สวัสดีค่ะทุกคน! ถ้าพูดถึงนักแสดงชาวจีนที่ทรงอิทธิพลและมีฝีมือการแสดงที่พัฒนาแบบก้าวกระโดดจนครองใจแฟนๆ ทั่วโลก ชื่อแรกๆ ที่ต้องนึกถึงเลยก็คือ “เซียวจ้าน” (Xiao Zhan) ใช่ไหมคะ? วันนี้เราจะมานั่งคุยกันแบบเจาะลึกสุดๆ ชวนทุกคนมาเสพงานศิลป์ผ่านผลงานภาพยนตร์และซีรีส์ 10 เรื่องเด็ดของเขากันค่ะ
เราจะไม่มานั่งเล่าเรื่องย่อนะคะ เพราะเชื่อว่าหลายคนคงพอรู้กันมาบ้างแล้ว หรือถ้าใครยังไม่เคยดู การไม่รู้เรื่องย่อเลยอาจจะทำให้ดูสนุกกว่าด้วยซ้ำ! แต่เราจะมาผ่าตัดรีวิวถึง “มวลอารมณ์ของเนื้อเรื่อง งานภาพที่สะกดสายตา และพัฒนาการทางการแสดง” ของเซียวจ้านแบบเน้นๆ ให้ออกมาเป็นภาษาพูดคุยกันสบายๆ แต่รับรองว่าอ่านแล้วต้องอยากเปิดดู (หรือกลับไปดูซ้ำ) แน่นอนค่ะ เตรียมขนมขบเคี้ยวให้พร้อม แล้วมาลุยกันเลย!
ปรมาจารย์ลัทธิมาร (The Untamed)
เมื่อรอยยิ้มที่สดใสที่สุด ต้องเผชิญกับโลกที่มืดมิดที่สุด
- มวลอารมณ์ของเนื้อเรื่อง เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ซีรีส์มิตรภาพลูกผู้ชายทั่วไป แต่มันคือปรัชญาของการตั้งคำถามกับความดีและความเลวในสังคมมนุษย์ค่ะ ตัวซีรีส์พาเราไปสัมผัสกับคำว่า “โลกนี้ไม่ได้มีแค่ขาวกับดำ” มันเต็มไปด้วยสีเทา การถูกใส่ร้าย การเมืองในยุทธภพ และการสูญเสียที่บีบคั้นหัวใจสุดๆ มวลอารมณ์ของเรื่องนี้มันเหมือนรถไฟเหาะ ช่วงแรกคุณจะหัวเราะไปกับความสดใส แต่พอถึงจุดเปลี่ยน… คุณเตรียมทิชชู่ไว้เป็นลังได้เลย มันหน่วง มันเจ็บปวด แต่มันก็งดงามในแง่ของความผูกพันที่ก้าวข้ามทุกกฎเกณฑ์
- งานภาพและโปรดักชั่น งานภาพเรื่องนี้เหมือนเรากำลังดูภาพวาดพู่กันจีนที่เคลื่อนไหวได้ค่ะ การออกแบบสถาปัตยกรรมและเสื้อผ้าของแต่ละตระกูลมันมีเอกลักษณ์มาก โทนสีจะเปลี่ยนไปตามอารมณ์ของตัวละคร อย่างฉากที่ท่าเรือสัตตบงกชจะดูอบอุ่นสบายตา แต่พอตัดไปที่อวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่ จะมีความเย็นชา สงบนิ่ง และเมื่อเข้าสู่อี๋หลิง งานภาพจะดรอปสีลงให้ดูมืดหม่น แสงเงาที่สาดลงมาบนหน้าตัวละครในฉากดราม่าจัดๆ คือจัดแสงได้มีศิลปะมาก
- พลังการแสดง ถ้าไม่มี “เว่ยอู๋เซี่ยน” ที่เล่นโดยเซียวจ้าน เรื่องนี้อาจจะไม่กลายเป็นตำนานขนาดนี้ค่ะ ทำให้เราเชื่อหมดใจว่าเด็กหนุ่มที่สดใส ซุกซน รอยยิ้มสว่างไสวราวกับพระอาทิตย์ในวันนั้น กลายมาเป็นปรมาจารย์อี๋หลิงที่แบกรับความแค้นและความเจ็บปวดของโลกทั้งใบไว้ได้อย่างไร การแสดงออกทางสายตาของเขาคือจุดพีคที่สุด ตอนที่เขาหัวเราะทั้งน้ำตาบนหลังคา หรือแววตาที่ว่างเปล่าตอนสูญเสียศิษย์พี่ มันคืออินเนอร์ที่ทะลุจอออกมาตีแสกหน้าคนดู เป็นการแสดงที่สมบูรณ์แบบในแง่ของการถ่ายทอดความแตกสลายของมนุษย์ค่ะ
กระบี่เทพสังหาร (Jade Dynasty 1) – ภาพยนตร์
หนุ่มน้อยซื่อบื้อ กับการถูกชะตากรรมเล่นตลกจนแทบเสียสติ
- มวลอารมณ์ของเนื้อเรื่อง สำหรับมูฟวี่เรื่องนี้ มู้ดมันจะมีความเป็นหนังกำลังภายในยุคคลาสสิกที่เล่าเรื่องแบบกระชับ ฉับไว มันคือการเดินทางของ Underdog (มวยรอง) หรือคนธรรมดาที่ไม่มีอะไรดีเลย แต่จับพลัดจับผลูไปได้ของวิเศษและโดนลากเข้าไปในสงครามธรรมะ-อธรรม มวลอารมณ์มันมีความตลกร้ายเบาๆ มีความกาวนิดๆ ในช่วงต้น แต่พอเข้าช่วงท้ายปุ๊บ หนังพลิกอารมณ์ไปสู่ความดาร์ก ความสับสน และการระเบิดอารมณ์ที่รุนแรงมาก
- งานภาพและโปรดักชั่น ใครที่ชินกับเซียวจ้านในลุคเนี้ยบๆ มาดูเรื่องนี้อาจจะตกใจ เพราะงานภาพเขาเน้นความ “เรียลและดิบ” เสื้อผ้าหน้าผมของจางเสี่ยวฝานจะดูมอซอ คลุกฝุ่น คลุกโคลน งานภาพมีความหม่นๆ เรียลลิสติก ไม่ได้สว่างจ้าหรือฟรุ้งฟริ้งเหมือนซีรีส์เทพเซียนทั่วไป คิวบู๊ใช้สลิงเยอะมากและดูมีน้ำหนัก การใช้กราฟิก (CGI) ในฉากการต่อสู้ตอนท้ายก็ถือว่าทำได้อลังการและดุดัน เข้ากับความบ้าคลั่งของตัวละคร
- พลังการแสดง การรับบท “จางเสี่ยวฝาน” เป็นงานหินมากนะคะ เพราะตัวละครนี้มีความซื่อ (จนเกือบโง่) ซื่อสัตย์ และเจียมเนื้อเจียมตัว ลบภาพหนุ่มหล่อเจ้าเสน่ห์ทิ้งไปหมดเลย กลายเป็นเด็กวัดที่ดูเด๋อด๋าจริงๆ แต่ไฮไลต์มันอยู่ที่ 20 นาทีสุดท้ายของหนัง ตอนที่เขาเข้าสู่ภาวะมารครอบงำ แววตาที่เคยซื่อบริสุทธิ์เปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น สับสน และสิ้นหวัง แสดงฉากที่ต้องต่อสู้กับสติสัมปชัญญะของตัวเองได้ขนลุกมาก เสียงคำรามและแววตาแดงก่ำนั่นคือพิสูจน์เลยว่าเขาเอาอยู่กับบทสายดาร์ก
คุณคือคำปฏิญาณแห่งรัก (The Oath of Love)
ความอบอุ่นที่ค่อยๆ ละลายกำแพงน้ำแข็งในใจ
- มวลอารมณ์ของเนื้อเรื่อง เปลี่ยนโหมดมาที่ซีรีส์โรแมนติกยุคปัจจุบันกันบ้าง เรื่องนี้มวลอารมณ์คือคำว่า “ฮีลลิ่ง” (Healing) ล้วนๆ ค่ะ มันไม่ใช่รักใสๆ วัยรุ่น แต่เป็นความรักของผู้ใหญ่ที่ต้องรับมือกับปัญหาครอบครัว หน้าที่การงาน และบาดแผลในจิตใจ เนื้อเรื่องเดินไปแบบเรื่อยๆ ไม่หวือหวา แต่มันกินใจและทัชความรู้สึกคนดูตรงที่มัน “สมจริง” มันคือชีวิตของคนสองคนที่เข้ามาเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้แก่กันและกันในวันที่โลกใจร้าย
- งานภาพและโปรดักชั่น โทนภาพของเรื่องนี้คือความอบอุ่นละมุนละไม แสงมักจะจัดมาในโทนสีวอร์ม (Warm Tone) ดูแล้วสบายตา ฉากในโรงพยาบาลก็ไม่ได้ดูน่ากลัวหรือหดหู่ แต่กลับดูเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความหวัง เสื้อผ้าหน้าผมของนักแสดงก็จัดว่าดูดี เรียบหรู โดยเฉพาะชุดกาวน์ของหมอกู้ที่ใส่ออกมาแล้วดูเป็นคุณหมอที่ทั้งสมาร์ทและน่าเชื่อถือสุดๆ
- พลังการแสดง บท “หมอกู้เว่ย” เป็นตัวละครที่มีกำแพงสูงมาก ภายนอกดูเย็นชา สุขุม และมีปมเรื่องความผิดพลาดในอดีต เล่นตัวละครนี้ด้วยการใช้ “Micro-expression” หรือการแสดงออกทางสีหน้าเล็กๆ น้อยๆ ได้เก่งมาก เราจะเห็นมุมปากที่ค่อยๆ ยกขึ้น แววตาที่ค่อยๆ อ่อนโยนลงเมื่อมองนางเอก มันเป็นการแสดงที่ไม่ได้เล่นใหญ่ แต่ลึกซึ้ง เวลาเขาแสดงฉากที่ต้องร้องไห้แบบเก็บกด คิ้วที่ขมวดเข้าหากันและน้ำตาที่คลอเบ้า มันทำให้คนดูรู้สึกอยากเข้าไปกอดปลอบหมอกู้แน่นๆ เลยล่ะค่ะ เคมีกับหยางจื่อก็น่ารักเป็นธรรมชาติสุดๆ
ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน (Douluo Continent)
การผจญภัย มิตรภาพ และการเติบโตของวัยรุ่นพลังวิญญาณ
- มวลอารมณ์ของเนื้อเรื่อง เรื่องนี้ฟีลลิ่งเหมือนเรากำลังดูอนิเมะโชเน็นสายหลักเลยค่ะ! มวลอารมณ์เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น พลังแห่งวัยรุ่น การก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง และที่สำคัญที่สุดคือ “Teamwork” หรือมิตรภาพของกลุ่มเพื่อนที่ร่วมหัวจมท้ายไปด้วยกัน เนื้อเรื่องมีความแฟนตาซีจ๋าๆ ดูสนุก ย่อยง่าย มีฉากให้ลุ้นระทึกกับการอัปเลเวลของตัวละครตลอดเวลา เป็นเรื่องที่ดูแล้วได้พลังบวกกลับมาเต็มๆ
- งานภาพและโปรดักชั่น เนื่องจากดัดแปลงมาจากอนิเมะและนิยายแฟนตาซี งานภาพและ CGI จึงเป็นหัวใจสำคัญ ซึ่งโปรดักชั่นก็ไม่ทำให้ผิดหวัง การดีไซน์สัตว์วิญญาณ วงแหวนวิญญาณ และการปล่อยพลังทำออกมาได้อลังการ สีสันฉูดฉาดสะดุดตา โลกในซีรีส์ถูกสร้างขึ้นมาให้ดูแปลกใหม่แต่ก็น่าหลงใหล ฉากต่อสู้มีความรวดเร็วและใช้เอฟเฟกต์จัดเต็ม เข้ากับจังหวะของเรื่องที่ตื่นเต้นตลอดเวลา
- พลังการแสดง ในบท “ถังซาน” ต้องมารับบทเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่เพิ่งเริ่มเรียนรู้โลก สิ่งที่เขาทำได้ดีมากคือการสื่อให้เห็นถึง “ความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว” ในแววตา ถังซานไม่ใช่คนก้าวร้าว แต่เป็นผู้นำที่ใช้สมองและความอ่อนโยนในการซื้อใจเพื่อน ถ่ายทอดความสุขุมนุ่มลึกของตัวละครนี้ออกมาได้ดี และในขณะเดียวกัน ฉากที่เขาต้องแสดงความรักต่อพ่อหรืออาจารย์ เขาก็ปล่อยโฮและแสดงความเปราะบางออกมาได้อย่างน่าสงสาร เป็นเสาหลักของเรื่องที่คุมโทนซีรีส์ได้อยู่หมัด
หมาป่าจอมราชันย์ (The Wolf)
ความรักที่เต็มไปด้วยรอยแผล การเมือง และบุรุษผู้เกิดมาเพื่อเป็นสายลม
- มวลอารมณ์ของเนื้อเรื่อง ดาร์ก เข้มข้น และกดดัน! นี่คือมวลอารมณ์หลักของเรื่องนี้ค่ะ มันไม่ใช่ซีรีส์ชิงไหวชิงพริบธรรมดา แต่มีความดิบเถื่อนของการเอาชีวิตรอด การทรยศหักหลัง และความรักแบบรักสามเส้าที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก บรรยากาศของเรื่องเต็มไปด้วยความตึงเครียด เราจะรู้สึกได้ถึงภาระหน้าที่ที่ตัวละครทุกตัวต้องแบกรับ มันเป็นเรื่องราวของความรักที่ถูกบดขยี้ด้วยอำนาจและชะตากรรม
- งานภาพและโปรดักชั่น งานภาพของ The Wolf มีเอกลักษณ์สูงมาก โทนภาพจะมีความดิบ สลัวๆ เน้นเงาหนักๆ เพื่อสื่อถึงความมืดหม่นในจิตใจตัวละคร โลเคชั่นส่วนใหญ่เป็นป่า เขา ภูมิประเทศที่ดูสมบุกสมบัน ชุดคอสตูมไม่ได้เน้นความสวยงามฟรุ้งฟริ้ง แต่เน้นความสมจริงแบบนักรบ มีความเซอร์ มีรอยขาด รอยเปื้อน ซึ่งมันช่วยขับเน้นให้เรื่องราวดูจริงจังและสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บของสมรภูมิรบ
- พลังการแสดง แม้เรื่องนี้ จะรับบทพระรอง “จี๋ชง” แต่บอกเลยว่าเขาขโมยซีนได้แบบถล่มทลาย! นี่คือบทบาทที่ฉีกภาพลักษณ์เดิมๆ ของเขาอย่างสิ้นเชิง จากหนุ่มหน้าใสกลายเป็นนักล่าค่าหัวที่ไว้หนวดเคราครึ้ม ผิวคล้ำแดด และมีท่าทางยียวนกวนประสาท ถ่ายทอดความเป็นชายชาตรีที่รักอิสระเหมือนสายลมออกมาได้มีเสน่ห์ล้นเหลือ แต่ในขณะเดียวกัน ใต้ท่าทางกวนๆ นั้น เขากลับซ่อนแววตาที่เจ็บปวดจากอดีตและรักแท้ที่ไม่มีวันสมหวังไว้ ฉากที่จี๋ชงยอมปล่อยมือจากนางเอกด้วยรอยยิ้มเท่ๆ แต่ตาแดงก่ำ เป็นอะไรที่กระชากใจคนดูสุดๆ
ลำนำกระดูกหยก (The Longest Promise)
ความสง่างามที่เยือกเย็น ซ่อนเร้นไฟรักที่แผดเผาโชคชะตา
- มวลอารมณ์ของเนื้อเรื่อง กลับมาที่แนวเทพเซียน (Xianxia) แต่อารมณ์เรื่องนี้มันจะมีความเป็น “Melodrama” หรือความโศกสลดที่งดงามค่ะ ธีมหลักคือการต่อสู้กับชะตากรรม ความรักต้องห้ามระหว่างศิษย์กับอาจารย์ เนื้อเรื่องมันมีความละเมียดละไม ค่อยๆ ซึมลึก อารมณ์คล้ายๆ กับเรากำลังดูโศกนาฏกรรมชั้นสูงที่เรารู้ว่าตอนจบมันจะต้องเจ็บปวด แต่มันก็สวยงามจนเราละสายตาไม่ได้
- งานภาพและโปรดักชั่น จุดนี้ต้องกราบโปรดักชั่นเลยค่ะ! งานภาพคือที่สุดของความเป็นเทพเซียน โทนภาพสว่าง กระจ่างใส แสงออร่าที่จับตัวละครคือทำให้ดูศักดิ์สิทธิ์มาก ชุดของฉืออิ่งที่เป็นสีขาวหลายๆ เลเยอร์ พลิ้วไหวตามลม ประกอบกับฉากหลังที่เป็นเทือกเขาจิ่วอี้ที่เต็มไปด้วยหิมะและเมฆหมอก มันเหมือนความฝันจริงๆ CGI เวทมนตร์และการร่ายรำตอนใช้กระบี่คือพริ้วไหวราวกับบทกวี
- พลังการแสดง บท “ฉืออิ่ง” คือความท้าทายระดับสิบ ค่ะ เพราะตัวละครนี้คือนักบวชที่ต้องละทิ้งอารมณ์ทางโลก หน้าตาต้องนิ่งสงบ เย็นชา แต่ภายในใจมีความขัดแย้งมหาศาล ต้องแสดงทุกอย่างผ่าน “ดวงตาและจังหวะการหายใจ” ล้วนๆ ท่าทางการเดิน การขยับตัว ถูกออกแบบมาให้ดูสง่างาม ไร้ที่ติเหมือนเทพบุตรตกสวรรค์ เวลาที่เขาเริ่มมีความรัก แววตาที่สั่นไหวเพียงเล็กน้อยก็ทำให้คนดูใจเต้นแรงได้ และฉากดราม่าช่วงท้ายที่เขาต้องฝืนทนต่อความเจ็บปวดทั้งกายและใจ เป็นการแสดงที่ยกระดับฝีมือของเขาไปอีกขั้นในฐานะนักแสดงดราม่าชั้นครู
วันที่ฝันเริ่มต้น (The Youth Memories / Where Dreams Begin)
เลือดหยาดเหงื่อ และไฟฝันของวัยรุ่นปักกิ่งยุค 70s
- มวลอารมณ์ของเนื้อเรื่อง เรื่องนี้พาเรานั่งไทม์แมชชีนกลับไปยุคปฏิวัติวัฒนธรรมและช่วงเปิดประเทศของจีนค่ะ มวลอารมณ์มันเรียลมากๆ มีความนอสทัลเจีย (Nostalgia) หรือถวิลหาอดีต เราจะได้เห็นชีวิตวัยรุ่นที่เต็มไปด้วยไฟ เลือดร้อน รักเพื่อนพ้อง และอยากจะสร้างความยิ่งใหญ่ แต่สุดท้ายก็โดน “ชีวิตจริงและกาลเวลา” ตบหน้าจนต้องเรียนรู้ที่จะเติบโต เป็นซีรีส์แนว Coming-of-age ที่เข้มข้น ลึกซึ้ง และสอนบทเรียนชีวิตได้ดีมากๆ
- งานภาพและโปรดักชั่น งานภาพเรื่องนี้คือการย้อมสีแบบฟิล์มเก่าๆ โทนสีจะออกตุ่นๆ น้ำตาลๆ อมเขียวสไตล์ยุค 70s ทุกอย่างดูสมจริงไปหมด ไม่ว่าจะเป็นตรอกซอกซอยในปักกิ่ง จักรยานโบราณ เสื้อโค้ททหาร ลานสเก็ตน้ำแข็ง การจัดแสงมีความเป็นธรรมชาติสูงมาก ไม่มีฟิลเตอร์หน้าเนียนใดๆ ทำให้เรารู้สึกเหมือนกำลังแอบดูชีวิตคนในยุคนั้นจริงๆ
- พลังการแสดง การสวมบท “เซียวชุนเซิง” ลูกพี่ใหญ่แห่งลานสเก็ต เซียวจ้านเล่นได้ “โคตรเท่และโคตรเรียล” ค่ะ เขาใส่ความเป็นมนุษย์เดินดินที่มีทั้งความเก่งกาจ ความก้าวร้าว และความเปราะบางลงไปในตัวละครได้อย่างกลมกล่อม จังหวะการพูดที่รัวและฉะฉานสไตล์คนปักกิ่งขนานแท้ (เรื่องนี้ ใช้เสียงตัวเองและปรับสำเนียงด้วย) ทำให้คาแรคเตอร์มีชีวิตชีวามาก ฉากที่เขาบาดเจ็บและต้องเผชิญกับจุดต่ำสุดของชีวิต การแสดงออกถึงความสิ้นหวังแต่มือยังกำแน่นเพื่อไม่ให้ใครเห็นความอ่อนแอ… บอกเลยว่าน้ำตาแตก การแสดงของเขาในเรื่องนี้ได้รับคำชมจากนักวิจารณ์เยอะมากว่าสามารถก้าวข้ามคำว่า “ไอดอล” สู่ “นักแสดงคุณภาพ” อย่างแท้จริง
แสงส่องรักข้างกาย (Sunshine by My Side)
มนต์เสน่ห์ของหนุ่มออฟฟิศธรรมดา ที่ส่องสว่างในวันฝนพรำ
- มวลอารมณ์ของเนื้อเรื่อง เปลี่ยนอารมณ์มาดูซีรีส์ชีวิตคนเมืองที่เรียลจนน่าตกใจกันค่ะ เรื่องนี้เล่าถึงรักต่างวัยระหว่างผู้กำกับโฆษณาหญิงที่เพิ่งหย่าร้าง กับเด็กหนุ่มกราฟิกดีไซเนอร์ มวลอารมณ์คือ “ชีวิตวัยทำงานล้วนๆ” การโดนเจ้านายขโมยผลงาน การต้องดิ้นรนจ่ายค่าเช่าห้อง การเผชิญหน้ากับครอบครัวที่คาดหวัง มันมีความหน่วงเบาๆ แต่ก็ถูกปลอบประโลมด้วยความรักที่ค่อยๆ เติบโตอย่างมีเหตุผล เป็นความโรแมนติกที่ไม่ได้เพ้อฝัน แต่จับต้องได้
- งานภาพและโปรดักชั่น งานภาพคือ Modern Urban เต็มรูปแบบ มุมกล้องสวยงาม จัดแสงตามสภาพแวดล้อมจริง เช่น แสงแดดยามเช้าที่สาดเข้ามาในห้องเช่าแคบๆ แสงไฟนีออนริมถนนตอนกลางคืนที่สะท้อนความเหงาของคนเมืองใหญ่ เสื้อผ้า ในเรื่องนี้ก็เป็นแฟชั่นวัยทำงานทั่วไป เสื้อยืด กางเกงยีนส์ แจ็คเก็ตธรรมดาๆ แต่งานภาพสามารถดึงเสน่ห์ความคลีนและเป็นธรรมชาติออกมาได้ดีมาก
- พลังการแสดง “เซิ่งหยาง” คือตัวละครที่ใกล้เคียงกับคำว่า “คนปกติ” มากที่สุด แล้วค่ะ (แถมยังมีอาชีพเป็นดีไซเนอร์เหมือนเซียวจ้านก่อนเข้าวงการด้วย) เขาเล่นบทนี้ได้เป็นธรรมชาติจนเหมือนไม่ได้แสดง ความหมาเด็ก ความคลั่งรักรุ่นพี่ แววตาที่มองนางเอกเหมือนมีดวงดาวนับพันดวงอยู่ในนั้น มันฟีลกู้ดมากๆ แต่ในพาร์ทของการทำงานและการทะเลาะกับพ่อแม่ เซียวจ้านก็สื่อสารอารมณ์ความกดดันของเด็กจบใหม่ที่อยากพิสูจน์ตัวเองออกมาได้ขยี้ใจวัยทำงานสุดๆ เป็นการแสดงที่น้อยแต่มาก (Less is more) อย่างแท้จริง
กองกำลังประจัญบาน (Ace Troops)
เกียรติยศ น้ำตา และจิตวิญญาณแห่งทหารกล้าตลอด 40 ปี
- มวลอารมณ์ของเนื้อเรื่อง นี่คือมหากาพย์ซีรีส์แนวทหารที่เนื้อหาหนักหน่วงและกินเวลายาวนานเกือบครึ่งศตวรรษ มวลอารมณ์ของเรื่องนี้คือ “ความเสียสละและอุดมการณ์” มันอัดแน่นไปด้วยฉากสงครามที่โหดร้าย การสูญเสียเพื่อนร่วมรบ และการเมืองในกองทัพ มันไม่ใช่ซีรีส์ที่ดูสบาย แต่เป็นซีรีส์ที่ดูแล้วฮึกเหิม สะเทือนใจ และทำให้เราตั้งคำถามเกี่ยวกับราคาของสันติภาพ
- งานภาพและโปรดักชั่น โปรดักชั่นเรื่องนี้ลงทุนมหาศาล ฉากสงครามคือระเบิดภูเขาเผากระท่อมของจริง งานภาพมีความหยาบและดิบสุดๆ หน้าตานักแสดงคลุกฝุ่น เปื้อนเลือด เหงื่อไหลไคลย้อยตลอดเวลา โทนสีภาพมีความขึงขัง ดุดัน เสื้อผ้าและยุทโธปกรณ์มีการเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัยตลอด 40 ปีในเรื่อง ซึ่งทีมงานเก็บรายละเอียดได้เป๊ะมาก
- พลังการแสดง ในบท “กู้ขอเหยี่ย” คือการเปลืองตัวขั้นสุด เขาต้องเล่นตั้งแต่เป็นทหารเกณฑ์วัยรุ่นหัวขบถ ไปจนถึงเป็นผู้บัญชาการทหารวัยกลางคน เซียวจ้านแสดงให้เห็นถึงพัฒนาการทางความคิดของตัวละครได้อย่างไร้รอยต่อ กู้อี้เหยี่ยเป็นทหารที่ใช้ “สมอง” ในการรบ ความสุขุมและแววตาที่เต็มไปด้วยแผนการถูกถ่ายทอดออกมาได้คมกริบ ฉากที่เขาต้องสูญเสียเพื่อนสนิทที่สุดในสมรภูมิ เสียงร้องไห้ที่แผดออกมาอย่างเจ็บปวดเจียนตายของเซียวจ้าน ทำให้ผู้ชมสัมผัสได้ถึงบาดแผลทางใจ (PTSD) ที่ทหารคนหนึ่งต้องแบกรับไปตลอดชีวิต เป็นอีกหนึ่ง Masterpiece ทางการแสดงของเขาเลยค่ะ
หาญท้าชะตาฟ้า ปริศนายุทธจักร (Joy of Life)
หมากกระดานสำคัญ ผู้เยือกเย็นท่ามกลางพายุการเมือง
- มวลอารมณ์ของเนื้อเรื่อง ใครชอบซีรีส์สายลับ ชิงไหวชิงพริบ หักเหลี่ยมเฉือนคม ห้ามพลาดเรื่องนี้เด็ดขาด! มวลอารมณ์มันเต็มไปด้วยความฉลาดล้ำลึกของตัวละคร บทสนทนาที่เฉียบขาด ตลกร้าย และคาดเดาไม่ได้เลยว่าใครเป็นมิตรใครเป็นศัตรู ทุกอย่างคือเกมการเมืองกระดานใหญ่ที่ตื่นเต้นทุกวินาที
- งานภาพและโปรดักชั่น งานภาพมีความคมชัดและสดใสกว่าซีรีส์ย้อนยุคทั่วไป คอสตูมเรื่องนี้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ผสมผสานความคลาสสิกกับความโมเดิร์นเข้าด้วยกันนิดๆ การถ่ายทำเน้นมุมกล้องที่จับอารมณ์และปฏิกิริยาของตัวละครตอนเฉือนคมด้วยคำพูด ซึ่งทำออกมาได้มีจังหวะ (Pacing) ที่สนุกและดึงดูดมาก
- พลังการแสดง แม้เซียวจ้านจะปรากฏตัวในบท “เหยียนปิงอวิ๋น” ในช่วงท้ายของซีซั่น 1 (รับเชิญในฐานะตัวละครสำคัญ) แต่บุคลิกของตัวละครนี้กลับกระแทกใจคนดูอย่างจัง เหยียนปิงอวิ๋นเป็นสายลับที่ถูกทรมานจนร่างกายบอบช้ำ แต่จิตใจกลับแข็งแกร่งดั่งหินผา เขายึดมั่นในอุดมการณ์ของชาติเหนือสิ่งอื่นใด เซียวจ้านดีไซน์ตัวละครนี้ให้ดูหน้าตาย เย็นชา ปากแข็ง และมีความคลั่งชาติแบบสุดโต่ง แววตาของเขาในเรื่องนี้จะมีความระแวง นิ่งลึก และไม่ไว้ใจใครเลย ซึ่งคอนทราสต์กับความกะล่อนของพระเอก (ฟ่านเสียน) ได้อย่างลงตัว ฉากจบของซีซั่น 1 ที่เขาตัดสินใจกระทำบางอย่าง เป็นการทิ้งทวนที่ทรงพลังและทำให้คนดูจดจำเหยียนปิงอวิ๋นในเวอร์ชั่นของเซียวจ้านได้อย่างฝังใจ
สรุปทิ้งท้าย
จบกันไปแล้วนะคะกับการรีวิวผลงานระดับคุณภาพทั้ง 10 เรื่องของเซียวจ้าน จะเห็นได้เลยว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้มีดีแค่หน้าตา แต่เขามี “พรสวรรค์ที่เกิดจากพรแสวง” ความทุ่มเทในการวิเคราะห์ตัวละครอย่างลึกซึ้ง ทำให้เขาสามารถลอกคราบตัวเองกลายเป็นตัวละครนั้นๆ ได้อย่างแนบเนียน ไม่ว่าจะเป็นแนวดราม่าเสียน้ำตา บู๊ล้างผลาญ โรแมนติกฟีลกู้ด หรือเทพเซียนสง่างาม เซียวจ้านก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขาคือ “นักแสดงมากฝีมือแห่งยุค” ที่พร้อมจะเติบโตและพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ movieseries
