โอ้โห… คุณครับ… ผมขอนั่งแป๊บ… เพิ่งเดินออกมาจากโรงหนัง “หมู่บ้านโคกะโหลก” นี่คือ… ผมไม่รู้จะเรียบเรียงคำพูดไหนก่อนเลย มัน ‘เยอะ’ มัน ‘ล้น’ มัน ‘บ้า’ ไปหมด!
นี่คือการรีวิวแบบ “ออกมาเป็นคำพูด” นะครับ คือเรามานั่งจับเข่าคุยกันเลยว่าไอ้หนังเรื่องนี้มัน “อะไร” ของมัน… ถ้าคุณคาดหวังว่าผมจะมานั่งเล่าเรื่องย่อ… “พระเอกไปเจอ… นางเอกหนีผี… แล้วก็…” ลืมไปได้เลยครับ! เพราะอย่างแรก… หนังเรื่องนี้แทบจะไม่มี “เรื่องย่อ” ที่เป็นเส้นตรงให้เล่า อย่างที่สอง… การเล่าเรื่องย่อจะทำลาย ‘ประสบการณ์ร่วม’ อันแสนวิปลาสนี้ไปจนหมดสิ้น
ผมจะขอพูดใน 2 ประเด็นใหญ่ๆ ที่คุณถามมา: เนื้อเรื่อง (หรือ ‘ความโกลาหล’ ที่เขาเรียกกันว่าพล็อต) และ การแสดง (หรือ ‘การปลดปล่อย’ ของนักแสดง)
เอ้า… พร้อมแล้วก็นั่งลง… เรามาเริ่ม “บำบัด” ความรู้สึกหลังดู “โคกะโหลก” กัน!
Part 1: “เนื้อเรื่อง” หรือ “ความวายป่วงที่ถูกร้อยเรียง”
“หมู่บ้านโคกะโหลก” ไม่ใช่หนังที่คุณจะมานั่งจับผิดว่า “เอ๊ะ… ทำไมตัวละครทำแบบนี้” “ทำไมผีมาตอนนี้” “เหตุผลคืออะไร” … ถ้าคุณเริ่มถามหาเหตุผลตั้งแต่ 10 นาทีแรก… คุณ “แพ้” ครับ คุณแพ้ให้กับหนังเรื่องนี้แล้ว!
หนังเรื่องนี้… ถ้าจะให้เปรียบ… มันไม่ใช่ “บ้านผีสิง” ที่เขาสร้างมาอย่างประณีต แต่… มันคือ “รถบั๊ม” ในงานวัด ที่เปิดไฟนีออนแสบตา เปิดเพลงลูกทุ่งดังลั่น แล้วคุณก็ขับมันไปชนกับคันอื่นมั่วซั่วไปหมด… ถามว่าเจ็บมั้ย? ไม่เจ็บ! ถามว่าสนุกมั้ย? โคตรสนุก!
จังหวะ… คือพระเจ้าของเรื่องนี้
สิ่งที่ผมทึ่งมาก ไม่ใช่ “พล็อต” แต่คือ “จังหวะ” ของการเล่าเรื่องครับ หนังเรื่องนี้คือ “ตลก-ผี-ตลก-ผี-ดราม่า(แวบเดียว)-ตลก-ผี-ผี-ตลก-ตลก-ตลก!” มันสลับเกียร์ไปมาจนคุณตั้งตัวไม่ทัน
คุณกำลังนั่งขำจนปอดโยก… จู่ๆ ก็มี “จั๊มป์สแกร์” โผล่มาแบบ “แฮ่!!!”… คุณตกใจ!… แล้วในจังหวะที่คุณกำลังตกใจนั่นแหละ… หนังมันตบมุกซ้ำเข้ามาอีกที ทำให้คุณขำทั้งๆ ที่ยังใจสั่นไม่หาย! นี่คือความอัจฉริยะที่ซ่อนอยู่ในความบ้าบอ
มันคือการทำลาย “สูตรสำเร็จ” ของหนังผีตลกแบบเดิมๆ หนังผีตลกทั่วไปจะสร้างบรรยากาศน่ากลัว… แล้วหักมุมเป็นตลก… หรือกำลังตลก… แล้วหักมุมเป็นน่ากลัว
แต่ “โคกะโหลก”… มันทำ “พร้อมกัน” ครับ!
มันคือความ “กล้า” ของผู้กำกับที่กล้าจะ “เชื่อ” ว่าคนดูจะตามทัน… หรือต่อให้ตามไม่ทัน… ก็ “ปล่อยจอย” ไปกับมันได้
มันไม่ใช่ “พล็อต” มันคือ “สถานการณ์”
ถ้าคุณให้ผมเล่าเรื่อง… ผมเล่าไม่ได้จริงๆ ผมบอกได้แค่ “สถานการณ์” คือ… “คนกลุ่มหนึ่ง (ที่โคตรจะแตกต่างกัน) ต้องมาติดอยู่ในหมู่บ้านที่ชื่อโคตรจะไม่มงคล… และต้องเอาชีวิตรอดจาก ‘บางสิ่ง’ ที่เราก็ไม่แน่ใจว่ามันคือ ‘ผี’ หรือ ‘ความบ้า’ ของชาวบ้านแถวนั้น”
หนังไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยการ “สืบหาความจริง” ว่าผีตัวนี้เป็นใคร ตายยังไง… ไม่! หนังมันขับเคลื่อนด้วยการ “เอาตัวรอด” รายวัน! มันคือการที่คุณเห็นตัวละครกลุ่มนี้ต้อง “ดีล” กับปัญหาเฉพาะหน้าที่โคตรจะไร้สาระ แต่ดัน “คอขาดบาดตาย” ในเวลาเดียวกัน
- “เฮ้ย! น้ำมันหมด!”
- “เฮ้ย! โดนชาวบ้านจับไปทำพิธี!”
- “เฮ้ย! ผีตัวนั้นมันจะเอา ‘อันนี้’ ของกู!”
มันคือการเอา “ซิทคอม” (Sitcom – Situational Comedy) ไปยัดไว้ในโลเคชั่นหนังสยองขวัญ แล้วเร่งสปีดคูณสอง!
“ความไม่เมคเซนส์” คือ “เสน่ห์” ของมัน
ผมขอย้ำอีกครั้ง… อย่าหาเหตุผล หนังมัน “จงใจ” ที่จะไม่สมเหตุสมผลในหลายๆ จุด เพื่ออะไร? เพื่อ “มุก” ครับ!
มันมีความกล้าที่จะ “เล่น” กับคนดู “อ้าว… นึกว่าผีจะโหดเหรอ? เปล่า… ผีตัวนี้แค่เหงา!” หรือ “นึกว่าคนนี้จะเป็นคนดีใช่มั้ย? พลิกล็อก! มันบ้ากว่าผีอีก!”
ความสนุกของ “เนื้อเรื่อง” มันไม่ได้อยู่ที่ “บทสรุป” (ซึ่งเอาจริงๆ ก็… นะ…) แต่มันอยู่ที่ “ระหว่างทาง” ที่เราไม่รู้เลยว่าอีก 5 นาทีข้างหน้า… เราจะเจออะไร! จะเจอมุกควายๆ? จะเจอผีหน้าเละ? หรือจะเจอการแสดงตลกหน้าตายของชาวบ้าน?
มันคือ “ความคาดเดาไม่ได้” (Unpredictability) ที่เป็นหัวใจหลักของพล็อตเรื่องนี้ครับ ถ้าหนังเรื่องนี้คืออาหาร… มันคือ “ยำรวมมิตร” ที่ใส่ทุกอย่างที่คุณนึกออก… ส้มตำ… ลาบ… ทุเรียน… ช็อกโกแลต… กาแฟ… แล้วคนทำก็คลุกๆๆๆ… แล้วยื่นให้คุณกิน… หน้าตามันเละเทะ… แต่พอกินเข้าไป… “เฮ้ย! อร่อยเฉย!”
Part 2: “การแสดง” หรือ “มหกรรมการปล่อยของ”
นี่… นี่คือ “ไฮไลท์” ที่แท้จริงของ “หมู่บ้านโคกะโหลก” ครับ!
ผมกล้าพูดเลยว่า ต่อให้บทหนังเรื่องนี้จะ “กลวง” กว่านี้ (ซึ่งมันก็ไม่ได้กลวงนะ มันแค่ ‘บ้า’) หนังเรื่องนี้ก็จะยัง “รอด” และ “สนุก” ได้… ด้วย “พลัง” ของนักแสดงล้วนๆ!
มันคือการ “แคสติ้ง” ที่เหมือนผู้กำกับ “ตกปลา” ครับ… เขาไม่ได้เลือก “นักแสดง” ที่จะมา “เล่นเป็น” ตัวละคร… แต่เขาเลือก “คาแรคเตอร์” จัดๆ ที่มีตัวตนชัดเจน… แล้วโยน “สถานการณ์” ของหนังใส่หน้าพวกเขา… แล้วตะโกนว่า… “แอคชั่น! เอาตัวรอดกันเองนะ!”
เคมี “นรกแตก” ของทีมนักแสดง
สิ่งที่เกิดขึ้นคือ “เคมีสาธารณะ” ที่มัน… “พังพินาศ” แต่ “ลงตัว” อย่างน่าประหลาด!
คุณมี…
- “ตัวตึง” (The Straight Man): คนที่พยายามจะ “ปกติ” ที่สุดในเรื่อง พยายามใช้ “เหตุผล” (ซึ่งใช้ไม่ได้เลย) คนนี้คือตัวแทนของคนดูครับ หน้าตาเขาจะเต็มไปด้วยคำถามว่า “กูมาทำอะไรที่นี่?” จังหวะการแสดงของคนนี้ไม่ใช่การ “เล่นมุก” แต่คือการ “รีแอค” กับความบ้าบอของคนอื่น… และเขาก็ทำได้ “ตลกหน้าตาย” ได้อย่างมหัศจรรย์ การกลั้นขำของเขา คือความตลกของเรา!
- “ตัวชง” (The Comic Relief): คนที่ “ตั้งใจ” มาปล่อยมุก และเราก็ “รู้” ว่าเขามาเพื่อสิ่งนี้ แต่… คุณพระ! เรื่องนี้เขา “ปล่อยสุด” จริงๆ มันไม่ใช่แค่การเล่นมุกตามบท… คุณดูออกเลยว่า “พี่ครับ… อันนี้สดแน่ๆ!” มันคือการ “ด้นสด” (Improvise) ที่รับ-ส่ง กันอย่าง “รู้ขา” กับนักแสดงคนอื่น จังหวะนรก จังหวะโบ๊ะบ๊ะ… มาเต็ม! ทุกครั้งที่คนนี้อ้าปาก… เราเตรียมขำได้เลย… แม้ว่ามุกนั้นจะ “แป้ก” … ไอ้การที่มัน “แป้ก” นั่นแหละ… ก็ยัง “ตลก” ได้!
- “ตัวกรี๊ด” (The Screamer): แน่นอน หนังผีต้องมี… แต่ “ตัวกรี๊ด” ของเรื่องนี้… ไม่ได้กรี๊ด “น่ารำคาญ” แต่กรี๊ด “สร้างสรรค์”! เสียงแปดหลอดของเธอไม่ได้มาเพื่อทำให้เราตกใจ แต่มาเพื่อ “ขโมยซีน”! จังหวะที่เธอคิดว่าเธอจะตาย… แล้วเธอก็ “แร็ป” คำด่าผีออกมาเป็นชุด… นั่นคือ “อิมโพรไวส์” ชั้นครู! เธอเปลี่ยนจาก “ตัวละครที่น่ารำคาญ” ในหนังผีเรื่องอื่น กลายเป็น “ตัวละครที่กูเอาใจช่วยให้มึงด่าผีอีก!”
- “ชาวบ้าน” (The Villagers): โอ้โห… “คณะนักแสดงสมทบ” เรื่องนี้… คือ “เพชรเม็ดงาม”! แต่ละคน… “หน้าตา” ก็ไม่น่าไว้ใจแล้ว… “การกระทำ” ยิ่งไปกันใหญ่! พวกเขาคือส่วนผสมที่ลงตัวระหว่าง “ความน่ากลัว” (แบบ creepy) กับ “ความเพี้ยน” (แบบ weird) คุณไม่รู้เลยว่าคนนี้จะออกมา “ช่วย” หรือออกมา “ฆ่า” หรือแค่ “ออกมาขายของ”! การแสดงของพวกเขาที่ดู “แข็งๆ” “ทื่อๆ” นั่นแหละครับ… คือ “เสน่ห์” ที่ผู้กำกับ “จงใจ” ใส่เข้ามา มันคือความ “ตลกร้าย” ที่ทำให้บรรยากาศของ “โคกะโหลก” มันสมบูรณ์แบบ!
การแสดงที่ “ทะลุ” บทออกมา
สิ่งที่ผมรักที่สุดในการแสดงของเรื่องนี้ คือ “เอนเนอจี้” ครับ
คุณเชื่อไหมว่ามันมีหลายฉากมาก ที่ผมรู้สึกว่านักแสดง “หลุดขำ” กันเอง! แต่ผู้กำกับ “ไม่คัท”! เขายอมให้ “ความผิดพลาด” นั้น… กลายเป็น “ส่วนหนึ่ง” ของหนัง… เพราะนั่นคือ “ความจริง” ที่สุดของสถานการณ์!
ถ้าคุณเป็นนักแสดง… แล้วเพื่อนร่วมฉากของคุณ “เล่น” นอกบทซะขนาดนั้น… เป็นคุณ… คุณจะ “กลั้นขำ” ยังไงไหว?
นี่คือการแสดงที่นักแสดง “สนุก” กับบทบาทของตัวเอง “สนุก” กับการ “แกล้ง” เพื่อนร่วมจอ… และ “ความสนุก” นั้น… มัน “ทะลุจอ” ออกมาถึงคนดูครับ!
เราไม่ได้ดู “ตัวละคร” … เรากำลังดู “นักแสดง” เหล่านี้… “เล่น” กันอย่างเมามัน!
ฉากที่ผมประทับใจมาก (ไม่สปอยล์นะ) คือฉาก “โต๊ะกินข้าว” ฉากนั้น… ผมสาบานได้… มันคือ “เรียลลิตี้” ครับ! มันคือการที่ทุกคนโยนมุกกันไปมา… ใครมุกหมด… ก็ “ตาย” (คือโดนคนอื่นกลบ) มันคือ “สงครามมุกสด” ที่ดุเดือดที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นในหนังไทยมาพักใหญ่ๆ!
สรุปเรื่องการแสดง: 10/10… ไม่สิ… “ล้น/10” ครับ! มันคือการ “ปลดแอก” ทางการแสดง… มันคือการที่ “ตัวตลก” ได้แสดง “ดราม่า” (แบบตลกๆ) และ “ตัวดราม่า” ก็ต้องมา “เล่นตลก” (แบบหน้าตาย)… มันคือ “ความสมบูรณ์แบบในความไม่สมบูรณ์” ครับ!
บทสรุปส่งท้ายหมู่บ้านโคกะโหลก (แบบคนเพิ่งโดนผีหลอกปนขำ)
“หมู่บ้านโคกะโหลก” คืออะไร?
มันคือ “ความบันเทิง” ครับ… จบ!
มันคือหนังที่ “รู้ตัว” ว่ามันกำลังทำอะไร มัน “รู้ตัว” ว่ามัน “ไร้สาระ” และมันก็ “ตะโกน” บอกเราดังๆ ว่า “กูจะไร้สาระ! แล้วมึงก็ต้องสนุกไปกับกู!”
นี่ไม่ใช่หนังที่จะไป “คานส์” … นี่ไม่ใช่หนังที่จะไป “ออสการ์” … แต่นี่คือหนังที่จะอยู่ใน “ใจ” ของคนที่ “เหนื่อย” จากโลกแห่งความจริง… คนที่อยากจะ “พักสมอง” (หรือ “ปิดสมอง” ไปเลย) สัก 2 ชั่วโมง
ถ้าคุณเป็น “นักวิจารณ์” ที่ต้องคอยจับผิด “บทภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยม” “การถ่ายภาพที่ลุ่มลึก” … คุณ “อย่า” ไปดูครับ… คุณจะ “ทรมาน”
แต่… ถ้าคุณคือ “คนดูหนัง” ที่แค่อยาก “หัวเราะ” “ตกใจ” “ตะโกน” และ “ปล่อยจอย” ไปกับความบ้าคลั่งบนจอ…
… “หมู่บ้านโคกะโหลก” คือ “สวรรค์” (หรือ “นรก”?) ที่คุณตามหาครับ!
ไปดูเถอะครับ… ไปดู “พลัง” ของนักแสดง… ไปดู “จังหวะ” ที่บ้าคลั่ง… ไปดู “ความกล้า” ของผู้กำกับ…
แล้วคุณจะเดินออกมาจากโรง… ด้วยอาการเหมือนผมนี่แหละ… คือ… “มึน… แต่มีความสุขว่ะ!”
ว่าแต่… ตกลง… “ผี” กับ “คน” ในเรื่องนั้น… ใคร “กะโหลก” กว่ากันครับ? … ผมว่า… “คนดู” อย่างเราๆ นี่แหละ… ที่ “กะโหลก” ที่สุด… ที่ยอม “เสียเงิน” เข้าไป “โดน” หนังเรื่องนี้ “ปั่นหัว” เล่น!
…แล้วผมก็จะยอม “เสียเงิน” กลับเข้าไป “โดนปั่น” อีกรอบแน่นอน! สุดยอด!แน่นอนครับ นี่คือรีวิว “หมู่บ้านโคกะโหลก” ในรูปแบบ “คำพูด” ที่เน้นวิเคราะห์เนื้อเรื่องและการแสดง แบบจัดเต็ม 2,000 คำ ตามที่คุณขอมาเลยครับ
“หมู่บ้านโคกะโหลก”: เมื่อความ “บ้า” คือพล็อตเรื่อง และ “นักแสดง” คือทุกสิ่ง!
(เสียงถอนหายใจยาวๆ)
คุณครับ… ผมขอบอกอะไรคุณอย่างนะ… ผมเพิ่งเดินออกมาจากโรงหนัง “หมู่บ้านโคกะโหลก” สดๆ ร้อนๆ… แล้วผม… ผมไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงเลย! คือถ้าคุณถามผมว่า “หนังเป็นไงบ้าง?” คำตอบสั้นๆ ของผมคือ “กูเพิ่งไปเจออะไรมาวะเนี่ย?”
นี่ไม่ใช่คำด่านะครับ… นี่คือคำชม! แต่เป็นคำชมแบบที่… คุณต้องไป “โดน” เองถึงจะเข้าใจ!
เอาล่ะ… นั่งลงก่อน หายใจเข้าลึกๆ… วันนี้เราจะมา “เมาท์” กันแบบ “คำต่อคำ” “ฉากต่อฉาก” ไม่ต้องมีพิธีรีตอง ไม่ต้องใช้ศัพท์แสงวิจารณ์หนังหรูหรา… เราจะคุยกันเหมือนเพื่อนที่เพิ่งไป “ปลดปล่อย” อะไรบางอย่างในโรงมืดๆ มาด้วยกัน… และผมขอ “ไม่เน้นเรื่องย่อ” นะครับ! เพราะถ้าผมเล่าเรื่องย่อ… หนึ่งคือมันจะทำลายอรรถรสความ “พังพินาศ” ของเรื่องนี้… และสอง… ผมก็ไม่แน่ใจว่า “เรื่องย่อ” ที่แท้จริงของมันคืออะไรกันแน่!
สิ่งที่เราจะคุยกันมี 2 เรื่องใหญ่ๆ ที่คุณอยากรู้: “เนื้อเรื่อง” (หรือ “ความโกลาหล” ที่ถูกร้อยเรียงมา) และ “การแสดง” (หรือ “มหกรรมการปลดปล่อยวิญญาณ” ของนักแสดง)
พร้อมนะ? …ไป!
PART 1: “เนื้อเรื่อง” หรือ “พล็อตที่ปลิดปลิวไปกับสายลม”?
ถ้าคุณตีตั๋วเข้าไปดู “หมู่บ้านโคกะโหลก” โดยคาดหวังว่าจะได้เห็นพล็อตเรื่องที่ “ซับซ้อน” “ซ่อนเงื่อน” มี “ปม” ให้แก้ มี “ทฤษฎี” ให้ถกเถียง… ผมขอบอกตรงนี้เลยว่า… “คุณมาผิดงานครับ!”
หนังเรื่องนี้… มัน “โยน” สิ่งที่เรียกว่า “โครงสร้างบทภาพยนตร์” ทิ้งไปตั้งแต่ 5 นาทีแรก!
มันไม่ใช่หนังที่ “เล่าเรื่อง” … แต่มันคือหนังที่ “สร้างสถานการณ์” ครับ!
คุณลองนึกภาพตามนะ… ผู้กำกับเหมือนมี “กล่อง” ใบหนึ่ง… ในกล่องนั้นมี “นักแสดง A” “ผี B” “มุกตลก C” “สถานการณ์ D” “ความน่ากลัว E”… แล้วเขาก็เขย่าๆๆๆๆ กล่องนั้นอย่างบ้าคลั่ง… แล้ว “เท” ทุกอย่างลงบนจอ! สิ่งที่คุณเห็นคือ “ความโกลาหล” ที่ถูกจัดวางมาอย่าง “ตั้งใจ”
“ความไม่สมเหตุสมผล” คือ “เหตุผล” ของหนังเรื่องนี้
ประเด็นคือ… หนัง “รู้ตัว” ครับ! มันรู้ว่ามันกำลังทำอะไร มันรู้ว่ามัน “ไร้สาระ” และมัน “จงใจ” ที่จะเป็นแบบนั้น!
ปกติหนังทั่วไปจะพยายามทำให้คนดู “เชื่อ” ใช่ไหมครับ? พยายามสร้าง “ตรรกะ” ให้การกระทำของตัวละครมัน “เมคเซนส์”… แต่ “โคกะโหลก” ไม่สน!
- ทำไมตัวละครถึงตัดสินใจเดินเข้าไปในบ้านผีสิงทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าผีดุ? …ช่างมัน!
- ทำไมผีถึงต้องโผล่มาจ๊ะเอ๋ในจังหวะที่ “โคตรจะนรก” แบบนี้? …ช่างมัน!
- ทำไมมุกนี้มันถึง “แป้ก” แต่ก็ยัง “ตลก” ได้วะ? …ช่างมัน!
หนังเรื่องนี้มันคือ “ประสบการณ์” ครับ มันไม่ใช่ “บทเรียน” มันคือการ “ปล่อยจอย” ครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดของผู้กำกับและคนเขียนบท พวกเขาเหมือนจะบอกเราว่า “เฮ้! พวกยู! ชีวิตจริงมันเครียดพอแล้ว… เข้ามาในโรงนี้… ไม่ต้องคิดอะไร… แค่ ‘รู้สึก’ ไปกับมัน!”
การสลับเกียร์ระหว่าง “สยอง” กับ “ตลก” ที่… “คอแทบหัก”
นี่คือ “ลายเซ็น” ของเนื้อเรื่องนี้เลยครับ! ปกติหนังผีตลกทั่วไป… มันจะมี “จังหวะ” ของมันใช่ไหม? ช่วงนี้ “บิ๊วผี”… ช่วงนี้ “ตบมุก”… ช่วงนี้ “ดราม่า”…
แต่ “โคกะโหลก” ไม่! มันทำ “พร้อมกัน” หมดเลย!
มันคือการที่คุณกำลังนั่ง “ขำ” จนท้องแข็ง… ขำแบบ “กูไม่ไหวแล้วโว้ยยย”… แล้วในเสี้ยววินาทีที่คุณ “เผลอ”… หนังมันก็ “สับคัทเอาท์” ความรู้สึกคุณทันที! มัน “แฮ่!” ใส่หน้าคุณแบบไม่ทันให้ตั้งตัว!
แล้วเกิดอะไรขึ้น? คุณ “ตกใจ” … แต่ในขณะที่หัวใจคุณยังเต้น “ตึกตักๆๆๆ”… คุณก็ “ขำ” สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น! มันคือความรู้สึก “อิหยังวะ” ที่โคตรจะ “บันเทิง”!
ผีในเรื่องนี้ไม่ได้มีหน้าที่มา “หลอก” อย่างเดียว… แต่ผีมีหน้าที่ “รับส่งมุก” กับตัวละครด้วย! นี่คือความอัจฉริยะที่ซ่อนอยู่ในความบ้าบอของมัน
เนื้อเรื่องของ “โคกะโหลก” มันไม่ได้พยายามจะ “สอน” อะไรเราเลย… มันไม่ได้มี “แก่นสาร” หรือ “ปรัชญา” ลึกซึ้ง… และนั่นคือ “ข้อดี” ของมัน! มัน “ซื่อสัตย์” ต่อตัวเองว่า “กูคือหนังตลกผี… และกูจะตลก… และกูก็จะมีผี… จบ!”
มันคือ “บุฟเฟต์” ครับ… บุฟเฟต์ที่ “ไลน์อาหาร” มัน “มั่วซั่ว” มาก… มีทั้งซูชิ ส้มตำ สเต็ก ขนมหวาน… วางปนกันไปหมด… แต่ไม่รู้ทำไม… พอ “ตัก” รวมๆ กันมากิน… มัน “อร่อย” เฉยเลย!
ถ้าคุณถามผมว่า “เนื้อเรื่อง” มันดีไหม? ผมตอบไม่ได้… แต่ถ้าคุณถามว่า “สนุก” ไหม? ผมตอบได้เต็มปากเต็มคำว่า “โคตร!” มันคือการปลดแอกตัวเองออกจากพันธนาการของ “พล็อตเรื่อง” ที่สมบูรณ์แบบ… และหันไป “สนุก” กับ “สถานการณ์” ที่หนังมัน “โยน” ใส่หน้าเราแบบไม่ยั้ง… แค่นี้ก็ “คุ้ม” ค่าตั๋วแล้วครับ!
PART 2: “การแสดง” หรือ “มหกรรมปล่อยผี (ของนักแสดง)”?
โอ้โห… มาถึง “หัวใจ” ของหนังเรื่องนี้แล้วครับ… ถ้า “เนื้อเรื่อง” คือ “จาน”… “การแสดง” ของเรื่องนี้คือ “วัตถุดิบ” ที่ “พรีเมียม” ที่สุด! (แม้ว่าจานมันจะบิ่นๆ เบี้ยวๆ ก็ตาม)
ผมกล้าพูดเลยว่า… ต่อให้คุณ “ปิดเสียง” หนังเรื่องนี้… แล้ว “ดู” แค่ “หน้า” กับ “ท่าทาง” ของนักแสดง… คุณก็ “ขำ” ได้!
นี่คือหนังที่ “สร้าง” มาเพื่อ “นักแสดง” โดยแท้จริง!
“เคมี” ที่ไม่ใช่ “สาธารณะ”… แต่คือ “นรกแตก”!
ผู้กำกับไป “ขุด” คนเหล่านี้มาจากไหน!? การ “แคสติ้ง” เรื่องนี้คือ “ที่สุด” ครับ! มันคือการจับเอา “นักแสดง” ที่มี “สไตล์” การเล่นที่ “แตกต่าง” กันสุดขั้ว… มา “ขัง” ไว้ในที่เดียวกัน… แล้วบอกว่า “เอาล่ะ… พวกมึง ‘รบ’ กันให้เต็มที่!”
สิ่งที่เราได้เห็นคือ “สงครามการแสดง” ครับ!
มันคือ “การด้นสด” (Improvise) ที่ “เหนือ” กว่าคำว่าด้นสด! มันคือการ “รับส่ง” ที่ “คม” ยิ่งกว่ามีด! มันคือการ “ชิงจังหวะ” กัน… “ขโมยซีน” กัน… “ฆ่า” กันตายคาจอ… แต่ทั้งหมดนั้น… มัน “เสริม” กัน… มัน “สนุก” ไปด้วยกัน!
ผมอยากจะแบ่ง “กลุ่ม” นักแสดงในเรื่องนี้ให้คุณเห็นภาพชัดๆ…
1. “เดอะ แบก” (The Main Leads) ตัวละครหลักกลุ่มนี้… คือ “เหยื่อ” ของเรื่องอย่างแท้จริง… แต่พวกเขาไม่ใช่ “เหยื่อ” ที่น่าสงสาร… พวกเขาคือ “ตัวแทน” ของคนดู… ที่ “บ้า” ยิ่งกว่าผี!
การแสดงของพวกเขาคือ “ปฏิกิริยา” (Reaction) ครับ… “รีแอค” ต่อความบ้าบอของผี… “รีแอค” ต่อความเพี้ยนของชาวบ้าน… และ “รีแอค” ต่อความ “ไม่เต็มบาท” ของเพื่อนในกลุ่ม!
คุณจะเห็นการแสดงที่ “ล้น” … ล้นแบบ “ตั้งใจ” … การกรี๊ดที่ “โอเวอร์” จนตลก… การวิ่งหนีที่ “ทุลักทุเล” จนน่าสมเพช (ในทางที่ดี)… พวกเขาไม่ได้พยายาม “แสดง” เป็นคนกลัวผี… แต่พวกเขา “คือ” คนที่ “สติแตก” ไปแล้วจริงๆ!
2. “ตัวจี๊ด” (The Scene Stealers) นี่คือกลุ่มที่ “อันตราย” ที่สุด! กลุ่มนักแสดงสมทบ… หรือที่เรียกง่ายๆ ว่า “ชาวบ้านโคกะโหลก” … โอ้โห… ผมกราบ!
แต่ละคน… “หน้า” ก็ไม่น่าไว้ใจแล้ว! “คาแรคเตอร์” ก็ “หลุดโลก” ไปไกลมาก!
พวกเขาคือ “ตลกร้าย” ของจริง… พวกเขาไม่ได้ “เล่นมุก”… แต่ “ตัวตน” ของพวกเขานั่นแหละคือ “มุก”! การแสดงของพวกเขาคือ “ความหน้าตาย” (Deadpan) ที่โคตรจะ “ทรงพลัง” … พวกเขาพูดประโยค “ธรรมดา” … แต่ด้วย “สีหน้า” และ “แววตา” ที่ “ไม่ธรรมดา”… มันทำให้ประโยคเหล่านั้น “ตลก” ขึ้นมาแบบ “งงๆ”
นี่คือการแสดงที่ “น้อยแต่มาก” (Less is More) ที่ถูก “ขโมย” มาใช้ในหนังตลกได้ “โคตรจะถูกที่ถูกเวลา”! คุณจะรู้สึก “กลัว” พวกเขา… แต่คุณก็จะ “ขำ” พวกเขาในเวลาเดียวกัน… นี่มัน “อัจฉริยะ” ชัดๆ!
3. “เดอะ ผี” (The Ghost…s?) แม้แต่ “ผี” … ก็ยัง “แสดง” ครับ!
ผีในเรื่องนี้ไม่ได้มีหน้าที่แค่ “โผล่มาหลอก”… แต่ผีมี “คาแรคเตอร์”! ผีมี “จังหวะ” ของตัวเอง!
คุณจะเห็น “ผี” ที่ดูเหมือนจะ “หลุดขำ” นักแสดง… คุณจะเห็น “ผี” ที่ “เล่น” กับจังหวะ “จ๊ะเอ๋” ได้ “กวนตีน” ที่สุด… มันคือการ “ดีไซน์” การแสดงของผีที่ “ฉีก” ทุกกฎของหนังผี!
“การด้นสด” คือ “บทภาพยนตร์” ที่แท้จริง
ผมเชื่อว่า… สิ่งที่ “แพง” ที่สุดในหนังเรื่องนี้… คือ “ฟุตเทจ” ที่ “ไม่ได้ใช้”!
ผมกล้าพนันเลยว่า “เบื้องหลัง” การถ่ายทำต้อง “สนุก” กว่า “หน้าหนัง” อีกสิบเท่า! มันมีหลาย “ซีน” มาก… ที่คุณ “ดูออก” เลยว่า… “เฮ้ย! นี่มัน ‘สด’!” … “นี่มัน ‘นอกบท’ ชัดๆ!”
มันคือ “แววตา” ของนักแสดงที่ “กลั้นขำ” กันเอง… มันคือ “คำพูด” ที่ “หลุด” ออกมา… แล้ว “ดัน” เข้ากับสถานการณ์พอดี… มันคือ “ความผิดพลาด” (Accident) ที่กลายเป็น “ความสมบูรณ์แบบ” (Perfection)
ผู้กำกับ “กล้า” มากครับ… ที่จะ “เชื่อใจ” นักแสดงของเขา… “ปล่อย” ให้พวกเขา “เล่น” … “ปล่อย” ให้พวกเขา “เป็น” ตัวละครนั้นจริงๆ… โดยไม่ต้อง “ตีกรอบ” ว่า “คุณต้องพูดแบบนี้” “คุณต้องทำแบบนั้น”…
ผลลัพธ์คืออะไร? …คือ “ความจริง” ครับ… มันคือ “ความจริง” ใน “สถานการณ์ที่โคตรจะโกหก” … เรา “เชื่อ” ว่าพวกเขา “กลัว” … เรา “เชื่อ” ว่าพวกเขา “บ้า” … และเรา “สนุก” ไปกับการ “เอาตัวรอด” ของพวกเขาอย่างสุดหัวใจ!
ถ้า “เนื้อเรื่อง” คือ “กระดูก” … “การแสดง” ของเรื่องนี้คือ “เนื้อ” “เลือด” และ “วิญญาณ” ที่ทำให้ “หมู่บ้านโคกะโหลก” มัน “มีชีวิต” ขึ้นมาได้อย่าง “น่าอัศจรรย์” ครับ!
บทสรุป: “หมู่บ้านโคกะโหลก” คือ “ยาชูกำลัง” หรือ “ยาพิษ”?
สรุปนะ… ถ้าคุณถามผม…
นี่คือ “หนัง” ที่คุณ “ห้าม” เอา “สมอง” เข้าไปดู… คุณต้อง “ฝาก” สมองไว้หน้าโรง… แล้วใช้ “หัวใจ” กับ “สัญชาตญาณ” เข้าไป “สัมผัส” มัน
นี่ไม่ใช่ “หนังดี” ในความหมายของ “นักวิจารณ์”… มันไม่ใช่ “หนังอาร์ต” ที่จะไป “กวาดรางวัล”…
แต่มันคือ “หนังโคตรบันเทิง” ครับ!
มันคือ “ประสบการณ์ร่วม” ที่คุณกับคนทั้งโรงจะ “กรี๊ด” พร้อมกัน… “หัวเราะ” พร้อมกัน… และ “อุทาน” คำว่า “เชี่ย!” ออกมาพร้อมกัน!
“เนื้อเรื่องหมู่บ้านโคกะโหลก ” ของมันอาจจะ “ไร้สาระ” … แต่มัน “จงใจ” ที่จะไร้สาระ… เพื่อ “เปิดพื้นที่” ให้ “การแสดง” ได้ “เฉิดฉาย” อย่างเต็มที่!
และ “นักแสดง” ทุกคนในเรื่องนี้… พวกเขาไม่ได้แค่ “แสดง”… พวกเขา “แบก” หนังทั้งเรื่องไว้บนบ่า… แล้ว “วิ่ง” เข้าเส้นชัยไปแบบ “สวยๆ” (แม้ว่าจะ “สะบักสะบอม” ก็ตาม)
ถ้าคุณ “เหนื่อย”… ถ้าคุณ “เครียด”… ถ้าคุณ “อยาก” ปลดปล่อยอะไรบางอย่าง…
… “หมู่บ้านโคกะโหลก” คือ “คำตอบ” ครับ!
ไปดูเถอะ… ไปดู “ความบ้า” … ไปดู “การแสดง” … ไปดู “ความกล้า” ของคนทำหนัง…
แล้วคุณจะเดินออกมาจากโรง… ด้วยความรู้สึกเดียวกับผม…
… “กูเพิ่งไปเจออะไรมาวะเนี่ย?” … แต่เป็น “อะไร” ที่ “โคตรจะมีความสุข” เลยว่ะ!
เชื่อผม! …ไป “โดน” ซะ! movieseries
