ถ้าให้พูดถึงนักแสดงที่มีเรนจ์การแสดงกว้างที่สุดคนหนึ่งในวงการฮอลลีวูด ชื่อของ Ryan Gosling ต้องติดท็อปไฟว์อย่างแน่นอน ผู้ชายคนนี้ไม่ได้มีดีแค่หน้าตาที่หล่อเหลาหรือเสน่ห์ที่ล้นเหลือ แต่เขาสามารถสวมวิญญาณเป็นได้ตั้งแต่สตั๊นท์แมนพูดน้อยต่อยหนัก ไปจนถึงตุ๊กตาเคนจอมขโมยซีนที่ทำให้คนขำลั่นโรง
เพื่อให้จุใจสายวิเคราะห์หนัง เราจะมาเจาะลึกผลงานระดับมาสเตอร์พีซ 10 เรื่องของเขากันแบบเน้นๆ จัดเต็มทั้งมวลอารมณ์ของเนื้อเรื่อง (โดยไม่มานั่งเล่าเรื่องย่อให้เสียเวลา) การตีความงานภาพที่สะกดสายตา และเทคนิคการแสดงที่ทำให้เราเชื่อหมดใจว่าเขาคือตัวละครนั้นจริงๆ ครับ!
Drive (2011) – ความเงียบที่ดังกึกก้องภายใต้แสงไฟนีออน
เนื้อเรื่องและมวลอารมณ์ เรื่องนี้คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้คนทั่วโลกจดจำภาพจำ “ผู้ชายขับรถพูดน้อย” ของกอสลิง มันไม่ใช่หนังแอคชั่นขับรถไล่ล่าแบบ Fast & Furious แต่มันคือหนัง Neo-noir ที่จังหวะการเล่าเรื่องเนิบช้า (Slow-burn) แต่กดดันจนแทบลืมหายใจ หนังขับเคลื่อนด้วยบรรยากาศ ความรุนแรงที่ปะทุขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว และความโรแมนติกที่ซ่อนอยู่ภายใต้โลกอาชญากรรมที่ดิบเถื่อน มันคือศิลปะของการเล่าเรื่องด้วยความเงียบ
งานภาพ (Cinematography) งานภาพของเรื่องนี้เรียกได้ว่า “จัดจ้านและมีสไตล์ขั้นสุด” ผู้กำกับ Nicolas Winding Refn ใช้แสงสีนีออน (ชมพู ม่วง น้ำเงิน) ตัดกับความมืดมิดของเมืองลอสแอนเจลิสยามค่ำคืนได้อย่างสมบูรณ์แบบ การแช่กล้องนิ่งๆ ค้างไว้ที่ใบหน้าตัวละคร หรือการจัดองค์ประกอบภาพแบบมีเส้นนำสายตา ทำให้ทุกเฟรมสามารถแคปไปทำเป็นวอลเปเปอร์ได้เลย โดยเฉพาะฉากจูบในลิฟต์ที่ใช้การปรับแสงสโลว์โมชั่นก่อนจะตัดเข้าสู่ความรุนแรงแบบเลือดสาด คือหนึ่งในฉากที่ทรงพลังที่สุดแห่งทศวรรษ
การแสดง Ryan Gosling แทบจะไม่มีบทพูดในเรื่องนี้เลย! แต่เขาใช้ “สายตา” และ “ภาษากาย” ในการสื่อสารทั้งหมด การขยับกราม มุมปากที่ยกขึ้นเพียงมิลลิเมตรเดียว หรือการจ้องมองที่ว่างเปล่าแต่แฝงไปด้วยความอันตราย เขาทำให้ตัวละคร “Driver” กลายเป็นขั้วตรงข้ามที่มีเสน่ห์สุดๆ คือเป็นทั้งผู้ชายอบอุ่นที่อ่อนโยนกับนางเอก แต่ก็เป็นปีศาจร้ายที่พร้อมจะเหยียบหัวศัตรูให้แหลกคาเท้าในเสี้ยววินาที
Blade Runner 2049 (2017) – จิตวิญญาณท่ามกลางฝุ่นแดงและโลกไซเบอร์พังค์
เนื้อเรื่องและมวลอารมณ์ นี่คือหนังไซไฟปรัชญาที่ตั้งคำถามว่า “อะไรคือสิ่งที่ทำให้เราเป็นมนุษย์?” ตัวหนังมีความเหงา อ้างว้าง และหดหู่ ซ่อนอยู่ในการเดินทางตามหาความจริงของตัวละคร มันไม่ใช่หนังบู๊ล้างผลาญ แต่เป็นหนังที่ค่อยๆ กะเทาะเปลือกความรู้สึกของการอยากมีตัวตน อยากมีความหมาย ในโลกที่ทุกอย่างสามารถสร้างขึ้นมาได้ด้วยเทคโนโลยี
งานภาพ (Cinematography) Roger Deakins (ผู้กำกับภาพ) ได้ออสการ์จากเรื่องนี้ และมันสมควรได้รับทุกประการ! งานภาพคือระดับ “ปรากฏการณ์” การเล่นกับสเกลที่ใหญ่โตมโหฬารของสถาปัตยกรรมแบบ Brutalist ตัดกับตัวละครตัวเล็กๆ การใช้สีส้มฝุ่นคลุ้งในลาสเวกัสที่พังทลาย คอนทราสต์กับสีนีออนโฮโลแกรมของ Ana de Armas กลางสายฝน งานจัดแสงที่สร้างเงาตกกระทบทะลุผ่านม่านน้ำและหมอกควัน ทำให้หนังเรื่องนี้เป็นประสบการณ์ทางสายตาที่เหนือชั้นมากๆ
การแสดง การรับบทเป็น “Officer K” ซึ่งเป็นมนุษย์เทียม (Replicant) ที่ถูกสร้างมาให้ไร้อารมณ์ เป็นโจทย์ที่ยากมาก แต่กอสลิงเล่นความ “นิ่งที่กำลังแตกร้าว” ได้อย่างยอดเยี่ยม เราจะเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ในแววตาของเขาจากหุ่นยนต์ที่ทำตามคำสั่ง ค่อยๆ มีความหวัง มีความเจ็บปวด โดยเฉพาะฉากทดสอบสภาพจิตใจ (Baseline Test) การควบคุมจังหวะหายใจและน้ำเสียงของเขาคือการแสดงระดับคลาสที่สอนในโรงเรียนการแสดงได้เลย
La La Land (2016) – สุขนาฏกรรมของคนช่างฝันในเมืองแห่งดวงดาว
เนื้อเรื่องและมวลอารมณ์ หากคุณคิดว่านี่คือหนังมิวสิคัลโลกสวย คุณคิดผิดครับ เพราะแก่นแท้ของหนังคือการเผชิญหน้าระหว่าง “ความฝัน” และ “ความเป็นจริง” มันเต็มไปด้วยความรักที่พองโต แพสชั่นที่ลุกโชน และความเจ็บปวดของการต้องเติบโตและเลือกทางเดิน หนังมีกลิ่นอายความ Nostalgia โหยหาอดีตยุคฮอลลีวูดคลาสสิก แต่ก็ตั้งอยู่บนพื้นฐานความสัมพันธ์ของคนยุคปัจจุบันที่ต้องดิ้นรน
งานภาพ (Cinematography) สีสันสดใสแบบแม่สี (Primary Colors) ถูกสาดใส่คนดูตั้งแต่ฉากแรก การใช้เทคนิค Long Take ถ่ายยาวต่อเนื่องในฉากเต้นและร้องเพลงทำให้เรารู้สึกเหมือนกำลังดูละครเวทีที่ไหลลื่น ผู้กำกับภาพ Linus Sandgren ใช้กล้องฟิล์มสโคปที่ให้ภาพกว้างและดูคลาสสิก การจับภาพในช่วง Magic Hour (ช่วงพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน) ทำให้ท้องฟ้าลอสแอนเจลิสเป็นสีม่วงอมชมพู สื่อถึงเวทมนตร์แห่งความรักและความฝันได้อย่างสมบูรณ์แบบ
การแสดง กอสลิงต้องไปเรียนเปียโนอย่างหนักเพื่อเล่นเองทั้งหมดโดยไม่ต้องใช้สแตนด์อิน และเขาก็ทำมันออกมาได้อย่างไร้ที่ติ ในบท “เซบาสเตียน” นักเปียโนแจ๊สผู้เย่อหยิ่งแต่ยึดมั่นในอุดมการณ์ เขามีเคมีที่เข้ากันแบบระเบิดระเบ้อกับ Emma Stone การแสดงของเขามีทั้งความกวนโอ๊ย ความโรแมนติก และที่สำคัญที่สุดคือแววตาเศร้าๆ ในฉากสุดท้ายที่มองสบตากัน มันบอกเล่าคำพูดนับพันคำโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยอะไรเลย
Blue Valentine (2010) – ภาพสะท้อนความรักที่แตกสลายและสมจริงจนน่ากลัว
เนื้อเรื่องและมวลอารมณ์ นี่ไม่ใช่หนังรัก แต่เป็น “หนังสืบสวนสาเหตุการตายของความรัก” หนังเล่าสลับไปมาระหว่างอดีตที่ทั้งคู่ตกหลุมรักกันอย่างหวานซึ้ง กับปัจจุบันที่ชีวิตคู่กำลังพังทลายลงอย่างช้าๆ มันเป็นหนังที่ดูแล้วจุก อึดอัด และเรียลจนบางครั้งเรารู้สึกเหมือนกำลังแอบดูปัญหาครอบครัวของบ้านข้างๆ
งานภาพ (Cinematography) ความเจ๋งคืองานภาพถูกแบ่งออกเป็นสองขั้วอย่างชัดเจน ในเส้นเรื่อง “อดีต” หนังใช้กล้องฟิล์ม 16mm ที่ให้ภาพเกรนหยาบๆ สีสันอบอุ่น ดูจับต้องได้และโรแมนติก แต่ในเส้นเรื่อง “ปัจจุบัน” หนังถ่ายด้วยกล้องดิจิทัลความละเอียดสูง แสงเย็นชา สีฟ้าอมเทา คอนทราสต์จัด ทำให้เห็นทุกริ้วรอยและความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของตัวละคร มุมกล้องมักจะแช่โคลสอัพใกล้ๆ ให้เห็นถึงความอึดอัดที่เว้นระยะห่างระหว่างกันไม่ได้
การแสดง ดิบและเรียลที่สุด! กอสลิงและมิเชล วิลเลียมส์ ใช้วิธีการอิมโพรไวส์ (ด้นสด) ในหลายๆ ฉาก ทำให้บทสนทนาดูเป็นธรรมชาติเหมือนคนเถียงกันจริงๆ กอสลิงในบท “ดีน” ผู้ชายที่รักครอบครัวแต่ขาดความทะเยอทะยาน ถ่ายทอดความน่ารำคาญ ความน่าสงสาร และความสิ้นหวังออกมาได้อย่างหมดจด ฉากที่เขาพยายามร้องเพลงและเต้นจีบนางเอกในอดีต ตัดภาพมาที่เขากำลังเมาหัวราน้ำในปัจจุบัน เป็นการแสดงที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ
The Nice Guys (2016) – ความวายป่วงสุดฮาของคู่หูนักสืบตกอับ
เนื้อเรื่องและมวลอารมณ์ เปลี่ยนโหมดมาที่หนังตลกอาชญากรรม (Buddy Cop) สไตล์ยุค 70s กันบ้าง เรื่องนี้คือความบันเทิงขนานแท้ เต็มไปด้วยบทสนทนาที่จิกกัด กวนประสาท สถานการณ์ที่เลวร้ายซ้อนเลวร้าย แต่มันกลับตลกหน้าตาย จังหวะคอมเมดี้ของหนังเรื่องนี้ฉลาดมาก ไม่ได้ตลกแบบยัดเยียด แต่ตลกเพราะความซวยและความไม่ได้เรื่องของตัวละครหลัก
งานภาพ (Cinematography) หนังจำลองบรรยากาศลอสแอนเจลิสในปี 1977 ออกมาได้จ๊าบสุดๆ ทั้งแฟชั่นเสื้อผ้าปกกว้าง แสงแดดสีเหลืองทอง ควันบุหรี่ และงานปาร์ตี้ริมสระน้ำ การเคลื่อนกล้องมีความแพนกล้องแบบฉวัดเฉวียน ซูมเข้าออกอย่างรวดเร็ว (Crash Zoom) ซึ่งเป็นเทคนิคที่ฮิตมากในยุค 70s ทำให้หนังมีเอเนอร์จี้ที่พลุ่งพล่านและตื่นตัวตลอดเวลา
การแสดง ใครจะไปคิดว่าหนุ่มหล่อมาดขรึมจะเล่นคอเมดี้หน้าเป็นได้เก่งขนาดนี้! กอสลิงในบท “ฮอลแลนด์ มาร์ช” นักสืบขี้เมาจอมซุ่มซ่าม คือการโชว์ศักยภาพด้าน Physical Comedy (ตลกเจ็บตัว) แบบเต็มพิกัด ทั้งฉากร้องเสียงหลงเหมือนเด็กผู้หญิง ฉากพยายามพังประตูแต่ดันทำกระจกบาดมือตัวเอง เขาเข้าขากับความนิ่งขรึมของ Russell Crowe ได้อย่างเพอร์เฟกต์ เป็นอีกหนึ่งบทบาทที่พิสูจน์ว่ากอสลิงไม่ได้มีดีแค่ฉากดราม่า
Lars and the Real Girl (2007) – อบอุ่นหัวใจไปกับชายผู้หลงรักตุ๊กตายาง
เนื้อเรื่องและมวลอารมณ์ พล็อตเรื่องดูเหมือนจะเป็นหนังตลกทะลึ่ง (ผู้ชายเอาตุ๊กตายางมาเป็นแฟน) แต่เปล่าเลย! นี่คือหนังอินดี้ที่อ่อนโยน อบอุ่น และให้เกียรติความเป็นมนุษย์มากที่สุดเรื่องหนึ่ง หนังพูดถึงการรับมือกับปมบาดแผลในจิตใจ (Trauma) ผ่านกลไกการป้องกันตัวเอง และแสดงให้เห็นถึงความน่ารักของคนในชุมชนที่พร้อมใจกัน “เล่นตามน้ำ” เพื่อเยียวยาชายหนุ่มที่น่าสงสารคนนี้
งานภาพ (Cinematography) งานภาพเน้นความอบอุ่นแบบฤดูหนาวในเมืองเล็กๆ โทนสีของหนังจะออกไปทางตุ่นๆ หม่นๆ ขาว ส้ม เทา แต่ให้ความรู้สึกปลอดภัย มุมกล้องมักจะอยู่ในระดับสายตาและไม่ค่อยมีการเคลื่อนไหวที่ฉูดฉาด เพื่อเน้นจับภาพปฏิกิริยาของตัวละครรอบข้างที่พยายามทำความเข้าใจและยอมรับในตัวลาร์ส
การแสดง นี่คือหนึ่งในการแสดงที่ลึกซึ้งที่สุดของเขา กอสลิงเพิ่มน้ำหนักและไว้หนวดเฟิ้ม ลบภาพหนุ่มฮอตทิ้งไปจนหมดสิ้น เขากลายเป็น “ลาร์ส” ชายหนุ่มขี้อาย เก็บตัว และเปราะบาง กอสลิงเล่นบทนี้ด้วยความเคารพต่อตัวละครอย่างสูง เขาไม่เคยทำตัวตลกล้อเลียนความผิดปกติของลาร์สเลย แววตาของเขาดูบริสุทธิ์และเชื่อจริงๆ ว่าตุ๊กตาตัวนั้นคือคนรักที่กำลังคุยกับเขาอยู่ มันเป็นการแสดงที่ทำให้คนดูทั้งยิ้มและน้ำตาซึมในเวลาเดียวกัน
First Man (2018) – ความเงียบสงัดบนดวงจันทร์และเสียงก้องกังวานในหัวใจ
เนื้อเรื่องและมวลอารมณ์ หนังชีวประวัติ นีล อาร์มสตรอง ที่ไม่ได้โฟกัสแค่ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของมวลมนุษยชาติ แต่โฟกัสไปที่ “ราคาที่ต้องจ่าย” หนังมีความกดดัน หวาดหวั่น และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตายที่รายล้อมโครงการอวกาศ มันคือการเดินทางออกไปนอกโลกเพื่อหนีความโศกเศร้าจากการสูญเสียลูกสาวที่อยู่ในใจของชายคนหนึ่ง
งานภาพ (Cinematography) ผู้กำกับ Damien Chazelle (จาก La La Land) เปลี่ยนสไตล์มาใช้กล้องแฮนด์เฮลด์ (Handheld) ถ่ายแบบสารคดี โคลสอัพติดหน้าตัวละครจนคนดูรู้สึกอึดอัดและเวียนหัวเหมือนถูกจับยัดลงไปในแคปซูลอวกาศแคบๆ แต่พอถึงฉากลงจอดบนดวงจันทร์ หนังเปลี่ยนสัดส่วนภาพให้กว้างขึ้นสุดลูกหูลูกตา ไร้เสียงประกอบใดๆ มีเพียงความเงียบสงัด มันคือความแตกต่างทางการมองเห็น (Visual Contrast) ที่ทรงพลังและทำให้ขนลุก
การแสดง นี่คือการแสดงแบบ “เก็บกด” อย่างแท้จริง กอสลิงถ่ายทอดความเป็น นีล อาร์มสตรอง ที่เป็นวิศวกรสายเหตุผล ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ และเก็บซ่อนความเศร้าไว้มิดชิด การแสดงของเขาแทบจะเรียบเฉย แต่คนดูรับรู้ได้ถึงพายุที่กำลังปั่นป่วนอยู่ข้างในผ่านแววตาที่เลื่อนลอยและภาษากายที่เกร็งเครียด ฉากที่เขายืนอยู่บนดวงจันทร์แล้วปล่อยของบางอย่างลงไปในหลุมอุกกาบาต คือการปลดปล่อยอารมณ์ที่ทรงพลังที่สุดโดยไม่ต้องมีคำพูดสักคำ
The Place Beyond the Pines (2012) – บาปกรรมที่ส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น
เนื้อเรื่องและมวลอารมณ์ หนังดราม่าอาชญากรรมที่เล่าเรื่องแบบมหากาพย์ แบ่งออกเป็นองก์ๆ ว่าด้วยผลกระทบของการกระทำเพียงเสี้ยววินาทีที่ส่งผลเชื่อมโยงไปถึงลูกหลาน มวลอารมณ์ของหนังเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง ความสิ้นหวังของคนชนชั้นแรงงานที่พยายามดิ้นรนเพื่อครอบครัว และความขัดแย้งทางศีลธรรมที่ไม่มีใครถูกหรือผิดร้อยเปอร์เซ็นต์
งานภาพ (Cinematography) หนังใช้ฉากหลังเป็นเมืองเล็กๆ ในอเมริกาที่มีบรรยากาศอึมครึม งานภาพถ่ายทอดความดิบเถื่อนและสมจริง ฉากไฮไลท์คือเทคนิค Tracking Shot ถ่ายตามหลังกอสลิงขี่มอเตอร์ไซค์สตันท์ผาดโผนเข้าไปในกรงเหล็ก หรือฉากขี่มอเตอร์ไซค์หนีตำรวจที่ถ่ายทำแบบลองเทค ทำให้คนดูรู้สึกเหมือนกำลังซ้อนท้ายและสัมผัสได้ถึงความเร็วและความบ้าบิ่นของตัวละคร
การแสดง กอสลิงรับบท “ลุค แกลนตัน” สตันท์แมนมอเตอร์ไซค์ที่มีรอยสักเต็มตัว รูปลักษณ์ภายนอกดูเป็นคนอันตรายและคาดเดาไม่ได้ แต่เนื้อแท้แล้วเขาคือพ่อที่สิ้นหวังและอยากทำทุกอย่างเพื่อลูก การแสดงของเขามีพลังงานความเกรี้ยวกราด (Aggressive Energy) ที่พร้อมจะระเบิดตลอดเวลา แต่ในขณะเดียวกัน ตอนที่เขาอุ้มลูกชาย แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เป็นตัวละครสีเทาที่กอสลิงถ่ายทอดออกมาได้อย่างมีมิติ
Crazy, Stupid, Love. (2011) – บทเรียนรักฉบับหนุ่มเพลย์บอย
เนื้อเรื่องและมวลอารมณ์ หนังรอมคอม (Rom-Com) ระดับขึ้นหิ้งที่บทฉลาดและผูกเรื่องราวของแต่ละตัวละครเข้าด้วยกันได้อย่างกลมกล่อม หนังพูดถึงความรักในหลากหลายช่วงวัย ตั้งแต่รักแรกของเด็กวัยรุ่น ไปจนถึงชีวิตคู่ที่กำลังจะเตียงหัก มวลอารมณ์คือความฟีลกู๊ด สนุกสนาน แต่ก็มีความเรียลในแง่มุมของความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน
งานภาพ (Cinematography) งานภาพมีความเนี้ยบ หรูหรา สะท้อนไลฟ์สไตล์ของตัวละคร โทนสีอบอุ่นและให้ความรู้สึกอบอวลไปด้วยความโรแมนติก การจัดแสงในฉากบาร์ที่ตัวละครของกอสลิงยืนกรุ้มกริ่มอยู่ ทำให้เขาดูเปล่งประกายและมีเสน่ห์แบบดึงดูดสายตาทั้งจากตัวละครในเรื่องและคนดูหน้าจอ
การแสดง บท “เจคอบ” หนุ่มเพลย์บอยเจ้าเสน่ห์ผู้สอนวิธีหม้อสาวให้กับพระเอก (Steve Carell) ดูเผินๆ เหมือนจะเป็นแค่ตัวละครที่เอาไว้โชว์ความหล่อและซิกซ์แพ็ก แต่กอสลิงใส่รายละเอียดความมีสไตล์ ความมั่นใจทะลุปรอท และความคอมเมดี้ลงไปอย่างลงตัว เคมีที่เขาเข้าคู่กับ Steve Carell นั้นฮากระจาย และเคมีที่เข้ากับ Emma Stone (เจอกันเรื่องแรกก่อน La La Land) ก็ธรรมชาติสุดๆ โดยเฉพาะฉากยกตัวท่า Dirty Dancing ที่กลายเป็นภาพจำระดับตำนานของคอหนังรอมคอม
Barbie (2023) – Kenergy พลังแห่งเคนที่จะเปลี่ยนโลกพลาสติก
เนื้อเรื่องและมวลอารมณ์ ภายใต้เปลือกนอกที่เป็นหนังสีชมพูฟรุ้งฟริ้ง นี่คือหนังเสียดสีสังคมชายเป็นใหญ่ (Patriarchy) และการค้นหาตัวตนที่เล่าผ่านตุ๊กตาได้อย่างแยบคาย มวลอารมณ์ของหนังคือความบ้าบอคอแตก ความแคมป์ (Camp – ความเล่นใหญ่รัชดาลัย) แต่จู่ๆ ก็ตบหน้าเราด้วยความจริงทางสังคมแบบตั้งตัวไม่ติด เป็นความสนุกที่แฝงไปด้วยความแสบสัน
งานภาพ (Cinematography) เนรมิตโลกบาร์บี้แลนด์ออกมาได้เหมือนฝัน สีชมพูเตะตา แสงเงาดูประดิษฐ์และแบนราบแบบจงใจเพื่อเลียนแบบของเล่นพลาสติก แต่เมื่อข้ามมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง โทนสีและแสงจะกลับมาดูมีมิติและหม่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ฉากมิวสิคัลของเหล่าเคน (I’m Just Ken) คือการสดุดีหนังเพลงคลาสสิกฮอลลีวูดที่มีทั้งการจัดแสงตัดฉากหลังและการเต้นที่เป๊ะปังอลังการ
การแสดง Ryan Gosling กอสลิง “ขโมยซีน” ทั้งเรื่อง! การเข้าชิงออสการ์จากบท “เคน” ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เขาทำลายภาพลักษณ์ความเท่ของตัวเองทิ้งไปจนหมดสิ้น แล้วสวมวิญญาณผู้ชายกลวงๆ ที่โหยหาความรักและพยายามพิสูจน์ความเป็นชาย (Toxic Masculinity) แบบผิดๆ กอสลิงเล่นใหญ่ จัดเต็ม ทั้งหน้าตา ท่าทาง และน้ำเสียงที่โอเวอร์แอคติ้งแต่สม่ำเสมอ เขาทำให้ตุ๊กตาที่ดูน่ารำคาญกลายเป็นตัวละครที่คนดูทั้งขำ สังเวช และเอาใจช่วยในเวลาเดียวกัน เป็นการแสดงตลกที่ต้องใช้ชั้นเชิงสูงมาก! movieseries
จากทั้ง 10 เรื่องนี้ จะเห็นได้เลยว่า Ryan Gosling ไม่ยอมขังตัวเองไว้ในกรอบของบทบาทใดบทบาทหนึ่ง เขาคือศิลปินที่ทุ่มเทให้กับการเข้าถึงวิญญาณของตัวละคร และผสมผสานมันเข้ากับงานภาพของผู้กำกับได้อย่างกลมกลืน
