สวัสดีครับ! โอ้โห… ถามถึง “My Boo 2” หรือ “อนงค์ 2..สามสี่ชาติ” สินะครับ บอกเลยว่านี่คือหนังภาคต่อที่ผมเองก็ตั้งตารอ และก็แอบหวั่นใจไปพร้อมกัน!
คือต้องพูดยังงี้ก่อน ภาคแรก “อนงค์” (My Boo) ที่ออกมาเมื่อปี 2024 เนี่ย มันคือ “ม้ามืด” ของจริง มันคือหนังที่มาแบบไม่คาดหวัง แต่ฟาดเรียบ! มันคือส่วนผสมที่โคตรจะลงตัวของความตลกคาเฟ่แบบไทยๆ ความโรแมนติกแบบคนกับผีที่เคมีดี๊ดี (โบว์-จี๋ คือที่สุด!) และความสยองแบบพอดีคำ มันจบในตัวของมันเองได้สวยงามมาก
พอข่าว “อนงค์ 2” ออกมา คำถามแรกในหัวเลยคือ “จะเล่ายังไงต่อ?” ในเมื่อปมของอนงค์ในภาคแรกมันก็คลี่คลายไปแล้ว ความรักของคนกับผีมันก็ดูเหมือนจะ (ต้อง) จบลงด้วยการยอมรับความจริง… การจะ “ลาก” เรื่องต่อ มันเสี่ยงมากที่จะเละ
แต่คุณครับ… ผมเพิ่งเดินออกมาจากโรง… ขอบอกสั้นๆ ตรงนี้ก่อนเลยว่า ผู้กำกับ (พี่เอส คมกฤษ) เขาไม่ได้ “ลาก” ครับ… แต่เขา “ขยาย” มันออกไปในสเกลที่ผมไม่เคยคิดว่าหนังเรื่องนี้จะทำ!
นี่คือรีวิวแบบเจาะลึกสุดๆ ในสไตล์ “เพื่อนเล่าให้เพื่อนฟัง” ว่าทำไมคุณถึง (ควร) ต้องไปดู “อนงค์ 2..สามสี่ชาติ” โดยที่เราจะไม่เน้นย่อเรื่อง แต่จะขยี้ 3 ประเด็นหลักๆ ที่คุณขอมา: เนื้อเรื่อง (ที่ทะเยอทะยานขึ้น), งานภาพ (ที่อลังการขึ้น), และการแสดง (ที่ลึกซึ้งขึ้น)
เตรียมป๊อปคอร์นให้พร้อม… เพราะนี่จะยาวและ “อิน” มาก!
1. ภาคต่อที่แก้โจทย์ด้วย “โชคชะตา” การวิเคราะห์ “เนื้อเรื่อง”
ถ้าภาคแรกคือหนัง “รักในบ้านผีสิง” ภาคนี้คือ “มหากาพย์รักข้ามศตวรรษ” ครับ
ประเด็นที่ผมอยากพูดที่สุดคือ “ความกล้า” ของบทภาพยนตร์ “อนงค์ 2” ไม่ได้เลือกทางง่ายๆ ด้วยการสร้าง “ผีตัวใหม่” หรือให้ “อนงค์” กลับมาหลอกแบบเดิมๆ แต่หนังโยนไพ่ใบใหญ่ที่สุดที่เรียกว่า “การกลับชาติมาเกิด” (Reincarnation) ลงมากลางวง
ชื่อภาค “สอง..สามสี่ชาติ” นี่แหละครับคือหัวใจของมัน
เรื่องมันไม่ได้เริ่มที่ “โจ” (จี๋ สุทธิรักษ์) จะทำยังไงต่อกับบ้านผีสิง แต่เหมือนมี “เหตุการณ์ปริศนา” บางอย่าง (ไม่สปอยล์ว่าคืออะไร) ที่ทำให้โจได้ “เห็น” หรือ “ย้อน” กลับไปรับรู้อดีตชาติของเขากับ “อนงค์” (โบว์ เมลดา)
และนี่คือจุดที่หนัง “ระเบิด” สเกลของตัวเองทิ้ง จากหนังผีบ้านๆ กลายเป็นหนังพีเรียด 3 ยุค! เราได้เห็นโจกับอนงค์ในเวอร์ชัน:
- ยุคอยุธยา ที่แว่วๆ มาว่าฝ่ายหนึ่งเป็นนักรบชาวบ้านผู้กล้าหาญ
- ยุครัชกาลที่ 4 (รัตนโกสินทร์ตอนต้น) ที่ต้องไปพัวพันกับคดีสืบสวนผีปอบ
- ยุคสงครามโลกครั้งที่ 2 ที่ความรักต้องอยู่ท่ามกลางความโกลาหล
ในแง่ของ “การเล่าเรื่อง” นี่คือการเดิมพันที่สูงมาก เพราะมันหมายความว่าหนังต้องเล่า “มินิสตอรี่” ถึง 3 เรื่องซ้อน แล้วยังต้องเชื่อมโยงกลับมาที่ยุคปัจจุบันให้คนดูเชื่อให้ได้
มันเวิร์คไหม?
ผมจะพูดแบบไม่อวยนะ… “ความเชื่อมโยง” หรือ “เหตุผล” ที่ทำให้โจต้องย้อนอดีตไปดูเนี่ย อาจจะดู “ง่าย” ไปนิด (ตามสไตล์หนังรอมคอม) คือถ้าคุณเป็นคอหนังที่ชอบความสมจริงจังๆ คุณอาจจะ “เอ๊ะ” นิดหน่อยว่า “อ้าว… ย้อนกันง่ายๆ งี้เลยเหรอ?”
แต่! (และนี่คือแต่ตัวใหญ่ๆ)
เมื่อคุณ “ยอมรับ” กติกาของหนังได้แล้ว และปล่อยใจจอยไปกับการย้อนอดีต… คุณครับ… มันคือ “ความฟิน” ระดับสิบ!
สิ่งที่บทหนังภาคนี้ทำสำเร็จอย่างงดงาม คือการ “เติมเต็ม” ความรักของภาคแรกครับ ภาคแรกเรารู้สึกว่าโจกับอนงค์รักกันเร็ว มันคือ “รักแรกพบ” (Love at first sight) ที่น่ารัก แต่ภาคนี้มันตอกย้ำว่า… “ไม่! พวกเขาไม่ได้เพิ่งมารักกันชาตินี้”
ความผูกพันทั้งหมดที่เราเห็นในภาคแรก… การที่โจไม่กลัวอนงค์, การที่อนงค์รู้สึกปลอดภัยกับโจ… มันถูก “เฉลย” ในภาคนี้ว่ามันคือ “ความทรงจำ” ที่ฝังลึกข้ามภพข้ามชาติ มันคือ “พรหมลิขิต” ที่แท้จริง
มันทำให้มวลความรักของหนังเรื่องนี้ “หนักแน่น” ขึ้น 100 เท่า! มันเปลี่ยนจาก “คนจีบผี” กลายเป็น “วิญญาณสองดวงที่ตามหากันมาทุกชาติภพ”
แล้วความตลกล่ะ? หายไปไหม?
ไม่เลย! นี่คือความเก่งของผู้กำกับและคนเขียนบท แก๊งเก่า (นำโดย พี่แจ็ค แฟนฉัน) กลับมาครบ และพวกเขาไม่ได้แค่โผล่มาในยุคปัจจุบัน แต่ถูก “ยัด” เข้าไปเป็นตัวละครในอดีตชาติด้วย! ความฮาจึงไม่ได้ลดลง แต่แค่เปลี่ยน “บริบท” ไปตามยุคสมัย ซึ่งมันสร้างเสียงหัวเราะได้ตลอดทั้งเรื่อง มันคือการ “เบรกอารมณ์” ที่ชาญฉลาดมาก ไม่ปล่อยให้พาร์ทพีเรียดมัน “ดราม่า” หรือ “เครียด” จนคนดูเหนื่อย
สรุปพาร์ทเนื้อเรื่อง: “อนงค์ 2” คือภาคต่อที่ทะเยอทะยานมาก มันเลือกที่จะ “เล่าใหญ่” แทนที่จะ “ย่ำอยู่ที่เดิม” แม้จะมีจุด “ง่าย” ในการผูกเรื่องบ้าง แต่ “ผลลัพธ์” ทางอารมณ์ที่ได้นั้นทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ มันคือการ “รีเซ็ต” หนังรักเรื่องนี้ให้กลายเป็นมหากาพย์ที่ “สมบูรณ์” ยิ่งขึ้นครับ
2. เมื่อ “บ้านผีสิง” กลายเป็น “เครื่องไทม์แมชชีน” การวิเคราะห์ “งานภาพและโปรดักชัน”
ถ้าเนื้อเรื่องคือ “หัวใจ” งานโปรดักชันคือ “ร่างกาย” ที่ทำให้หัวใจดวงนี้เต้นได้ครับ
บอกตามตรง ภาคแรก งานภาพจะเน้นความ “ดิบ” ความ “จริง” ของบ้านผีสิงเก่าๆ แสงเงานัวๆ ที่ดูน่ากลัวปนขำ แต่ใน “อนงค์ 2” … คุณจะได้เห็น “งบประมาณ” ที่เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน! (ฮ่าๆ)
นี่คือสิ่งที่ผมประทับใจมากที่สุดในภาคนี้ครับ:
ความ “จริงจัง” ในการสร้างโลก 3 ยุค
หนังไม่ได้ทำแบบ “สุกเอาเผากิน” ไม่ได้แค่เอาชุดพีเรียดมาใส่แล้วถ่ายในสตูดิโอ แต่ “อนงค์ 2” สร้างโลกของแต่ละยุคขึ้นมาได้อย่างน่าเชื่อถือและ “สวยงาม” จนน่าตกใจ
- ยุคอยุธยา: เราได้เห็นความดิบเถื่อนของหมู่บ้าน การสู้รบที่ดูจริงจัง เสื้อผ้าหน้าผมที่ “มอมแมม” สมจริง ไม่ได้สวยเนี้ยบเหมือนในละครทีวี
- ยุครัชกาลที่ 4: นี่คือยุคที่ผมชอบที่สุดในแง่ของงานภาพ มันคือความ “คลาสสิก” ความงดงามของสถาปัตยกรรมไทยโบราณ แสงจันทร์นวลๆ ที่ส่องกระทบเรือนไทย การใช้สีสันในฉากที่ “คุมโทน” ได้อย่างมีศิลปะ
- ยุคสงครามโลก: เราได้เห็นความโกลาหล ควันระเบิด เสื้อผ้าสไตล์ยุโรปที่เริ่มเข้ามาผสมผสาน โทนสีของภาพจะหม่นลง สร้างความรู้สึกไม่ปลอดภัย
การออกแบบงานสร้าง (Production Design) คือ “ตัวเอก” อีกคน
ผมกล้าพูดเลยว่า ทีมงานเบื้องหลังทำการบ้านมาหนักมาก “ฉาก” และ “เครื่องแต่งกาย” (Costume) ไม่ใช่แค่ “ประกอบ” แต่คือ “ตัวเล่าเรื่อง” ที่สำคัญ พอมันสมจริง มันก็ส่งให้นักแสดง “เชื่อ” ในบทบาทของตัวเองได้ง่ายขึ้น และเมื่อนักแสดงเชื่อ… คนดูก็เชื่อตามครับ
งานนี้ต้องให้เครดิตผู้กำกับ (คมกฤษ ตรีวิมล) ที่ยังคง “คุมโทน” หนังไว้ได้ แม้จะต้องสลับไปมาถึง 4 ยุค (รวมปัจจุบัน) แต่หนังไม่ “โดด” มันมีความ “นัว” ในแบบของอนงค์ที่ยังคงอยู่ครบถ้วน
แล้ว CG ผี ล่ะ?
ในภาคนี้ “ความน่ากลัว” หรือ “ฉากตุ้งแช่” อาจจะถูกลดทอนลงเล็กน้อย เพื่อเปิดทางให้พาร์ท “มหากาพย์” ความรัก แต่ CG ที่ใช้ (โดยเฉพาะในยุคอดีต เช่น ผีปอบ) ก็ทำได้ถึงมาตรฐานหนังไทยครับ ไม่ได้ลอยหรือดูการ์ตูนจนขัดอารมณ์
สรุปพาร์ทงานภาพ: “อนงค์ 2” ยกระดับตัวเองจากหนัง “ผีตลกบ้านๆ” ไปสู่หนัง “พีเรียดฟอร์มดี” ได้อย่างน่าชื่นชม มันคือหนังที่คุณ “เสพงานภาพ” ได้อย่างเพลิดเพลิน การได้เห็นนักแสดงที่เรารักในบริบทที่แตกต่างกันถึง 3 ยุค มัน “คุ้มค่าตั๋ว” มากๆ ครับ
3. เมื่อ “เคมี” ต้องกลายเป็น “ความผูกพัน” การวิเคราะห์ “การแสดง”
และแล้วก็มาถึงจุดที่ผมคิดว่าเป็น “เสาหลัก” ที่แบกหนังทั้งสองภาคไว้… นั่นคือ “นักแสดง” โดยเฉพาะคู่พระนาง
ถ้าภาคแรกคือ “เสน่ห์” ภาคนี้คือ “ฝีมือ” ครับ
โบว์-เมลดา สุศรี (ในบท อนงค์ และอีกหลายชาติ)
ผมจะพูดคำนี้… นี่คือ “การแสดงที่ดีที่สุด” ครั้งหนึ่งของโบว์ เมลดา
ในภาคแรก โบว์เล่นเป็น “ผีสาวขี้เหงา” ที่น่ารัก น่าเอ็นดู และน่าสงสาร… แต่นั่นคือการเล่นเป็น “ตัวละครเดียว”
ในภาคนี้ โบว์ต้องแบกรับบทบาทที่ “หนักหน่วง” กว่าเดิมหลายเท่า เธอไม่ใช่แค่ “อนงค์” แต่เธอคือ “จิตวิญญาณ” เดียวกันที่ไปเกิดในร่างผู้หญิง 3 คน 3 สถานะ ทั้งนักรบ, หญิงสาวในยุคโบราณ, และหญิงยุคสงคราม
สิ่งที่โบว์ทำได้ “มหัศจรรย์” มาก คือ… แม้เธอจะเปลี่ยนชุด เปลี่ยนการพูดจาไปตามยุค แต่ “แววตา” ของเธอยังคงเป็น “อนงค์” คนเดิม!
เธอสามารถ “รักษาแก่น” ของตัวละครที่ “รักเดียวใจเดียว” และ “บริสุทธิ์” เอาไว้ได้อย่างมั่นคงท่ามกลางบริบทที่เปลี่ยนไป มันคือการแสดงที่ต้องใช้ “ความเข้าใจ” ตัวละครอย่างลึกซึ้ง ไม่ใช่แค่การ “สวมบทบาท” ไปวันๆ ฉากดราม่าที่ต้องสื่อถึง “ความพลัดพราก” ที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า… โบว์เอาอยู่หมดจดครับ ผมไม่แปลกใจเลยถ้าเธอจะได้เข้าชิงรางวัลจากเรื่องนี้
จี๋-สุทธิรักษ์ ทรัพย์วิจิตร (ในบท โจ และอีกหลายชาติ)
ถ้าโบว์คือ “หัวใจ” ที่ร้อยเรื่อง… จี๋ก็คือ “สายตา” ของคนดูครับ
บทของจี๋ในภาคนี้เปลี่ยนไป ภาคแรกเขาคือ “ตัวชง” ความตลก คือเกมเมอร์หนุ่มที่ต้องเอาตัวรอด แต่ในภาคนี้ เขาคือ “ชายผู้ตามหาความรักที่หายไป”
จี๋ต้องรับบทหนักในการเป็น “ผู้เฝ้ามอง” อดีต และต้อง “แบกรับ” ความเจ็บปวดของการ “สูญเสีย” ซ้ำๆ ในแต่ละชาติภพ การแสดงของเขา “นุ่มนวล” และ “จริงใจ” มากขึ้น เราจะรู้สึกถึง “ความคิดถึง” และ “แรงศรัทธา” ในความรักที่เขามีต่ออนงค์
เคมีของทั้งคู่ในภาคนี้ มัน “อัพเกรด” ขึ้นครับ มันไม่ใช่เคมีแบบ “หนุ่มสาวจีบกัน” แต่มันคือเคมีของ “Soulmate” (คู่แท้) ที่เจอกันกี่ครั้ง ก็ต้องรักกันทุกครั้ง… และมัน “เศร้า” มาก แต่มันก็ “อิ่มเอม” มากเช่นกัน
แก๊งสมทบ (แจ็ค, ปื๊ด, และคนอื่นๆ)
นี่คือ “ผงชูรส” ที่ขาดไม่ได้! การกลับมาของพวกเขาคือการ “การันตี” ว่าหนังจะไม่ “ดาร์ก” เกินไป พวกเขาคือตัวแทนของความ “ปัจจุบัน” ที่คอยตบมุกให้เราขำกลิ้งเหมือนเดิม การที่พวกเขาได้ไปโลดแล่นในยุคอดีตด้วย ยิ่งสร้างสีสันและความป่วนได้แบบคูณสิบ
รุปพาร์ทการแสดง “อนงค์ 2” คือเวทีปล่อยของสำหรับ “โบว์ เมลดา” ที่พิสูจน์ว่าเธอคือ “นางเอก” แถวหน้าของวงการที่เล่นได้ทุกบทบาท และคือการเติบโตทางการแสดงของ “จี๋ สุทธิรักษ์” ที่ก้าวข้ามจากบทตลกน่ารัก มาสู่บท “พระเอกโรแมนติก-ดราม่า” ได้อย่างเต็มตัว… และเคมีของทั้งคู่ ก็ยังคง “ดีที่สุด” เหมือนเดิมครับ
บทสรุป “อนงค์ 2” คือภาคต่อที่ “จำเป็นต้องมี”
โดยรวมแล้ว “อนงค์ 2..สามสี่ชาติ” ไม่ใช่แค่ “ภาคต่อหากิน” แต่มันคือ “ภาคต่อที่เติมเต็ม” เรื่องราวทั้งหมด
มันตอบคำถามที่ค้างคาใจจากภาคแรกว่า “แล้วยังไงต่อ?” ด้วยคำตอบที่ “ยิ่งใหญ่” กว่าที่เราคิดไว้มาก มันคือการเปลี่ยนหนัง “ผีตลก” ให้กลายเป็น “หนังรักแท้” ที่มี “เวลา” เป็นบททดสอบ
ถ้าคุณรัก “อนงค์” ภาคแรก… คุณ “ต้อง” ดูภาคนี้ครับ เพราะมันคือ “จิ๊กซอว์” ชิ้นสุดท้ายที่จะทำให้เรื่องราวของโจกับอนงค์ “สมบูรณ์”
ถ้าคุณเฉยๆ กับภาคแรก… ผมก็ยังอยากให้คุณลองเปิดใจดูภาคนี้ เพราะ “สเกล” ของงานสร้าง, ความ “พีเรียด” ที่อลังการ, และการแสดงที่ “ลึกซึ้ง” ขึ้น มันอาจจะ “ชนะใจ” คุณในแบบที่ภาคแรกทำไม่ได้ก็ได้
นี่คือหนังไทยที่ “กล้า” จะทำภาคต่อแบบ “ฉีกกรอบ” และมันก็ทำออกมาได้ “ถึงใจ” มากๆ… มันคือหนังที่ทำให้ผมยิ้ม, หัวเราะ, และแอบน้ำตาซึม… กับความรักที่ “ผูกกันมานานแล้ว” ของเขาทั้งคู่จริงๆ ครับ
ไปดูเถอะครับ… แล้วคุณจะเข้าใจว่าทำไมความรักของพวกเขา… แค่ “ชาติเดียว” มันไม่เคยพอ
หวังว่ารีวิวฉบับ “เพื่อนเล่า” ที่ยาวเหยียดนี้ จะจุใจและตอบโจทย์ที่คุณอยากได้นะครับ!
หากคุณสนใจอยากให้ผมวิเคราะห์หรือเจาะลึกหนังเรื่องอื่นๆ โดยเฉพาะซีรีส์ (อย่างที่คุณเคยสนใจ) หรือหนังไทยเรื่องไหนอีก บอกได้เลยนะครับ! movieseries
