 2025 ที่สรุปใจความสำคัญของตอนจบ เพื่อให้เข้าใจแก่นเรื่องได้ง่ายๆ ครับ
บทสรุปตอนจบ การเดินทางสู่อนันต์ (Into Infinity)
หลังจากที่ พอล (ฌอง ดูจาร์แดง) ตกไปอยู่ในห้องใต้ดินและต้องเอาชีวิตรอดอย่างยากลำบาก บทสรุปของเรื่องราวแบ่งออกเป็น 3 ช่วงสำคัญดังนี้ครับ
1. ชัยชนะที่แลกมาด้วยความโดดเดี่ยว
พอลต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่ากลัวที่สุดในห้องใต้ดิน นั่นคือ แมงมุมยักษ์ เขาใช้สติปัญญาและเข็มหมุด (ที่กลายเป็นดาบสำหรับเขา) ต่อสู้จนเอาชนะมันได้ แต่หลังจากชนะ เขาพบว่าร่างกายของเขาก็ยังคง “หดเล็กลงต่อไป” ไม่หยุด
เขาพยายามจะตะเกียกตะกายกลับขึ้นไปหาภรรยาและลูกสาวที่อยู่ชั้นบน แต่เมื่อมาถึงจุดหนึ่ง เขาตระหนักได้ว่า “เขาเล็กเกินไป” ที่จะกลับไปใช้ชีวิตในโลกมนุษย์ได้อีกแล้ว เสียงของเขาไม่มีใครได้ยิน ตัวตนของเขาหายไปจากสายตาของครอบครัวอย่างสมบูรณ์
2. การยอมรับและปล่อยวาง (The Acceptance)
ฉากที่สะเทือนใจที่สุดคือ พอลในร่างจิ๋ว มองดูภรรยาและลูกสาวเป็นครั้งสุดท้าย เขาเห็นพวกเธอร้องไห้และเริ่มทำใจกับการสูญเสียเขาไป พอลจึงตัดสินใจ “ปล่อยวาง” เขาเลิกดิ้นรนที่จะกลับไปเป็น “มนุษย์ขนาดปกติ” และยอมรับชะตากรรมว่าโลกของเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว
เขาไม่ได้รู้สึกเศร้าโศกอีกต่อไป แต่กลับรู้สึกถึง ความสงบ ที่ได้เห็นว่าครอบครัวของเขาจะสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้แม้ไม่มีเขา
3. การก้าวข้ามสู่โลกใบใหม่ (The Microverse)
ในที่สุด ร่างกายของพอลก็หดเล็กลงจนทะลุผ่านตะแกรงหน้าต่างห้องใต้ดิน ออกสู่โลกภายนอก แต่ไม่ใช่โลกที่เราคุ้นเคย
- เขาหดเล็กลงจนเล็กกว่าแมลง
- เล็กลงจนเล็กกว่าฝุ่นผง
- เล็กลงจนเห็นโครงสร้างของใบไม้และหยดน้ำเป็นเหมือนกาแล็กซีขนาดใหญ่
จุดพีคของตอนจบ พอลไม่ได้ตายและไม่ได้หายไปไหน แต่เขา “ก้าวข้ามขีดจำกัดของสสาร” เข้าสู่ระดับอะตอมและจักรวาลระดับจุลภาค (Microscopic Universe)
หนังจบลงด้วยการบรรยายความคิด (Monologue) ของพอลที่ตระหนักรู้สัจธรรมว่า
“ไม่มีจุดสิ้นสุดสำหรับการย่อส่วน เช่นเดียวกับที่ไม่มีจุดสิ้นสุดสำหรับจักรวาลที่กว้างใหญ่… สำหรับธรรมชาติแล้ว ไม่มีคำว่าศูนย์ (Zero) การมีอยู่ยังคงดำเนินต่อไปในรูปแบบที่ต่างกัน ผมยังคงเป็นมนุษย์ ผมยังคงดำรงอยู่”
ภาพสุดท้ายคือ พอลที่กลายเป็นแสงสว่าง ล่องลอยไปในจักรวาลแห่งอะตอมที่สวยงามราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า สื่อว่าชีวิตของเขาเป็นนิรันดร์และเป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลอย่างสมบูรณ์
สรุปใจความง่ายๆ (Takeaway)
หนังจบลงด้วยปรัชญาที่ว่า “ขนาดของร่างกายไม่ได้กำหนดคุณค่าของการมีชีวิต” ถึงแม้ตัวเอกจะหดเล็กลงจนมองไม่เห็น แต่จิตวิญญาณและความคิดของเขายังคงยิ่งใหญ่ เขาไม่ได้สูญสลาย แต่กลายเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติที่ไม่มีวันสิ้นสุด เป็นการจบแบบปลายเปิดที่งดงามและให้ความหวังครับ movieseries
